ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ Ή ΤΣΙΠΡΑΣ; ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΠΟΥ ΒΟΛΕΥΕΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΚΟΥΡΑΣΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Κάθε φορά που το πολιτικό σύστημα πιέζεται από την πραγματικότητα, επιστρατεύει το ίδιο έργο. Ο ένας δείχνει τον άλλον ως τον απόλυτο κίνδυνο, τα τηλεοπτικά πάνελ παίρνουν φωτιά, τα κομματικά επιτελεία μιλούν για «ιστορικές μάχες» και η κοινωνία καλείται ξανά να διαλέξει στρατόπεδο. Το δίπολο Μητσοτάκη – Τσίπρα επιστρέφει ως η μοναδική επιλογή. Μόνο που ολοένα και περισσότεροι πολίτες αναρωτιούνται αν πρόκειται για πραγματική σύγκρουση ή για ένα πολιτικό αφήγημα που εξυπηρετεί τους ίδιους τους πρωταγωνιστές του.

Όσο η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται γύρω από δύο πρόσωπα, τόσο μένουν στο περιθώριο τα ζητήματα που επηρεάζουν την καθημερινότητα των πολιτών. Η ακρίβεια, η στεγαστική κρίση, η φορολογική επιβάρυνση, η κατάσταση στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, η ανασφάλεια των νέων και η δυσπιστία απέναντι στους θεσμούς υποχωρούν μπροστά σε μια ατελείωτη ανταλλαγή κατηγοριών και πολιτικών συνθημάτων.

Η Νέα Δημοκρατία έχει κάθε λόγο να επαναφέρει τον Αλέξη Τσίπρα στο προσκήνιο. Ένας γνώριμος αντίπαλος επιτρέπει στην κυβέρνηση να αναβιώνει τα διλήμματα του παρελθόντος και να συσπειρώνει το εκλογικό της ακροατήριο. Από την άλλη πλευρά, κάθε αντιπαράθεση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη διατηρεί τον πρώην πρωθυπουργό στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής, υπενθυμίζοντας ότι εξακολουθεί να αποτελεί σημείο αναφοράς για ένα μέρος της αντιπολίτευσης. Το αποτέλεσμα είναι ένας κύκλος πολιτικής πόλωσης που κρατά τους ίδιους πρωταγωνιστές στο προσκήνιο.

Το πραγματικό ερώτημα, όμως, δεν είναι ποιος από τους δύο επικοινωνεί καλύτερα. Είναι γιατί η χώρα καλείται διαρκώς να επιλέγει ανάμεσα στα ίδια πρόσωπα, ενώ τα προβλήματα παραμένουν και πολλές φορές διογκώνονται. Μια δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργεί με όρους διαρκούς φόβου απέναντι στον «άλλο». Όταν η πολιτική μετατρέπεται σε επικοινωνιακή σύγκρουση προσώπων, οι πολίτες κινδυνεύουν να χάσουν από το οπτικό τους πεδίο την ουσία: τις πολιτικές αποφάσεις και τις συνέπειές τους.

Ίσως τελικά το μεγαλύτερο κέρδος αυτού του διπόλου να μην είναι η νίκη της μιας ή της άλλης πλευράς, αλλά η συντήρηση ενός πολιτικού σκηνικού που εγκλωβίζει την κοινωνία σε μια αισχρή ανακύκλωση των ίδιων αντιπαραθέσεων. Έτσι, η δυσαρέσκεια διοχετεύεται στην πόλωση αντί να μετατρέπεται σε ουσιαστική απαίτηση για λογοδοσία, μεταρρυθμίσεις και ανανέωση του πολιτικού προσωπικού.

Οι πολίτες δεν έχουν ανάγκη από μια ακόμη παράσταση με πρωταγωνιστές τα ίδια πρόσωπα. Έχουν ανάγκη από πολιτικές που θα λύνουν προβλήματα και από θεσμούς που θα εμπνέουν εμπιστοσύνη. Αν το μοναδικό δίλημμα που προσφέρεται είναι «Μητσοτάκης ή Τσίπρας», τότε ίσως το πραγματικό πρόβλημα να μην είναι ποιος θα επικρατήσει, αλλά ότι το πολιτικό σύστημα εξακολουθεί να αναπαράγει τα ίδια πρόσωπα και τις ίδιες συγκρούσεις, αφήνοντας ελάχιστο χώρο για νέες ιδέες, νέες δυνάμεις και έναν διαφορετικό δημόσιο διάλογο.

Γιώργος Καλτσίδης, πτυχιούχος Λογιστικής & Χρηματοοικονομικής – Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδόνιας

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ

ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ ΣΑΝ ΧΑΡΤΙΝΟΣ ΠΥΡΓΟΣ ΤΟ ΝΕΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΟ ΣΟΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΗΣ MARFIN