Η είδηση πέρασε στα «ψιλά», σχεδόν αθόρυβα, όπως ακριβώς βολεύει τις κυβερνήσεις όταν θέλουν να κλείσουν άρον-άρον κεφάλαια που άνοιξαν με τυμπανοκρουσίες. Η απόφαση για την εσπευσμένη απομάκρυνση των τεσσάρων ελληνικών F-16 από την αεροπορική βάση «Ανδρέας Παπανδρέου» στην Πάφο, τα οποία είχαν μετασταθμεύσει εκεί με το ξέσπασμα της κρίσης στον Περσικό Κόλπο γεννά εύλογα, αμείλικτα ερωτήματα.
Τι άλλαξε ξαφνικά στο γεωπολιτικό σκηνικό; Τελείωσε, μήπως, ο πόλεμος και η ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή και δεν το καταλάβαμε; Ή μήπως, για ακόμα μία φορά, η Αθήνα και η Λευκωσία υποχρεώθηκαν σε μια άτακτη υποχώρηση επειδή κάποιοι ισχυροί «σύμμαχοι» μας έβαλαν χέρι;
Το αφήγημα της «αποκλιμάκωσης» και η σκληρή πραγματικότητα
Το επίσημο αφήγημα θα μιλήσει προφανώς για «ολοκλήρωση της αποστολής» και για «σταδιακή αποκλιμάκωση» της έντασης. Είναι το γνωστό, διπλωματικό προπέτασμα καπνού. Όταν όμως η ευρύτερη περιοχή παραμένει μια μπαρουταποθήκη έτοιμη να εκραγεί, η απομάκρυνση της μοναδικής έμπρακτης αποτρεπτικής ισχύος της Ελλάδας στην Κύπρο δεν μοιάζει με στρατηγική κίνηση τακτικής, αλλά με υποχώρηση υπό πίεση.
Όταν τα ελληνικά «γεράκια» προσγειώνονταν στην Πάφο, η κίνηση χαιρετίστηκε ως μια ιστορική επιστροφή του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος, ως μια σαφής προειδοποίηση ότι η Κύπρος δεν κείται μακράν. Τι μεσολάβησε από τότε;
Ποιοι ενοχλήθηκαν από τα ελληνικά F-16 στην Κύπρο;
Η αλήθεια είναι ότι η παρουσία των ελληνικών μαχητικών στην Πάφο δεν ενοχλούσε μόνο την Άγκυρα η οποία, παραδοσιακά, βγάζει σπυριά κάθε φορά που βλέπει την ελληνική σημαία στο νησί. Ενοχλούσε εξίσου και τους μεγάλους «παίκτες» της Δύσης, που θέλουν την Κύπρο ως ένα βολικό, «ουδέτερο» οικόπεδο για τις δικές τους επιχειρήσεις (βλ. Βρετανικές Βάσεις), χωρίς όμως οι ίδιοι να αναλαμβάνουν το πολιτικό κόστους της θωράκισής της.
Οι πληροφορίες πίσω από τις κλειστές πόρτες κάνουν λόγο για έντονες «συστάσεις» από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού και από ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Το επιχείρημά τους; Ότι η παρουσία ελληνικών επιθετικών όπλων στην Κύπρο «ρίχνει λάδι στη φωτιά» και «προκαλεί» την Τουρκία σε μια περίοδο που οι ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο κρέμονται από μια κλωστή.
Το διαχρονικό σύνδρομο του «υπάκουου συμμάχου»
Για ακόμα μια φορά, η ελληνική εξωτερική πολιτική δείχνει να εγκλωβίζεται στο σύνδρομο του «δεδομένου και υπάκουου συμμάχου». Μόλις χτύπησε το τηλέφωνο από τα ξένα κέντρα αποφάσεων, η Αθήνα έσπευσε να συμμορφωθεί, μαζεύοντας τα F-16 και αφήνοντας την Κύπρο, ουσιαστικά, χωρίς αεροπορική κάλυψη πρώτης γραμμής.
Αν η απομάκρυνση των αεροσκαφών είναι το τίμημα για να κρατηθούν «ήρεμα τα νερά» στο Αιγαίο ή για να μη χαλάσει το κλίμα στις ελληνοτουρκικές επαφές, τότε πρόκειται για μια επικίνδυνη ψευδαίσθηση. Η ιστορία έχει αποδείξει ότι ο κατευνασμός ποτέ δεν σταμάτησε τον αναθεωρητισμό. Αντίθετα, ανοίγει την όρεξη εκείνων που θέλουν την Ελλάδα και την Κύπρο σε ρόλο κομπάρσου.
Αν η κατάσταση στον Περσικό Κόλπο και τη Μέση Ανατολή έχει πράγματι ομαλοποιηθεί, ας βγει η κυβέρνηση να το πει καθαρά. Αν όμως τα F-16 φεύγουν επειδή μας επιβλήθηκε να φύγουν, τότε η «λήξη συναγερμού» στην Πάφο δεν είναι λόγος για ανακούφιση, αλλά πηγή βαθιάς ανησυχίας για το πόσο κυρίαρχη είναι τελικά η εξωτερική και αμυντική μας πολιτική.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
