9 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την αποφράδα ημέρα που η ελληνική κοινωνία πάγωσε στο άκουσμα μιας ασύλληπτης τραγωδίας, με το κράτος να παραμένει έκτοτε ένας απλός παρατηρητής. Ήταν 8 Ιουνίου 2017 όταν ο εντεκάχρονος μαθητής Μάριος Μπουλούκος έχασε τη ζωή του μέσα στο ίδιο του το σχολείο στο Μενίδι. Ένα παιδί που συμμετείχε στη σχολική γιορτή, στον φυσικό του χώρο, κατέρρευσε όταν δέχθηκε μια σφαίρα στο κεφάλι. Η άμεση μεταφορά του στο νοσοκομείο απλώς επιβεβαίωσε το μοιραίο, αφήνοντας πίσω μια οικογένεια κατεστραμμένη και μια κοινωνία να αναρωτιέται πού ακριβώς βρίσκεται η περιβόητη προστασία του πολίτη…
Τα στοιχεία της υπόθεσης αποτελούν γροθιά στο στομάχι του δήθεν επιτελικού κράτους και εκθέτουν αυτούς που διαχειρίζονται τις τύχες μας.
Οι έρευνες απέδειξαν ότι ρίχτηκαν τουλάχιστον δύο πυροβολισμοί από παρακείμενο καταυλισμό κατά τη διάρκεια γλεντιού. Η μία από αυτές τις σφαίρες στάθηκε ικανή να κόψει το νήμα της ζωής ενός αθώου παιδιού. Η ύπαρξη και η ανεξέλεγκτη δράση εστιών ανομίας δίπλα σε σχολικά συγκροτήματα δεν αποτελεί απλώς ένα ατυχές γεγονός, αλλά την απόδειξη μιας συνειδητής πολιτικής επιλογής ανοχής και εγκατάλειψης. Η ασφάλεια, που υποτίθεται ότι αποτελεί αδιαπραγμάτευτο αγαθό και κεντρικό πυλώνα των κυβερνητικών εξαγγελιών, αποδειχθηκε κενό γράμμα για τους κατοίκους συγκεκριμένων περιοχών της Αττικής.
Ακολούθησε ένας πολυετής και ψυχοφθόρος δικαστικός αγώνας.
Οι γονείς του αδικοχαμένου Μάριου δεν στράφηκαν μόνο κατά των φυσικών αυτουργών, αλλά και κατά του ίδιου του Δημοσίου. Αναζήτησαν τη δικαίωση απέναντι σε έναν κρατικό μηχανισμό που απέτυχε παταγωδώς να προστατεύσει το παιδί τους. Τα δικαστήρια επιδίκασαν τελικά αποζημίωση, αναγνωρίζοντας έτσι τις τεράστιες συστημικές ευθύνες του κράτους, όμως κανένα χρηματικό ποσό δεν μπορεί να ξεπλύνει την πολιτική ανεπάρκεια και την απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής. Η επιδίκαση αποζημίωσης από τα δικαστήρια αποτελεί τη νομική επικύρωση της κρατικής γύμνιας, αλλά δεν αποτελεί ουσιαστική δικαίωση όταν οι συνθήκες που οδήγησαν στο έγκλημα παραμένουν ολόιδιες.
Φτάνοντας στο σήμερα, το VoiceNews αναδεικνύει την πιο εξοργιστική πτυχή αυτής της υπόθεσης, η οποία αποτελεί κόλαφο για τη σημερινή κυβέρνηση.
Εννέα ολόκληρα χρόνια μετά, το Μενίδι, το Ζεφύρι και ο Ασπρόπυργος εξακολουθούν να θυμίζουν ζώνες εκτός ελέγχου. Οι άσκοποι πυροβολισμοί παραμένουν μια καθημερινή ρουτίνα, μια διαρκής επίδειξη ισχύος της παραβατικότητας απέναντι σε ένα ανήμπορο ή συνειδητά αδιάφορο κράτος. Η κυβέρνηση οφείλει να δώσει εξηγήσεις στους πολίτες για την συνεχή γκετοποίηση της δυτικής και βορειοδυτικής Αττικής και να απολογηθεί για την πλήρη κατάρρευση του αισθήματος ασφάλειας. Όταν το κράτος αδυνατεί να διασφαλίσει το αυτονόητο δικαίωμα στη ζωή μέσα σε ένα προαύλιο σχολείου, η πολιτική ηγεσία οφείλει να αναλάβει τις βαρύτατες ευθύνες της και όχι να κρύβεται πίσω από υποκριτικά επικοινωνιακά τεχνάσματα.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
