Μισθολογική κατάρρευση στο Δημόσιο – Χωρίς μέλλον οι υπάλληλοι

Δημόσιοι υπάλληλοι: Μισθολογική καθήλωση και πολιτική αδράνεια

Η κατάσταση στο ελληνικό Δημόσιο δεν αφήνει πλέον περιθώρια για ωραιοποιήσεις. Οι αποδοχές των δημοσίων υπαλλήλων βρίσκονται σε διαρκή καθίζηση, με την αγοραστική δύναμη να εξανεμίζεται και τη σύγκριση με την υπόλοιπη Ευρώπη να είναι πλέον δυσμενής έως και ντροπιαστική.

Παρά τις κυβερνητικές εξαγγελίες, η πραγματικότητα είναι αμείλικτη: οι αυξήσεις που δόθηκαν είναι ανεπαρκείς και επικοινωνιακού χαρακτήρα. Σε ένα περιβάλλον έντονου πληθωρισμού, τα ποσά αυτά δεν καλύπτουν ούτε τις βασικές απώλειες εισοδήματος, πόσο μάλλον να οδηγούν σε ουσιαστική βελτίωση. Στην πράξη, πρόκειται για «διορθώσεις βιτρίνας» που δεν αγγίζουν τον πυρήνα του προβλήματος.

Ακόμη πιο προβληματικός είναι ο τρόπος εφαρμογής τους. Οι οριζόντιες αυξήσεις διαλύουν κάθε έννοια αξιοκρατίας, καθώς ευνοούν δυσανάλογα τους νεοεισερχόμενους εις βάρος των πιο έμπειρων εργαζομένων. Το μήνυμα είναι σαφές και επικίνδυνο: η εμπειρία και τα προσόντα δεν ανταμείβονται. Έτσι, το Δημόσιο μετατρέπεται σταδιακά σε έναν εργασιακό χώρο χωρίς κίνητρα και χωρίς προοπτική εξέλιξης.

Την ίδια στιγμή, ο ιδιωτικός τομέας –παρά τις δικές του στρεβλώσεις– εμφανίζεται σε πολλές περιπτώσεις πιο ανταγωνιστικός. Με 14 μισθούς και μεγαλύτερη ευελιξία στις αποδοχές, καταφέρνει να προσφέρει υψηλότερο ετήσιο εισόδημα ακόμη και σε θέσεις χαμηλότερων απαιτήσεων. Το άλλοτε «ασφαλές καταφύγιο» του Δημοσίου χάνει πλέον κάθε συγκριτικό πλεονέκτημα.

Οι συνέπειες είναι ήδη εκρηκτικές. Οι αρνήσεις διορισμών και οι παραιτήσεις δεν αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά αλλά σύμπτωμα βαθιάς κρίσης. Σε κρίσιμους τομείς, όπως η εκπαίδευση, εργαζόμενοι καλούνται να επιβιώσουν με μισθούς που δεν επαρκούν ούτε για τα στοιχειώδη, ειδικά όταν το κόστος στέγασης καταπίνει σχεδόν ολόκληρο το εισόδημά τους.

Και ενώ η κατάσταση επιδεινώνεται, η πολιτεία συνεχίζει να αποφεύγει τις ουσιαστικές παρεμβάσεις. Αντί για μια συνολική μισθολογική αναδιάρθρωση, επιλέγονται αποσπασματικές λύσεις και επιλεκτικές ενισχύσεις, που εντείνουν τις ανισότητες και τον κατακερματισμό.

Η αλήθεια είναι απλή αλλά δυσάρεστη: χωρίς γενναίες αυξήσεις, επαναφορά βασικών παροχών και αποκατάσταση της σύνδεσης μισθού με εμπειρία και προσόντα, το Δημόσιο θα συνεχίσει να απαξιώνεται. Και μαζί του, θα απαξιώνεται και η ποιότητα των υπηρεσιών που παρέχει.

Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν υπάρχει πρόβλημα. Το ερώτημα είναι πόσο ακόμη θα αγνοείται.