ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ-ΕΞΑΙΡΕΣΗ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ - ΑΠΟ ΤΙΣ 16 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ... ΠΙΣΩ ΣΤΟΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ

Στις 16 Φεβρουαρίου, η Ελλάδα δυστυχώς, αλλάζει σελίδα στα εργασιακά, γυρίζει το βιβλίο ολόκληρο αιώνες πίσω. Η θεσμοθέτηση της δυνατότητας για την 13ωρη ημερήσια απασχόληση στον ίδιο εργοδότη δεν συνιστά εκσυγχρονισμό, όπως ευαγγελίζεται η κυβερνητική προπαγάνδα, αλλά τη βίαιη απορρύθμιση της ζωής μας. Την ώρα που η Ευρώπη συζητά για την ποιότητα ζωής, η Ελλάδα μετατρέπεται επίσημα σε Ειδική Οικονομική Ζώνη φθηνής και εξουθενωμένης εργασίας.

Ο πυρήνας της νέας ρύθμισης είναι σαθρός διότι η κυβέρνηση μας ζητά να πιστέψουμε στο αφήγημα της ελεύθερης βούλησης όπου ο εργαζόμενος, δήθεν, θα επιλέγει “οικειοθελώς” να εργαστεί 5 ώρες επιπλέον του οκταώρου (συνολικά 13), με δέλεαρ την προσαύξηση του 40%.

Στην σκληρή ελληνική πραγματικότητα, όμως, η λέξη «συναίνεση» είναι το πιο σύντομο ανέκδοτο. Σε μια αγορά εργασίας που μαστίζεται από την επισφάλεια, όταν ο εργοδότης προτείνει 13ωρο για να καλύψει τα κενά του προγραμματισμού του, η άρνηση του εργαζομένου ισοδυναμεί συχνά με την προαναγγελία της απόλυσής του. Το 13ωρο δεν θα είναι επιλογή, θα είναι εκβιασμός.

Τι λένε οι έρευνες

Πέρα από την ηθική και πολιτική διάσταση, το μέτρο είναι οικονομικά και βιολογικά παράλογο. Η διεθνής βιβλιογραφία, την οποία οι ιθύνοντες επιλέγουν να αγνοούν, είναι καταπέλτης:

Ο Μύθος της Παραγωγικότητας

Σύμφωνα με μελέτη του Πανεπιστημίου Stanford, η παραγωγικότητα ενός εργαζομένου κάνει “βουτιά” (plummets) μετά τις 50 ώρες εργασίας την εβδομάδα. Μετά τις 55 ώρες, η παραγωγικότητα είναι σχεδόν μηδενική. Η 13ωρη εργασία δεν θα παράγει πλούτο, θα παράγει λάθη, κακοτεχνίες και ζημιές.

Κίνδυνος Θανάτου

Κοινή έρευνα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (WHO) και της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ILO) έχει αποδείξει ότι η εργασία άνω των 55 ωρών την εβδομάδα σχετίζεται με αύξηση κατά 35% του κινδύνου θανάτου από εγκεφαλικό επεισόδιο και κατά 17% από ισχαιμική καρδιοπάθεια, σε σύγκριση με το τυπικό ωράριο. Η κυβέρνηση, ουσιαστικά, νομοθετεί την επιβάρυνση του Εθνικού Συστήματος Υγείας και τη μείωση του προσδόκιμου ζωής.

Το Σύνδρομο «Burnout»

Η επαγγελματική εξουθένωση δεν είναι απλώς κούραση, είναι κλινική κατάσταση. Η επέκταση του ωραρίου στερεί τον απαραίτητο χρόνο για ψυχική αποφόρτιση (recovery time), οδηγώντας σε μακροχρόνιες άδειες ασθενείας και τελικά σε παραίτηση.

Η Ελλάδα εμπρός… πίσω!

Είναι τραγική ειρωνεία ότι ενώ χώρες όπως η Ισλανδία, το Βέλγιο, και πιλοτικά η Ισπανία και η Βρετανία, κινούνται προς την τετραήμερη εργασία χωρίς μείωση αποδοχών, αποδεικνύοντας ότι οι ξεκούραστοι εργαζόμενοι είναι πιο αποδοτικοί, η Ελλάδα επιλέγει το μοντέλο του 19ου αιώνα. Αντί να επενδύσουμε στην τεχνολογία, την καινοτομία και την εκπαίδευση για να αυξήσουμε την προστιθέμενη αξία της εργασίας μας, επιλέγουμε τον εύκολο και καταστροφικό δρόμο όπου το ξεζούμισμα του ανθρώπινου δυναμικού είναι κανονικότητα.

Δημογραφικό

Τέλος, ας αναλογιστούμε τον κοινωνικό αντίκτυπο κατα το οποίο σε μια χώρα που γερνάει ταχύτατα, ποιος νέος γονιός μπορεί να ανταπεξέλθει σε 13 ώρες δουλειάς;

Ποιος χρόνος μένει για την οικογένεια, για την κοινωνική ζωή, για την ανατροφή των παιδιών;

Η 13ωρη εργασία είναι, εμμέσως πλην σαφώς, ένα ακόμη μέτρο κατά της γεννητικότητας και υπέρ του «brain drain». Οι νέοι δεν θα κάτσουν να δουλεύουν κατα αυτό τον τρόπο θα φύγουν για χώρες που σέβονται την ύπαρξή τους.