Τσίπρας. Το τέλειο άλλοθι του συστήματος!
Το πέρας της μεταπολίτευσης στην Ελλάδα, φέρνει την χώρα σε μία εξαιρετικά δύσκολη θέση, είτε αφορά την οικονομία που είναι ερείπια, είτε αφορά την εκπαίδευση, είτε αφορά την ανάπτυξη, είτε αφορά το δημογραφικό, ή την εισβολή λαθρομεταναστών. Βεβαίως, αναζητώντας κάνεις θετικά στοιχεία στην μεταπολίτευση, θα μιλήσει ενδεχομένως ο παρατηρητής για δημοκρατική σταθερότητα, αλλά ως εκεί.
Δεν αρκεί. Η χώρα έχει μεταβληθεί σε καλοκαιρινό αφοδευτήριο αλλοδαπών, ως αρχή και τέλος της οικονομίας της, οι οποίοι αφήνουν χρήματα που πηγαίνουν σε πολύ συγκεκριμένους ανθρώπους, σε μία χώρα η οποία δεν έχει σχεδόν καμία βασική υποδομή να υποδεχτεί τέτοιο πλήθος, πλην των εστιατορίων. Η χώρα η οποία χρεοκόπησε και διέλυσε τον κοινωνικό της ιστό, ζει με επιδόματα και με ψέματα. Τα γκαρσόνια της Ευρώπης από πολιτική αντιπολιτευτική ουτοπία του παρελθόντος, είναι μια θλιβερή πραγματικότητα σήμερα.
Στην ολική κατάρρευση της χώρας σε οικονομία θεσμούς και αξίες, και στην πληθυσμιακή μας εξαφάνιση ως Έλληνες, η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα παρουσιάστηκε ως το τέλειο άλλοθι. Μια παρέα με χασισοπότες από τα Εξάρχεια (αλλά και ορισμένα σοβαρά στελέχη, τα οποία χάθηκαν εξαιτίας των υπολοίπων μελών του τσίρκου), δημιούργησαν μια αναστάτωση επί μία πενταετία, όπου βέβαια έδωσαν λαβές στο σύστημα να λέει ότι φταίνε, μέχρι και για το προπατορικό αμάρτημα.
Κάλυψε, εν αγνοία της, όλες τις αδυναμίες και τα εγκλήματα της μεταπολίτευσης ως τότε και θα είναι το άλλοθι για κυβερνήσεις ακόμη και 20 ετών μετά από αυτήν. Φυσικά αυτό δεν είναι αλήθεια, αλλά όλο το πολιτικό σύστημα αφού χρησιμοποίησε τον ΣΥΡΙΖΑ, απολαμβάνει την εξαφάνιση του διότι επιτέλεσε το ρόλο του ως τέλειο άλλοθι.
Στο κλίμα αυτό, έχουνε ξεγράψει εντελώς τον πρώην πρωθυπουργό (για τον οποίο συμπτωματικά όσες βιογραφίες πολιτικών έχουν εκδοθεί έκτοτε στον πλανήτη, μιλούνε με πολύ κολακευτικά λόγια για την προσωπικότητα του), περιφρονούν τις ικανότητες του να κρατήσει ενωμένο το πολύχρωμο τσίρκο που διοικούσε, ήταν συνεπής σε αρκετά πράγματα και βέβαια εξαιρετικά εμμονικός με άλλα θέματα, όπως είναι και οι περισσότεροι αριστεροί.
Ήτανε απαίσιος που συγκυβερνούσε με κάποιον δεξιό, αλλά η Νέα Δημοκρατία δεν είναι απαίσια που συγκυβερνά με το ΠΑΣΟΚ, ήτανε απαίσιος γιατί υποστήριζε τους ομοφυλόφιλους αλλά δεν είναι απαίσια η ΝΔ να ψηφίζει ..γάμο αυτών, ήτανε απαίσιος με το νόμο που για πρώτη φορά πλήρωσαν τα κανάλια χρήματα, αλλά ήθελε να ελέγχει την πληροφόρηση, και δεν είναι απαίσια η Νέα Δημοκρατία που εξαγόρασε όλη την ενημέρωση, ήταν απαίσιος γιατί η θάλασσα -είπε τη χαζομάρα κάποτε- ότι δεν έχει σύνορα, αλλά δεν είναι απαίσια η Νέα Δημοκρατία όταν περιορίζει αυτά στα έξι μίλια αντί για τα 12.
Αποτίμηση για το έργο της κυβέρνησης εκείνης θα κάνει ο ιστορικός του μέλλοντος. Δεν είμαι υποστηρικτής του τέως πρωθυπουργού και δεν θα μπορούσα ποτέ να γίνω, αλλά το να χρησιμοποιείται ως άλλοθι για τα εγκλήματα όλης της αντιπολίτευσης, είναι κάτι που στο επόμενο άρθρο θα αναλύσουμε περισσότερο, για να καταλάβετε ότι όταν όλοι «την πέφτουν» εναντίον κάποιου, τότε κάποιο λάκκο έχει φάβα για αυτούς που του την πέφτουν, όχι για τον κάποιο…….
Γράφει ο Γεώργιος Βήτας
Δικηγόρος παρ’Αρείω Πάγω
Θεολόγος με μεταπτυχιακή ειδίκευση στην Θρησκειολογία
Πολιτευτής με την Ελληνική Λύση
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
