Υπάρχουν στιγμές που η δημόσια παρουσία δεν είναι απλώς μια «πολιτική κίνηση», αλλά μια πράξη με βαρύ συμβολισμό. Και υπάρχουν τόποι που δεν προσφέρονται για δημόσιες σχέσεις, φωτογραφίες και δηλώσεις, ιδίως όταν κουβαλούν ακόμη το βάρος ανείπωτου πένθους.
Το μνημόσυνο για τα θύματα της τραγωδίας στα Τέμπη, στο εκκλησάκι του ΟΣΕ στη Θεσσαλονίκη, δεν ήταν κομματική εκδήλωση. Δεν ήταν πάνελ. Δεν ήταν τηλεοπτικό παράθυρο.
Ήταν μια στιγμή μνήμης για νέους ανθρώπους που χάθηκαν βίαια.
Κι όμως, εκεί βρέθηκε ο Κώστας Κυρανάκης.
Η παρουσία του προκάλεσε την οργισμένη αντίδραση της Κανέλλας Ανδρεάδου, μητέρας της 22χρονης Αφροδίτης Τσιώμα. Τα λόγια της ήταν σπαρακτικά και ωμά:
«Έπρεπε να μας ενημερώσετε. Δεν θα ερχόμουν με τίποτα. Είμαι εναντίον. Είναι οι δολοφόνοι των παιδιών μας, το καταλαβαίνετε; Και δεν αφήνουν τη δικαιοσύνη να κάνει το σωστό».
Δεν ήταν πολιτικός λόγος. Ήταν λόγος μητέρας. Και όταν μιλά μια μάνα που έχει θάψει το παιδί της, οι όροι της δημόσιας αντιπαράθεσης αλλάζουν.
Δεν υπάρχουν «επικοινωνιακές ισορροπίες». Δεν υπάρχει «θεσμική ευπρέπεια». Υπάρχει μόνο ο πόνος.
Το ζήτημα, όμως, δεν είναι προσωπικό. Είναι βαθιά πολιτικό.
Η τραγωδία των Τεμπών δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Ήταν το αποκορύφωμα χρόνιων παθογενειών, κρατικής αδράνειας, προειδοποιήσεων που αγνοήθηκαν.
Και όταν ένα κομμάτι της κοινωνίας αισθάνεται ότι η δικαιοσύνη δεν προχωρά με την ταχύτητα και την αποφασιστικότητα που απαιτεί η συνείδηση, τότε η παρουσία κυβερνητικών στελεχών σε μνημόσυνα δεν εκλαμβάνεται ως φόρος τιμής – εκλαμβάνεται ως πρόκληση.
Η αντίδραση της μητέρας δεν στρεφόταν απλώς κατά ενός προσώπου. Στρεφόταν κατά μιας αντίληψης εξουσίας που συχνά θεωρεί ότι η παρουσία αρκεί για να υποκαταστήσει την ευθύνη. Ότι η κατάθεση ενός στεφάνου αμβλύνει την ανάγκη λογοδοσίας. Ότι η θεσμική ιδιότητα λειτουργεί ως ασπίδα απέναντι στη λαϊκή οργή.
Η παρέμβασή της απευθύνθηκε και προς τον Μητροπολίτη Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Βαρνάβα. Κι εδώ αναδεικνύεται μια ακόμη διάσταση: ποιος αποφασίζει ποιοι παρίστανται σε ένα μνημόσυνο; Είναι η Εκκλησία θεσμικός οικοδεσπότης ή οφείλει να αφουγκράζεται πρώτα τις οικογένειες; Όταν οι συγγενείς νιώθουν ότι δεν ρωτήθηκαν, ότι δεν ενημερώθηκαν, το μνημόσυνο παύει να είναι καθαρά θρησκευτική πράξη και μετατρέπεται σε πεδίο σύγκρουσης.
Η φράση «Αιδώς Αργείοι» δεν είναι τυχαία. Στην αρχαία ρητορική, ήταν κραυγή ντροπής προς εκείνους που έχαναν το μέτρο. Και το μέτρο εδώ είναι σαφές: όταν η κοινωνία πενθεί και ζητά απαντήσεις, η πολιτική εξουσία οφείλει πρώτα να σιωπά, να λογοδοτεί και να αποδεικνύει – όχι να εμφανίζεται.
Το ερώτημα δεν είναι αν κάποιος «δικαιούται» να παραστεί. Θεσμικά, μπορεί. Το ερώτημα είναι αν πρέπει. Αν αντιλαμβάνεται το φορτίο της στιγμής. Αν κατανοεί ότι για κάποιους η παρουσία του δεν είναι ουδέτερη, αλλά συνδεδεμένη με ευθύνες, πραγματικές ή αντιληπτές.
Στις δημοκρατίες, η νομιμότητα δεν ταυτίζεται πάντα με τη νομιμοποίηση. Και η ηθική διάσταση της πολιτικής δεν κρίνεται μόνο στα έδρανα της Βουλής, αλλά και σε ένα μικρό εκκλησάκι, μπροστά σε γονείς που κρατούν φωτογραφίες παιδιών που δεν θα ξαναγυρίσουν.
Αν κάτι ανέδειξε αυτή η σκηνή, είναι ότι το τραύμα των Τεμπών παραμένει ανοιχτό. Και όσο παραμένει ανοιχτό, κάθε κίνηση της εξουσίας θα περνά από το φίλτρο της δυσπιστίας.
Η κοινωνία δεν ζητά παρουσίες. Ζητά αλήθεια, δικαιοσύνη και ευθύνη. Τα υπόλοιπα, όσο καλοπροαίρετα κι αν παρουσιάζονται, μοιάζουν με σκιά πάνω σε αναμμένα κεριά.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
