ΚΡΑΥΓΗ ΑΠΟΓΝΩΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΑ ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ: «ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ ΚΑΙ Ο ΛΑΖΑΡΙΔΗΣ ΣΤΑ ΜΑΛΑΚΑ;»

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Προσθήκη του VoiceNews στην Google

Η πολύκροτη υπόθεση του Μακάριου Λαζαρίδη ξύπνησε οδυνηρές μνήμες στην 60χρονη σήμερα καθαρίστρια από τον Βόλο, η οποία στο παρελθόν βρέθηκε στο επίκεντρο μιας δικαστικής περιπέτειας που συγκλόνισε το πανελλήνιο. Μιλώντας στον τηλεοπτικό σταθμό Mega, η γυναίκα ξέσπασε κατά των «δύο μέτρων και δύο σταθμών» της ελληνικής Δικαιοσύνης, υπενθυμίζοντας πως η ίδια καταδικάστηκε αρχικά σε 15 χρόνια κάθειρξη επειδή παραποίησε το απολυτήριο του δημοτικού προκειμένου να εξασφαλίσει μια θέση εργασίας και να μεγαλώσει τα δύο παιδιά της, έχοντας έναν σύζυγο με αναπηρία.

Με τη φωνή της να σπάει, περιέγραψε τον εφιάλτη των 23 ημερών που πέρασε στη φυλακή πριν τελικά αθωωθεί από τον Άρειο Πάγο, τονίζοντας πως εκείνη η εμπειρία θα μείνει ανεξίτηλη στο μυαλό της. Η 60χρονη εξέφρασε την έντονη απογοήτευσή της για τη διακριτική μεταχείριση που παρατηρεί, διερωτώμενη πώς είναι δυνατόν η δική της πράξη να αντιμετωπίστηκε ως κακούργημα που επέσυρε πολυετή φυλάκιση, ενώ άλλες παρόμοιες υποθέσεις προσώπων με πολιτική ισχύ να αντιμετωπίζονται ως πλημμελήματα.

Η ίδια, αν και αναγνώρισε το λάθος της και ζήτησε συγγνώμη, υπογράμμισε πως η ζωή της καταστράφηκε ανεπανόρθωτα, καθώς παρά τις υποσχέσεις δεν επανήλθε ποτέ στην εργασία της και συνεχίζει να παλεύει καθημερινά για το μεροκάματο. Η σύγκριση της δικής της εξοντωτικής ποινής με την τρέχουσα επικαιρότητα την οδηγεί στο πικρό συμπέρασμα ότι υπάρχουν πολίτες «ενός κατώτερου Θεού», ζητώντας ίση αντιμετώπιση από τον νόμο και εκφράζοντας την οργή της για μια Δικαιοσύνη που, όπως υποστηρίζει, εξαντλεί την αυστηρότητά της στους αδύναμους.

Σε κάθε περίπτωση, το ξέσπασμά της φέρνει ξανά στο προσκήνιο τη συζήτηση για την αναλογικότητα των ποινών και το αίσθημα δικαίου στην κοινωνία. Η υπόθεση της καθαρίστριας παραμένει το σύμβολο μιας περιόδου που η αυστηρότητα του γράμματος του νόμου συγκρούστηκε βίαια με την ανθρώπινη ανάγκη για επιβίωση, δημιουργώντας ένα τραύμα που, όπως φαίνεται, δεν έχει κλείσει ακόμα.