Υπάρχουν δύο Ελλάδες. Και το αποδεικνύει καθημερινά το ίδιο το κράτος. Η μία Ελλάδα φυλάσσεται με αστυνομικούς στην πόρτα, με συνοδεία περιπολικών, με πρωτόκολλο ασφαλείας 24/7. Είναι η Ελλάδα των κυβερνητικών βουλευτών, των υπουργών, των «ημετέρων» δημοσιογράφων, που απολαμβάνουν την προστασία του δημοσίου χρήματος και του δημοσίου σώματος ασφαλείας σαν να είναι κρατικό αξίωμα η ιδιότητά τους. Η άλλη Ελλάδα, η Ελλάδα των πολλών, καλεί την Άμεση Δράση και ακούει το διαβόητο «το περιπολικό δεν είναι ταξί», την ίδια στιγμή που, λίγα χιλιόμετρα παραπέρα, ένα περιπολικό της Τροχαίας μετατρέπεται σε προσωπικό μεταφορικό μέσο διάσημης τραγουδίστριας επειδή έσκασε ένα λάστιχο στον δρόμο για τη συναυλία της.
Δεν είναι σχήμα λόγου. Είναι κρατική πραγματικότητα. Από τη μία η Κυριακή Γρίβα που πέθανε με την πλάτη ακουμπισμένη στην πόρτα του Α.Τ. Αγίων Αναργύρων, λίγα μέτρα από εκείνους που της είχαν αρνηθεί τη μεταφορά. Από την άλλη, η Δέσποινα Βανδή που μπαίνει με ανοιχτή πόρτα στο περιπολικό σαν να είναι λιμουζίνα, και πηγές της ΕΛ.ΑΣ. σπεύδουν να δικαιολογήσουν το αδικαιολόγητο επικαλούμενες «αποτροπή ατυχήματος». Η ζωή της Κυριακής δεν άξιζε αποτροπή. Η ταλαιπωρία της κας Βανδή, ναι.
Και μετά ήρθε ο Νικήτας. Και ξεγυμνώθηκε ολόκληρο το έγκλημα του κράτους!
Ο 21χρονος Νικήτας Γεμιστός εκτελέστηκε εν ψυχρώ το απόγευμα της 5ης Μαΐου στην Αμμουδάρα Ηρακλείου, ανήμερα των γενεθλίων του, από τον 54χρονο Κωνσταντίνο Παρασύρη. Έξι σφαίρες στο σώμα. Και μετά, σαν να μην έφταναν, κλωτσιές στο πτώμα. Επί μάρτυσι. Σε κεντρικό δρόμο. Ο δράστης ψύχραιμος ανέβηκε στη μηχανή του, πήγε στο τμήμα Μαλεβιζίου και παραδόθηκε λέγοντας «έκανα αυτό που έπρεπε». Δεν ήταν αιφνιδιαστικό. Δεν ήταν απρόβλεπτο. Δεν ήταν «εν βρασμώ ψυχής». Ήταν προαναγγελθέν έγκλημα. Και το κράτος το γνώριζε. Και δεν έκανε τίποτα.
Όλα όσα ήξερε η Αστυνομία και άφησε να συμβούν
Η οικογένεια Γεμιστού είχε προσφύγει στις Αρχές τέσσερις φορές. Είχαν κατατεθεί μηνύσεις. Είχαν επιβληθεί περιοριστικοί όροι στον 54χρονο, με ρητή απαγόρευση να πλησιάζει τον Νικήτα σε απόσταση μικρότερη των 100 μέτρων. Τα Χριστούγεννα του 2024 ο 54χρονος είχε ήδη πυροβολήσει στην κοιλιά τον τότε 19χρονο Νικήτα στο σπίτι του στο Γάζι. Στις 4 Μαρτίου 2026 παραβίασε επίσημα τα περιοριστικά μέτρα και ο Νικήτας υπέβαλε νέα μήνυση. Ο δράστης παρουσιάστηκε στο Α.Τ. Μαλεβιζίου, συνελήφθη και αφέθηκε ελεύθερος την επόμενη μέρα με προφορική (!) εντολή εισαγγελέα. Από εκεί και πέρα, η εκτέλεση ήταν θέμα χρόνου. Και ήρθε.
