Κάθε χρόνο, χιλιάδες αναπληρωτές και νεοδιόριστοι εκπαιδευτικοί καλούνται να εγκαταλείψουν τις εστίες τους και να ταξιδέψουν εκατοντάδες χιλιόμετρα για να στελεχώσουν τα δημόσια σχολεία της χώρας. Φέτος, ωστόσο, η κατάσταση έχει φτάσει σε οριακό σημείο, καθώς η ραγδαία στεγαστική κρίση και η εκτίναξη του κόστους διαβίωσης μετατρέπουν το εκπαιδευτικό λειτούργημα σε οικονομικό εφιάλτη, αναγκάζοντας πολλούς να αρνηθούν τη θέση τους πριν καν ξεκινήσουν.
Το πρόβλημα πλέον είναι βαθιά δομικό και δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια απλή, προσωρινή δυσκολία. Εκπαιδευτικοί καλούνται μέσα σε ελάχιστες ημέρες, συχνά έχοντας ως μοναδικό πόρο ένα επίδομα ανεργίας, να βρουν στέγη σε περιοχές με μηδαμινή διαθεσιμότητα ακινήτων και εξωφρενικά ενοίκια, ιδίως στα νησιά και τους τουριστικούς προορισμούς λόγω της βραχυχρόνιας μίσθωσης. Το αρχικό κόστος για εγγυήσεις, μετακίνηση και εγκατάσταση μπορεί να αγγίξει ακόμα και τα 3.000 ευρώ, ενώ ένας μεγάλος αριθμός αναγκάζεται να συντηρεί ταυτόχρονα δύο νοικοκυριά. Το αβάσταχτο αυτό οικονομικό βάρος καθιστά πρακτικά αδύνατη την αξιοπρεπή διαβίωσή τους.
Οι συνέπειες αυτής της κρατικής αδράνειας αποτυπώνονται ήδη με δραματικό τρόπο μέσα στις ίδιες τις σχολικές αίθουσες, και μάλιστα στις πιο ευαίσθητες βαθμίδες. Είναι ενδεικτικό πως, κατά τους πρόσφατους μόνιμους διορισμούς, χτύπησε «καμπανάκι» με 180 οργανικές θέσεις να μένουν ακάλυπτες στην Ειδική Αγωγή. Όταν οι εκπαιδευτικοί αδυνατούν να επιβιώσουν οικονομικά, η στελέχωση των σχολείων καταρρέει. Το αποτέλεσμα είναι να μένουν χωρίς ουσιαστική υποστήριξη μαθητές με αναπηρία και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, ενώ παράλληλα οι νέοι πίνακες του ΑΣΕΠ καταγράφουν δεκάδες χιλιάδες λιγότερους υποψηφίους σε σχέση με το παρελθόν.
Σε αυτό το εκρηκτικό μείγμα έρχονται να προστεθούν η ασφυκτική γραφειοκρατία, η υποχρηματοδότηση των σχολικών μονάδων μετά και την κατάργηση των Σχολικών Επιτροπών, καθώς και οι αυξανόμενες, αβάσιμες παρεμβάσεις στο επιστημονικό τους έργο. Είναι επιτακτική ανάγκη η Πολιτεία να σταματήσει να αντιμετωπίζει το ζήτημα της στέγασης ως ατομικό πρόβλημα του κάθε δασκάλου ή καθηγητή. Απαιτείται άμεσα η δημιουργία ενός θεσμοθετημένου πλαισίου στήριξης, με ειδικά επιδόματα και κάλυψη των εξόδων μετακίνησης. Αν δεν προστατευθούν οι εκπαιδευτικοί, το δημόσιο σχολείο θα συνεχίσει να απαξιώνεται, με τελικά και μόνιμα θύματα τους ίδιους τους μαθητές και την κοινωνία.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
