Οι προκλητικές δηλώσεις του Αλβανού πρωθυπουργού Έντι Ράμα, σύμφωνα με τις οποίες όσοι είναι Έλληνες ή μιλούν ελληνικά δεν αποτελούν απογόνους του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, άνοιξαν εκ νέου ένα επικίνδυνο κεφάλαιο ιστορικού αναθεωρητισμού στα Βαλκάνια, προκαλώντας σφοδρές αντιδράσεις τόσο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όσο και στον ευρύτερο δημόσιο διάλογο. Ο ίδιος, αντιλαμβανόμενος το εύρος των αντιδράσεων και τη διεθνή έκταση που πήρε το ζήτημα, επιχείρησε άτακτη υποχώρηση, ισχυριζόμενος ότι «έκανε πλάκα», μια δικαιολογία που μόνο ως προσβολή της νοημοσύνης μπορεί να εκληφθεί, όταν πρόκειται για δηλώσεις πρωθυπουργού. Οι τοποθετήσεις αυτές, σε συνδυασμό με προηγούμενες υποθέσεις όπως εκείνη του εκλεγμένου δημάρχου Χειμάρρας Φρέντι Μπελέρη, αναδεικνύουν μια σταθερή πολιτική επιλογή της αλβανικής ηγεσίας να επενδύει στον ανθελληνισμό.
Η στάση αυτή καθίσταται ακόμη πιο προκλητική αν αναλογιστεί κανείς τη διαχρονική στήριξη που παρείχε η Ελλάδα στην Αλβανία μετά την κατάρρευση του κομμουνιστικού καθεστώτος το 1990, όταν εκατοντάδες χιλιάδες Αλβανοί βρήκαν εργασία, τροφή και στέγη στη χώρα μας, σε μια περίοδο που άλλες ευρωπαϊκές χώρες, και ειδικά η Ιταλία, τους αντιμετώπιζαν με εχθρότητα, ακόμη και με βίαιες επαναπροωθήσεις, διότι σημαντικό κομμάτι της εγκληματικότητας των δεκαετιών που ακολούθησαν στην Ευρώπη αλλά και στην Ελλάδα συνδέθηκε με οργανωμένα αλβανικά κυκλώματα, στοιχείο που επιβάρυνε περαιτέρω τις σχέσεις των δύο κοινωνιών.
Το κρίσιμο ερώτημα, όμως, παραμένει ιστορικό: πώς συγκροτήθηκε το αλβανικό κράτος και ποια είναι η πραγματική ιστορική διαδρομή της περιοχής; Η ίδια η εγκυκλοπαίδεια ΠΑΠΥΡΟΣ–ΛΑΡΟΥΣ–ΜΠΡΙΤΑΝΝΙΚΑ αναφέρει ότι «η αρχική προέλευση των Αλβανών παραμένει μυστηριώδης». Η διαίρεση σε Γκέγκηδες και Τόσκηδες, με φυσικό σύνορο τον ποταμό Σκούμπη, συμπίπτει εντυπωσιακά με τη γραμμή Jireček, η οποία χώριζε ιστορικά τον ελληνόφωνο νότο από τον λατινόφωνο βορρά, γεγονός που επιβεβαιώνει την ελληνική πολιτισμική κυριαρχία στη νότια περιοχή. Δεν είναι τυχαίο ότι διακεκριμένοι Ευρωπαίοι λόγιοι, όπως ο Stanford και ο Alfred Gilleron, χαρακτήριζαν μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα την Ήπειρο απολύτως ελληνική.
Κατά τον 19ο αιώνα, η Οθωμανική Αυτοκρατορία, επιχειρώντας να αποτρέψει την εμφάνιση αλβανικού αποσχιστικού κινήματος αντίστοιχου με την Ελληνική Επανάσταση, εφάρμοσε συγκεντρωτικές πολιτικές που τελικά οδήγησαν σε εξεγέρσεις και στη σταδιακή γέννηση του αλβανικού εθνικισμού. Παράλληλα, η Ιταλία, μετά την ενοποίησή της, επεδίωξε συστηματικά να αποκτήσει επιρροή στην Αδριατική, παρεμβαίνοντας στις διεθνείς διασκέψεις και υπονομεύοντας τα ελληνικά συμφέροντα στην Ήπειρο. Το Συνέδριο του Βερολίνου αποτέλεσε κομβικό σημείο, καθώς μέσω ιταλοαυστριακών παρεμβάσεων περιορίστηκαν δραστικά οι ελληνικές εδαφικές διεκδικήσεις, παρά το αδιαμφισβήτητο ελληνικό πληθυσμιακό στοιχείο.
Η ίδρυση του αλβανικού κράτους δεν υπήρξε προϊόν εθνικής απελευθέρωσης, αλλά αποτέλεσμα γεωπολιτικών ισορροπιών και φόβων των Μεγάλων Δυνάμεων απέναντι στη ρωσική επιρροή στα Βαλκάνια. Κατά τον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο, οι Αλβανοί πολέμησαν στο πλευρό των Οθωμανών, μοναδικό φαινόμενο μεταξύ των βαλκανικών λαών, και παρ’ όλα αυτά, με την υποστήριξη Ιταλίας και Αυστροουγγαρίας, ανακήρυξαν ανεξαρτησία στην Αυλώνα στις 28 Νοεμβρίου 1912. Η Ελλάδα, παρά τις στρατιωτικές επιτυχίες και την απελευθέρωση περιοχών με συντριπτική ελληνική πλειοψηφία, βρέθηκε τελικά προ τετελεσμένων, με το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας να παραχωρεί στην Αλβανία εδάφη όπως το Αργυρόκαστρο, η Χιμάρα και η Κορυτσά.
Οι πληθυσμιακές στατιστικές της εποχής, οθωμανικές, ιταλικές αλλά και της Διεθνούς Επιτροπής Ελέγχου, επιβεβαιώνουν χωρίς αμφισβήτηση την ελληνική υπεροχή στις περιοχές αυτές, τόσο σε αριθμούς όσο και σε πολιτισμική υποδομή, με δεκάδες ελληνικά σχολεία και μηδενική σχεδόν αλβανική εκπαιδευτική παρουσία. Παρ’ όλα αυτά, οι αποφάσεις ελήφθησαν «επί χάρτου», αγνοώντας την Ιστορία, την εθνολογία και τη βούληση των πληθυσμών, δημιουργώντας ένα κράτος με θεμέλια ασταθή και αντιφάσεις που παραμένουν μέχρι σήμερα.
Υπό αυτό το πρίσμα, οι δηλώσεις του Έντι Ράμα δεν μπορούν να ιδωθούν ως αθώα “αστεία”, αλλά ως συνέχεια μιας μακράς παράδοσης ιστορικής διαστρέβλωσης και πολιτικής εργαλειοποίησης της Ιστορίας. Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από μαθήματα Ιστορίας, διαθέτει τεκμήρια, πληθυσμούς, μνήμη και πολιτισμό αιώνων. Αυτό που απαιτείται πλέον είναι σταθερή, καθαρή και πατριωτική στάση, χωρίς εκπτώσεις, απέναντι σε κάθε προσπάθεια υπονόμευσης της ιστορικής αλήθειας και των εθνικών μας δικαίων.
Γράφει ο Σαλαμινομάχος
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