Πρώτον, μετά το μακελειό στα Βορίζια ολόκληρη η Κρήτη ήταν, υποτίθεται, σε επιχειρησιακή επαγρύπνηση. Ο ίδιος ο Χρυσοχοΐδης κατέβηκε στο νησί με τυμπανοκρουσίες, εξήγγειλε «νέο πλαίσιο οπλοκατοχής», αυστηροποίηση ποινών, αναβάθμιση των ελέγχων, παραμονή του «ελληνικού FBI» στο Ηράκλειο. Πού ήταν, λοιπόν, αυτή η αναβαθμισμένη επιχειρησιακή ικανότητα όταν ένας άνθρωπος με ιστορικό απειλών, με προηγούμενο πυροβολισμό, με παραβιασμένα περιοριστικά μέτρα και με δηλωμένη επιθυμία εκδίκησης κυκλοφορούσε ελεύθερος;
Δεύτερον, το ίδιο υπουργείο που υποτίθεται κυνηγά τις μπαλωθιές σε γάμους και πανηγύρια, εξυμνώντας την παρουσία του στην Κρήτη δεν μπόρεσε να εμποδίσει τη χρήση 38άρι περιστρόφου σε κεντρικό δρόμο της Αμμουδάρας, από έναν άνθρωπο που ήταν ήδη ονομαστικά καταγεγραμμένος ως απειλή για τη ζωή συγκεκριμένου πολίτη.
Τρίτον, όταν ένας πολίτης απευθύνεται τέσσερις φορές στις Αρχές καταγγέλλοντας την απειλή κατά της σωματικής του ακεραιότητας, όταν υπάρχει δικαστική απόφαση, όταν υπάρχει προηγούμενη απόπειρα ανθρωποκτονίας με πυροβολισμό, το κράτος έχει υποχρέωση επιχειρησιακής κάλυψης. Έχει υποχρέωση πρωτοκόλλου. Έχει υποχρέωση πρόληψης. Δεν έχει το δικαίωμα να αφήνει τον πολίτη να περπατά μόνος του στον δρόμο μέχρι να τον σκοτώσουν.
Ο Νικήτας Γεμιστός δεν είναι θύμα μόνο του Παρασύρη. Είναι θύμα του ελληνικού κράτους που τον άφησε μόνο.
Η οργή της Κρήτης: «Ήρθατε τώρα που τον σκότωσαν»
Δεν χρειαζόταν να το πει κανένας αναλυτής. Το είπε ο ίδιος ο κόσμος. Στην εξόδια ακολουθία του παιδιού στον Χώνο Μυλοποτάμου, σήμερα Πέμπτη, οι συγγενείς και οι συγχωριανοί απομάκρυναν τους αστυνομικούς από την κηδεία. Ο πατέρας του Νικήτα, βλέποντας τη σορό του παιδιού του να φτάνει στην εκκλησία, στράφηκε στους ένστολους και τους είπε: «Από το χωριό να φύγετε». Και έφυγαν. Γιατί δεν είχαν τίποτα να πουν. Γιατί η μόνη φράση που ακουγόταν στον αέρα ήταν αυτή που έσχιζε τα στήθη: «Ήρθατε τώρα που τον σκότωσαν».
Το τροχαίο συνέβη στις 20 Οκτωβρίου 2023 έξω από το Παγκρήτιο Στάδιο, ο 17χρονος Γιώργος Παρασύρης κατέληξε στις 8 Νοεμβρίου 2023 στη ΜΕΘ του Βενιζελείου.
Οι μαρτυρίες της οικογένειας του 21χρονου Νικήτα αποκαλύπτουν ένα τρομακτικό παρασκήνιο ολιγωρίας και προκλητικής αδιαφορίας, καθώς οι Αρχές είχαν ενημερωθεί επίσημα πως ο 54χρονος δράστης περηφανευόταν για την κατοχή όπλου και την πρόθεσή του να σκοτώσει. Η αδερφή του θύματος καταγγέλλει ότι σε επίσκεψή της στο αστυνομικό τμήμα, αστυνομικός την αντιμετώπισε με ειρωνεία, λέγοντάς της πως «δεν σας σκότωσαν κιόλας», ενώ ο πατέρας του Νικήτα κάνει λόγο για «ρουφιάνους» μέσα στην αστυνομία της Αμμουδάρας που κάλυπταν τον δράστη λόγω των εγκληματικών του δραστηριοτήτων. Η οικογένεια ζούσε επί τρία χρόνια σε κατάσταση πολιορκίας, με τον Νικήτα να κοιμάται με τις αρβύλες του από τον φόβο και να υποφέρει από σοβαρά προβλήματα υγείας (ανευρύσματα και stent) λόγω του διαρκούς στρες, την ώρα που ο δράστης παραβίαζε συστηματικά τα περιοριστικά μέτρα υπό την ανοχή του κράτους.
