Ο Ναύσταθμος Σαλαμίνας εκπέμπει SOS και αυτή τη φορά το πρόβλημα δεν είναι απλώς η έλλειψη προσωπικού, αλλά είναι πολύ μεγαλύτερο, είναι οικονομικό, επιχειρησιακό και πολιτικό.
Με αφορμή τις πληροφορίες για τον επικείμενο στραγγαλισμό του Ναυστάθμου από την κατάργηση της θητείας στο Πολεμικό Ναυτικό, η ΠΟΕΣ έρχεται να βάλει το δάχτυλο στην πληγή και υποστηρίζει ότι το πρόβλημα δεν περιορίζεται στην κατάργηση της θητείας. Ακουμπά συνολικά την περίφημη «Ατζέντα 2030» και τη λεγόμενη «Νέα Εποχή των Ενόπλων Δυνάμεων».
Η εικόνα που περιγράφεται είναι ενός Ναυστάθμου που δυσκολεύεται πλέον να καλύψει βασικές λειτουργίες του. Από την αποκομιδή απορριμμάτων και τη σίτιση μέχρι τις επισκευές, τις ρυμουλκήσεις και τη φύλαξη.
Υπηρεσίες που μέχρι πρότινος στηρίζονταν σε προσωπικό και μέσα των Ενόπλων Δυνάμεων οδηγούνται ολοένα και περισσότερο προς ιδιώτες. Και εδώ αρχίζει το μεγάλο ερώτημα: πόσο θα πληρώσει τελικά ο ελληνικός λαός για αυτή την επιλογή;
Μόνο για την αποκομιδή των απορριμμάτων στον Ναύσταθμο Σαλαμίνας, σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλείται η ΠΟΕΣ, η επιβάρυνση του ΓΕΝ και κατ’ επέκταση του κρατικού προϋπολογισμού υπολογίζεται περίπου στις 110.000 ευρώ τον χρόνο.
Ναι, 110.000 ευρώ μόνο για τα σκουπίδια!
Μέχρι πρότινος, το κόστος περιοριζόταν στα λειτουργικά έξοδα των μέσων του Ναυστάθμου, όπως καύσιμα και περιοδικές συντηρήσεις απορριμματοφόρων. Τώρα έρχεται ο ιδιώτης και το Δημόσιο καλείται να πληρώνει με τιμές αγοράς.
Και αυτό, όπως προειδοποιεί η ΠΟΕΣ, μπορεί να είναι μόνο η αρχή.
Γιατί αν η ίδια λογική επεκταθεί στη σίτιση, στις επισκευές, στις ρυμουλκήσεις, στη φύλαξη και στις υπόλοιπες λειτουργίες, τότε το ερώτημα γίνεται αμείλικτο: πόσο θα κοστίσει τελικά στον Έλληνα φορολογούμενο η περίφημη «εξοικονόμηση»;
Εδώ υπάρχει μια κραυγαλέα αντίφαση.
Από τη μία ακούμε για «ισχυρότερες Ένοπλες Δυνάμεις», για εξορθολογισμό, για εξοικονόμηση πόρων και για ένα νέο μοντέλο λειτουργίας. Από την άλλη, ένας από τους πλέον κρίσιμους χώρους του Πολεμικού Ναυτικού φέρεται να οδηγείται στην ανάγκη να πληρώνει ιδιώτες για βασικές υπηρεσίες που μέχρι σήμερα μπορούσε να εκτελεί με δικά του μέσα.
Αυτό είναι εξοικονόμηση ή μήπως απλώς μεταφορά του κόστους από το εσωτερικό των Ενόπλων Δυνάμεων στην αγορά;
Η ΠΟΕΣ υποστηρίζει ότι είχε προειδοποιήσει εγκαίρως. Όχι τώρα, αλλά πριν ψηφιστούν οι σχετικές αλλαγές. Μέσω εγγράφων της αλλά και μέσα από τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες, είχε επισημάνει, όπως αναφέρει, τα προβλήματα που θα μπορούσαν να προκύψουν. Και σήμερα υποστηρίζει ότι αυτά τα προβλήματα αρχίζουν να εμφανίζονται μπροστά στα μάτια όλων.
