Το πουλάνε για δικαίωση. Το σερβίρουν με πίνακες και με παραδείγματα που δείχνουν δόσεις να λιώνουν και τόκους να εξαφανίζονται. Κι όμως, πίσω από την επικοινωνιακή βιτρίνα της νέας ρύθμισης για τον νόμο Κατσέλη κρύβεται μια αλήθεια που κανείς στο υπουργείο δεν θέλει να ακούσει, χιλιάδες οικογένειες που τσακίστηκαν στην κρίση, έχασαν δουλειές, είδαν μισθούς να μισεύουν και λογαριασμούς να εκτοξεύονται, μένουν απ’ έξω. Όχι κατά λάθος. Επειδή έτσι βόλεψε.
Μετά την απόφαση 6/2026 της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, που δημοσιεύτηκε στις 5 Ιουνίου, ξεκαθαρίστηκε κάτι αυτονόητο, ο τόκος υπολογίζεται πάνω στη μηνιαία δόση που όρισε το δικαστήριο και όχι πάνω σε ολόκληρο το κεφάλαιο. Στα παραδείγματα που τρέχουν παντού, ένας δανειολήπτης που θα πλήρωνε γύρω στις 74.852 ευρώ σε τόκους καταλήγει να δίνει μόλις 411 ευρώ. Ακούστε το ξανά. Από 75.000 σε 400. Τόσο φουσκωμένος ήταν ο λογαριασμός που χρεωνόταν επί χρόνια ο κοσμάκης. Τόσο.
Και τώρα έρχεται το ωραίο. Αυτή η «δικαίωση» δεν είναι για όλους. Είναι μόνο για όσους κατάφεραν να μείνουν συνεπείς, να πληρώνουν ασταμάτητα με στερήσεις, να μην ξεμείνουν ποτέ. Δηλαδή κατά κανόνα για όσους είχαν την οικονομική αντοχή να κρατηθούν όρθιοι μέσα στην καταιγίδα. Όποιος λύγισε, αποκλείεται. Όποιος έχασε τη δουλειά του το 2020 και δεν μπορούσε να πληρώσει, αποκλείεται. Όποιος εξόφλησε ήδη πληρώνοντας τόκους που σήμερα το ίδιο το κράτος παραδέχεται ότι ήταν στραβά υπολογισμένοι, αποκλείεται και αυτός. Πληρώθηκε παραπάνω, αλλά τα λεφτά του δεν γυρίζουν πίσω. Κλειστή υπόθεση, μας λένε. Σαν να μην πειράζει που ο διπλανός με ακριβώς τα ίδια οικονομικά παίρνει ελάφρυνση και αυτός δεν παίρνει τίποτα.
Καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό; Δύο πολίτες, η ίδια αδικία, ο ίδιος λάθος τρόπος υπολογισμού που τους ρούφηξε το αίμα, και η Πολιτεία διαλέγει να αποζημιώσει τον έναν και να γυρίσει την πλάτη στον άλλον. Με ποιο κριτήριο; Με το αν άντεξες. Όχι με το αν αδικήθηκες. Αυτό δεν είναι κοινωνική δικαιοσύνη, είναι ταξινόμηση πολιτών σε πρώτης και δεύτερης κατηγορίας.
Ρωτήστε γιατί. Η απάντηση κρύβεται στο χρήμα, όπως πάντα. Το συνολικό κόστος της παρέμβασης υπερβαίνει ήδη τα 700 εκατομμύρια ευρώ και πρόκειται να μοιραστεί ανάμεσα στις τράπεζες, στις εταιρείες διαχείρισης απαιτήσεων, τους περιβόητους servicers, και στο πρόγραμμα κρατικών εγγυήσεων «Ηρακλής». Με άλλα λόγια, αν το ευεργέτημα δινόταν σε όλους όσοι αδικήθηκαν από τον ίδιο μηχανισμό, ο λογαριασμός θα φούσκωνε επικίνδυνα. Και κάποιοι θα τον πλήρωναν. Οπότε βρέθηκε η βολική λύση να στενεύουμε την πόρτα, κρατάμε μόνο τους «συνεπείς», και τους υπόλοιπους τους αφήνουμε να ψάχνονται μόνοι τους στα δικαστήρια, έναν έναν, με δικηγόρους και έξοδα, αν αντέχουν. Τυχαίο; Δύσκολα.
Το πιο τραγικό; Η ίδια η απόφαση του Αρείου Πάγου αφορά τους πάντες. Δεν λέει πουθενά «μόνο για τους ενεργούς». Νομικοί κύκλοι το επισημαίνουν πως η αποκατάσταση θα έπρεπε να καλύπτει όλους όσοι επιβαρύνθηκαν με τον ίδιο στρεβλό τρόπο υπολογισμού. Η κυβέρνηση όμως διάλεξε να υιοθετήσει την ευνοϊκή ερμηνεία μόνο για όσους τη βολεύουν δημοσιονομικά. Πήρε δηλαδή μια καθολική δικαστική νίκη των πολιτών και την έκοψε στα μέτρα της.
Στο μεταξύ, οι ενώσεις καταναλωτών μιλούν ανοιχτά για «δανειολήπτες δύο ταχυτήτων».
Από τη μία οι τυχεροί που είχαν να πληρώνουν και τώρα απολαμβάνουν και μπόνους ελάφρυνσης. Από την άλλη, οι τσακισμένοι της κρίσης, της ανεργίας και της ακρίβειας, που έμειναν με άδεια χέρια παρότι ματώθηκαν από τον ίδιο ακριβώς μηχανισμό. Και θυμηθείτε: σε πάρα πολλές περιπτώσεις η απώλεια της ρύθμισης δεν ήταν στρατηγική κωλοτούμπα κανενός «μπαταχτσή». Ήταν αντικειμενική αδυναμία πληρωμής. Άνθρωποι που δεν είχαν, όχι άνθρωποι που δεν ήθελαν.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΕΔΩ ΣΧΕΤΙΚΑ
ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ 500 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΣΕΠΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΝ ΞΑΝΑ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ FUNDS
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