Η οργή ξεπέρασε κάθε όριο στην κηδεία του νεαρού, όπου οι συγγενείς έδιωξαν κακήν κακώς τους αστυνομικούς, φωνάζοντας πως «ήρθαν τώρα που τον σκότωσαν», αναδεικνύοντας την απόλυτη αποτυχία του δόγματος προστασίας του πολίτη. Ο πατέρας του Νικήτα, συντετριμμένος, ζητά την παραδειγματική τιμωρία και της συζύγου του δολοφόνου ως ηθικού αυτουργού που παρακολουθούσε το παιδί του καθημερινά, ενώ δηλώνει πως τυχόν αποζημιώσεις θα δοθούν στο «Χαμόγελο του Παιδιού», καθώς τίποτα δεν μπορεί να εξαγοράσει τη χαμένη ζωή του γιου του. Το έγκλημα αυτό στην Αμμουδάρα παραμένει μια ανοιχτή πληγή που ξεγυμνώνει τις δύο ταχύτητες της ελληνικής δικαιοσύνης και ασφάλειας: από τη μία η εξυπηρέτηση των επωνύμων και από την άλλη η εγκατάλειψη ενός 21χρονου που, αν και έκανε τα πάντα νόμιμα, αφέθηκε ανυπεράσπιστος απέναντι σε έναν προαναγγελθέντα θάνατο.
Παραιτήσεις. Τώρα!
Δεν χωρά κουβέντα. Πρέπει να παραιτηθεί η ηγεσία της Ελληνικής Αστυνομίας. Και όχι αφού γίνει η ΕΔΕ. Η ΕΔΕ θα μας πει αν ο τάδε αστυνομικός του Α.Τ. Μαλεβιζίου ξέχασε να βάλει σταυρό σε μια αναφορά. Εμείς ζητάμε ευθύνη πολιτική και επιχειρησιακή για το γεγονός ότι ένας πολίτης που ζητούσε προστασία τέσσερις φορές, δολοφονήθηκε εν ψυχρώ.
Και πρέπει να παραιτηθεί και ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης. Για αυτονόητους λόγους. Είναι ο πολιτικά υπεύθυνος ενός σώματος που λειτουργεί με δύο μέτρα και δύο σταθμά, μάχιμο και πρόθυμο όταν πρόκειται να συνοδεύσει τραγουδίστρια στο ξενοδοχείο, αόρατο όταν ένας 21χρονος καταγγέλλει ότι κινδυνεύει η ζωή του. Είναι ο ίδιος που, μετά τα Βορίζια, εξήγγειλε «τέλος στα άβατα» και «τέλος στις βεντέτες». Στην Αμμουδάρα τα άβατα είναι ζωντανά, οι βεντέτες αναζωπυρώνονται, και ένα παιδί κείτεται νεκρό ανήμερα των γενεθλίων του, ενώ ο δολοφόνος του κλωτσούσε το άψυχο σώμα του. Η ίδια αστυνομία που στήνει κορδόνια ασφαλείας έξω από σπίτια κυβερνητικών στελεχών, που εξασφαλίζει συνοδευτικά οχήματα σε υπουργούς ακόμη και για κοινωνικές τους εμφανίσεις, που νοιάζεται αν θα φτάσει «στην ώρα της» η τραγουδίστρια στη συναυλία της, η ίδια ακριβώς αστυνομία δεν είχε ούτε ένα περιπολικό, ούτε έναν ένστολο, ούτε μια προληπτική παρακολούθηση για τον Νικήτα Γεμιστό. Έναν 21χρονο σε μια χώρα με έντονο δημογραφικό πρόβλημα.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