Η κατάσταση στον Ναύσταθμο δεν φαίνεται να αποτελεί ένα μεμονωμένο περιστατικό. Η ΠΟΕΣ συνδέει τις εξελίξεις με τη συνολική πορεία της «Ατζέντας 2030», υποστηρίζοντας ότι οι αλλαγές έχουν δημιουργήσει οικονομικό στραγγαλισμό και σημαντικά ερωτήματα για τη διαχείριση της περιουσίας και των πόρων των Ενόπλων Δυνάμεων.
Και εδώ μπαίνει στο κάδρο η περιουσία.
Τα στρατόπεδα κλείνουν, τα ακίνητα «αξιοποιούνται», οι υπηρεσίες μετακινούνται και οι δομές συγχωνεύονται ή καταργούνται. Τα Ταμεία Διαχείρισης Περιουσίας των Κλάδων αλλάζουν.
Και την ίδια στιγμή η ΠΟΕΣ ζητά να μάθει πού ακριβώς καταλήγουν τα οικονομικά οφέλη.
- Γιατί αν κλείνει μια εγκατάσταση, ποιο είναι το οικονομικό όφελος;
- Αν αξιοποιείται ένα ακίνητο, πόσα χρήματα μπήκαν πραγματικά στα ταμεία;
- Αν μια λειτουργία περνά σε ιδιώτη, πόσο κόστιζε πριν και πόσο κοστίζει σήμερα;
- Και κυρίως: ποιος πληρώνει τη διαφορά;
Η ΠΟΕΣ θέτει επίσης ερωτήματα για πιθανές απώλειες εσόδων που μπορεί να μην είχαν προβλεφθεί στον σχεδιασμό, αλλά και για περιουσιακά στοιχεία των Ενόπλων Δυνάμεων που έχουν περιέλθει στην ιδιοκτησία του Δημοσίου.
Ακόμη και ο Σταθμός Σαλαμίνας μπαίνει στο κάδρο των ερωτημάτων.
Και μετά υπάρχει το ΕΛΚΑΚ. Ένας ακόμη μεγάλος φάκελος που η ΠΟΕΣ συνδέει με το ζήτημα της διαφάνειας και του οικονομικού «νοικοκυρέματος».
Οι δημόσιες αναφορές και τα ερωτήματα που έχουν διατυπωθεί για τη λειτουργία του δημιουργούν, σύμφωνα με την Ομοσπονδία, πρόσθετες απαιτήσεις για πλήρη ενημέρωση.
Γιατί πολύ απλά, όταν μιλάμε για δημόσιο χρήμα, δεν μπορεί να υπάρχουν «γκρίζες ζώνες». Η κοινωνία δικαιούται να γνωρίζει.
- Πόσα χρήματα εξοικονομήθηκαν από τα λουκέτα;
- Πόσα χάθηκαν;
- Πόσα πήγαν σε ιδιώτες;
- Πόσο αυξήθηκε το κόστος λειτουργίας;
- Ποια ακίνητα άλλαξαν χέρια ή διαχείριση;
- Τι απέδωσαν οικονομικά οι «αξιοποιήσεις»;
- Και ποια ακριβώς είναι η τελική εικόνα στους προϋπολογισμούς των Γενικών Επιτελείων;
Αυτά δεν είναι θεωρητικά ερωτήματα. Την ίδια στιγμή, ο Δένδιας έχει δηλώσει δημόσια ότι δεν φοβάται το πολιτικό κόστος και ότι είναι διατεθειμένος να το αναλάβει. Τότε ας το αναλάβει.
Όχι με άλλη μία εξαγγελία ή με άλλη μία παρουσίαση της «Νέας Εποχής», ή με ακόμη μία διαβεβαίωση ότι όλα βαίνουν καλώς.
Με αριθμούς, με πραγματικά κόστη και πλήρη λογοδοσία.
Γιατί ο Ναύσταθμος Σαλαμίνας δεν είναι μια οποιαδήποτε υπηρεσία. Είναι μία από τις βασικές επιχειρησιακές υποδομές του Πολεμικού Ναυτικού.
