«Μένουμε Παιδαγωγοί, Όχι Αριθμοί»

Από σχολείο σε σχολείο, από νησί σε ορεινό χωριό, οι φωνές μας ενώνονται. Εμείς, οι νεοδιόριστοι και μόνιμοι εκπαιδευτικοί, στεκόμαστε όρθιοι απέναντι σε μια πραγματικότητα που μας θέλει διαχειριστές φορμών και δεικτών αντί για ανθρώπους που μορφώνουν, εμπνέουν και φωτίζουν.
Δεν ζητάμε τίποτα παραπάνω — ζητάμε να κάνουμε τη δουλειά μας: να διδάσκουμε με ελευθερία, κρίση και συναίσθημα.

Η ατομική αξιολόγηση, έτσι όπως έχει επιβληθεί, δεν ήρθε για να στηρίξει το σχολείο∙ ήρθε για να το μεταμορφώσει σε χώρο ελέγχου, κατάταξης και υποταγής. Οι προθεσμίες, η διαρκής πίεση, η γραφειοκρατία που μας κυκλώνει, ο φόβος που σιγοβράζει στα γραφεία των σχολείων — δεν είναι εργαλεία παιδαγωγικής βελτίωσης. Είναι μέσα πειθαναγκασμού.

Και εμείς ασφυκτιούμε.
Αλλά δεν σωπαίνουμε.

Μαθαίνουμε μαζί με τα παιδιά μας ότι η συλλογικότητα είναι δύναμη. Ότι η αντίσταση είναι μάθημα δημοκρατίας. Ότι το σχολείο δεν είναι εταιρεία και η τάξη δεν είναι πίνακας στατιστικών.

Γιατί απεργούμε – Γιατί συνεχίζουμε

• Γιατί η παιδαγωγική σχέση δεν μετριέται με μόρια.
• Γιατί κάθε μαθητής είναι κόσμος ολόκληρος, όχι ποσοστό σε πίνακα.
• Γιατί θέλουμε σχολεία με θέρμανση, με βιβλιοθήκες, με σταθερούς συναδέλφους — όχι σχολεία όπου η αγωνία αντικαθιστά την παιδαγωγική.
• Γιατί δεν αποδεχόμαστε το δικαίωμα στην απεργία να μετατρέπεται σε παράπτωμα.
• Γιατί κανένας συνάδελφος δεν πρέπει να παλεύει μόνος του.

Κάθε φορά που ένας εκπαιδευτικός διώκεται επειδή υπερασπίστηκε τη συλλογική μας απόφαση, η δημόσια εκπαίδευση τραυματίζεται. Καμία τέτοια πληγή δεν πρέπει να μείνει σιωπηλή.

Καλούμε κάθε εκπαιδευτικό

🔹 Να στηρίξει την απεργία–αποχή.
🔹 Να συμμετέχει στις Γενικές Συνελεύσεις, να δυναμώσει το σωματείο του.
🔹 Να προστατεύσει όσους βρίσκονται στο στόχαστρο.
🔹 Να μην αποδεχτεί ως κανονικότητα τον φόβο.

Η εποχή απαιτεί θάρρος και ενότητα.
Το δημόσιο σχολείο δεν ανήκει σε κανένα υπουργείο ― ανήκει στην κοινωνία.

Δεν είμαστε νούμερα σε πίνακα. Είμαστε δάσκαλοι.

Και θα συνεχίσουμε να υπερασπιζόμαστε την παιδαγωγική μας υπόσταση, την αξιοπρέπεια της δουλειάς μας, το δικαίωμα των παιδιών σε ένα ελεύθερο και ανθρώπινο σχολείο.

Στον δρόμο αυτό, κανείς δεν περισσεύει.
Μέχρι να ανθίσει ξανά η παιδεία.

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ

Ε, δάσκαλε… Πριν τον μαθητή, υπάρχει ένα παιδί.

ΕΠΟΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ

Και πάλι νερά στις τάξεις – Πόσες φορές ακόμα;