Μας ζητούν να πανηγυρίσουμε για την ακρίβεια – Ο Θεοδωρικάκος ανακάλυψε «ευλογία» στις τιμές επειδή έχουμε... τουρίστες

Όταν η κοινωνία στενάζει, η κυβέρνηση απαντά με στατιστικά τρικ και «παγωμένα» χαμόγελα στα ράφια των σούπερ μάρκετ.

Την ώρα που τα ελληνικά νοικοκυριά μετρούν και το τελευταίο ευρώ για να εξασφαλίσουν ένα καλάθι με βασικά αγαθά, ο υπουργός Τάκης Θεοδωρικάκος στήνει από το βήμα της Βουλής ένα φτηνό επικοινωνιακό αφήγημα, προσπαθώντας να μετατρέψει τη δραματική αύξηση του κόστους ζωής σε «κανονικότητα» ή ακόμη και… σε απόδειξη οικονομικής ευημερίας. Η πραγματικότητα όμως είναι αμείλικτη, οι θερινές διακοπές έχουν γίνει προνόμιο για λίγους και η καθημερινότητα όλο και πιο ασφυκτική για την πλειοψηφία.

Αντί να απολογηθεί για την κυβερνητική αδράνεια, ο κ. Θεοδωρικάκος βρήκε νέο φταίχτη για την ακρίβεια: τον τουρισμό. Ναι, καλά διαβάσατε. Όχι πλέον η Ουκρανία, ούτε η παγκόσμια κρίση ή η πανδημία, αλλά οι «ισχυρές τουριστικές ροές» είναι, κατά τον υπουργό, η αιτία της ακρίβειας. Και σαν να μην έφτανε αυτό, το υπαινίσσεται σχεδόν ως τιμητικό παράσημο: «Η Ελλάδα έχει την τύχη και το προνόμιο να αυξάνεται η ζήτηση λόγω του τουρισμού».

Προσπαθώντας να αποκρούσει την κριτική ενος βουλευτή του κοινοβουλίο, για την εκτόξευση των τιμών και τον καλπάζοντα πληθωρισμό στα τρόφιμα, ο υπουργός επιστράτευσε μεθοδευμένα στατιστικά του περασμένου Χειμώνα (!), αναφερόμενος σε περιόδους με «αρνητικό πληθωρισμό» και κάνοντας συγκρίσεις με χώρες όπως η Ρουμανία και η Βουλγαρία. Προφανώς, το πρόβλημα δεν είναι οι τιμές, αλλά η… οπτική γωνία.

Η κοινωνική δυσφορία ως… παρανόηση

Αντί να παραδεχθεί την αποτυχία των κυβερνητικών μέτρων, ο υπουργός επιχείρησε να παρουσιάσει την άνοδο των τιμών ως φυσιολογική και μάλιστα αναμενόμενη συνέπεια της «αυξημένης ζήτησης». Με άλλα λόγια, ο λαός πληρώνει ακριβά τα προϊόντα γιατί, κατά την κυβέρνηση, η χώρα πηγαίνει καλά στον τουρισμό. Πρόκειται για μια εξοργιστική απόπειρα να παρουσιαστεί η δυστυχία των πολλών ως τίμημα της επιτυχίας των λίγων.

Κι όταν η κριτική αγγίζει τη σκληρή πραγματικότητα που βιώνουν τα ελληνικά νοικοκυριά, ο υπουργός προσπαθεί να κλείσει τη συζήτηση με την κλασική «κασέτα» περί δήθεν «ταξικού μανιχαϊσμού» από την αντιπολίτευση. «Εσείς λέτε ότι είμαστε με τους πλούσιους. Εμείς είμαστε με όλους», δήλωσε με στόμφο, επιχειρώντας να θολώσει τα νερά, τη στιγμή που η ακρίβεια σαρώνει τη μεσαία και χαμηλή τάξη, η οποία προφανώς δεν μετράει στα στατιστικά του success story.

Το καλάθι του νοικοκυριού – ή πώς να βαφτίζεις την εξαπάτηση «μέτρο»

Κι αν νομίζατε πως τελειώσαμε με τις κυβερνητικές φαντασιώσεις, έρχεται η «καινοτόμα» πρόταση του υπουργού, μονιμοποίηση της απαγόρευσης προσφορών σε όσες επιχειρήσεις έχουν προχωρήσει σε αυξήσεις τιμών. Δηλαδή, όχι μόνο δεν ελέγχονται οι ανατιμήσεις, αλλά επιβάλλεται κι ένας τιμωρητικός περιορισμός στις προσφορές για να μη χαλάει η εικόνα. Μάλιστα, με περηφάνια δήλωσε πως «πέτυχε» πάγωμα τιμών στα σχολικά είδη και ζητά από τα σούπερ μάρκετ να ρίξουν το κέρδος. Σαν να παραδέχεται ότι το κέρδος είναι το πρόβλημα, αλλά μόνο όταν το επικαλείται ο ίδιος.

Ένα κράτος που αποσύρεται από τις ευθύνες του

Αντί να προχωρήσει σε ουσιαστικό έλεγχο της αγοράς, με παρεμβάσεις στις τιμές των βασικών αγαθών, φορολογικά αντίβαρα για τα νοικοκυριά και αναδιανομή του πλούτου, η κυβέρνηση επαναπαύεται στο αφήγημα της ατομικής ευθύνης και της… τουριστικής «ευφορίας». Είναι όμως άλλο πράγμα να γεμίζουν οι καφετέριες των Κυκλάδων από τουρίστες και άλλο να μπορεί μια τετραμελής οικογένεια να γεμίσει το ψυγείο της.

Η κοινωνία δεν αντέχει άλλο τις «αναλύσεις» που μετατρέπουν την ακρίβεια σε στατιστικό φαινόμενο και τη φτώχεια σε ζήτημα «παρερμηνείας». Η οικονομική πίεση είναι υπαρκτή και βαθαίνει. Και όσο η κυβέρνηση προσπαθεί να κουκουλώσει το πρόβλημα με ευχολόγια και εκθέσεις ιδεών, τόσο η κοινωνική αγανάκτηση θα διογκώνεται.

Η ουσία

Η πραγματικότητα δεν αλλάζει με PowerPoint. Ούτε με ποσοστά και συγκρίσεις με την Βουλγαρία. Αλλάζει με πολιτική βούληση και μέτρα υπέρ της κοινωνικής πλειοψηφίας. Όσο όμως το Μαξίμου και οι υπουργοί του θεωρούν πως η ακρίβεια είναι «αναγκαίο κακό» για να έχουμε τουρισμό, τόσο θα μεγαλώνει η απόσταση μεταξύ της κυβέρνησης και της κοινωνίας. Και αυτή η απόσταση, κάποια στιγμή, γίνεται μη αναστρέψιμη.