Και αν η «Νέα Εποχή» δεν μπορεί να εξασφαλίσει ούτε την ομαλή λειτουργία του Ναυστάθμου χωρίς να εκτοξεύει το κόστος προς ιδιώτες, τότε ποιο ακριβώς είναι το νέο μοντέλο;
Η ΠΟΕΣ λέει ότι ο οικονομικός στραγγαλισμός είναι πλέον αδιαμφισβήτητος. Η κυβέρνηση οφείλει να απαντήσει με στοιχεία.
Γιατί όταν ένας Ναύσταθμος εκπέμπει SOS, δεν αρκεί να κοιτάμε αλλού.
Και όταν τα 110.000 ευρώ τον χρόνο μόνο για τα σκουπίδια είναι η αρχή, ο ελληνικός λαός δικαιούται να μάθει πόσο θα κοστίσει τελικά ολόκληρη η «Ατζέντα 2030».
Το σήμα SOS έχει σταλεί. Και πλέον δεν αρκούν οι διαβεβαιώσεις. Χρειάζονται καθαρές απαντήσεις, γιατί πίσω από κάθε απόφαση υπάρχει δημόσιο χρήμα και πίσω από κάθε αποδυνάμωση κρίσιμων υποδομών υπάρχει η επιχειρησιακή ικανότητα των Ενόπλων Δυνάμεων.
- Πόσο θα κοστίσει τελικά η αποκομιδή των απορριμμάτων στον Ναύσταθμο Σαλαμίνας και γιατί φτάνει περίπου τις 110.000 ευρώ τον χρόνο;
- Πόσο κόστιζε μέχρι σήμερα η ίδια υπηρεσία με μέσα και προσωπικό του Πολεμικού Ναυτικού και ποια είναι η πραγματική διαφορά κόστους;
- Πόσο θα επιβαρυνθεί συνολικά ο κρατικός προϋπολογισμός από την ανάθεση σε ιδιώτες της σίτισης, των επισκευών, των ρυμουλκήσεων, της φύλαξης και άλλων λειτουργιών του Ναυστάθμου;
- Πόσα χρήματα έχουν δαπανηθεί μέχρι σήμερα για υπηρεσίες που παλαιότερα εκτελούνταν από τις ίδιες τις Ένοπλες Δυνάμεις;
- Πόσα στρατόπεδα και εγκαταστάσεις έχουν κλείσει στο πλαίσιο της «Ατζέντας 2030» και ποιο ακριβώς ήταν το οικονομικό όφελος για το Δημόσιο;
- Πόσα ακίνητα των Ενόπλων Δυνάμεων έχουν μεταβιβαστεί, παραχωρηθεί ή ενταχθεί σε διαδικασίες «αξιοποίησης» και πόσα χρήματα έχουν εισρεύσει πραγματικά στα ταμεία των Γενικών Επιτελείων;
- Τι έχει συμβεί με τα έσοδα από την περιουσία των Ενόπλων Δυνάμεων μετά τις συγχωνεύσεις και τις καταργήσεις των Ταμείων Διαχείρισης Περιουσίας των Κλάδων;
- Υπάρχουν απώλειες εσόδων που δεν είχαν προβλεφθεί και, εάν ναι, ποιο είναι το ύψος τους;
- Τι ακριβώς συμβαίνει με περιουσιακά στοιχεία των Ενόπλων Δυνάμεων που έχουν περιέλθει στην ιδιοκτησία του Δημοσίου;
- Ποια είναι σήμερα η πραγματική οικονομική κατάσταση του ΕΛΚΑΚ και ποια στοιχεία μπορούν να δοθούν δημόσια για τη λειτουργία και τα οικονομικά του;
Και ένα τελευταίο ερώτημα, ίσως το πιο κρίσιμο απ’ όλα:
Αν η «Ατζέντα 2030» οδηγεί σε λιγότερο προσωπικό, περισσότερες αναθέσεις σε ιδιώτες, αυξημένες ανάγκες και μεγαλύτερο κόστος, τότε πού ακριβώς βρίσκεται η εξοικονόμηση που υποσχέθηκε η μεταρρύθμιση;
Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν υπάρχει πρόβλημα. Το ερώτημα είναι πόσο θα κοστίσει και ποιος θα πληρώσει, κύριοι της κυβέρνησης Μητσοτάκη!
Διαβάστε αναλυτικά την καταγγελία της ΠΟΕΣ πατώντας ΕΔΩ
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
