ΚΑΤΕΡΡΕΥΣΕ ΤΟ «ΦΙΛΟΡΩΣΙΚΟ» ΠΡΟΣΩΠΕΙΟ ΤΗΣ ΛΕΠΕΝ! ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΥΤΙΝ ΣΤΟΝ ΜΑΚΡΟΝ, ΜΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΟ… ΤΟΝ ΖΕΛΕΝΣΚΙ!

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Προσθήκη του VoiceNews στην Google

Το “φιλορωσικό” προσωπείο της Λεπέν κατέρρευσε – Το λόμπι που γονατίζει τη γαλλική Δεξιά

 

Η Μαρίν Λεπέν υπήρξε για χρόνια το αγαπημένο παιδί του Κρεμλίνου. Η «σκληρή Γαλλίδα» που έδινε μάχες κατά της Ε.Ε., που μιλούσε για την Κριμαία ως ρωσικό έδαφος, που δεν δίσταζε να φωτογραφηθεί με τον ίδιο τον Βλαντίμιρ Πούτιν. Το κόμμα της, το Εθνική Συσπείρωση (RN), είχε μάλιστα χρηματοδοτηθεί με δάνειο από ρωσική τράπεζα, γεγονός που τότε σόκαρε το Παρίσι.

Ωστόσο η κάποτε χαρακτηρισμένη ως «ο πιο φιλορώσος πολιτικός της Ευρώπης», δείχνει πλέον ένα εντελώς διαφορετικό πρόσωπο. Όσα στο παρελθόν την έδεναν με τη Μόσχα, έχουν πλέον εξαφανιστεί από την πολιτική της ατζέντα. Από το 2022, το κόμμα της, το «Εθνική Συσπείρωση» (Rassemblement National – RN), έχει μετατοπιστεί σε μια νέα γραμμή: μιλά για «ρωσική επιθετικότητα», δηλώνει υπέρ της βοήθειας προς την Ουκρανία, και περιορίζει την αντίρρησή του μόνο στην αποστολή όπλων. Ακόμη και αυτή η διαφωνία εκφράζεται με προσεκτικούς τόνους, χωρίς μετωπικές συγκρούσεις με τον Μακρόν.

 

Γιατί αυτή η μεταστροφή;

 

Οι επιφανειακοί λόγοι είναι πολλοί:

  • Η ανάγκη της Λε Πεν να «κανονικοποιήσει» το προφίλ της ώστε να έχει σοβαρές πιθανότητες στις εκλογές του 2027.
  • Η επιθυμία να εμφανιστεί ως υπεύθυνη ευρωπαία ηγέτης, ικανή να αναλάβει την εξουσία στη Γαλλία.
  • Η στρατηγική αποστασιοποίηση από κάθε ρωσικό ίχνος, για να μην κατηγορηθεί ως «υποχείριο του Κρεμλίνου».

 

Όμως η αλήθεια είναι βαθύτερη. Στο εσωτερικό του κόμματός της έχει κυριαρχήσει ένα πανίσχυρο ΛΟΑΤΚΙ λόμπι, το οποίο χαράζει την εξωτερική πολιτική γραμμή. Για τους ανθρώπους αυτούς, η Ρωσία είναι «ο διώκτης των ομοφυλοφίλων», ο Πούτιν είναι «εχθρός της διαφορετικότητας», και άρα οποιαδήποτε σχέση με τη Μόσχα θεωρείται ανεπιθύμητη.

 

Οι άνθρωποι – κλειδιά

  • Τιμπό Φρανσουά: 35 ετών, πρώην βουλευτής και σήμερα αναπληρωτής γενικός γραμματέας της ευρωομάδας της Λεπέν. Έχει τεράστια επιρροή πάνω στον διάδοχο και «αγαπημένο παιδί» του κόμματος, τον Ζορντάν Μπαρντελά. Χάρη σε αυτόν, ο Μπαρντελά δεν δίστασε να φωτογραφίζεται να σφίγγει το χέρι του Ζελένσκι στις Βρυξέλλες.
  • Ζαν-Φιλίπ Τανγκί: βουλευτής του RN, δηλωμένος αθεϊστής. Αντιμάχεται την παρουσία των καθολικών στο κόμμα και στήριξε το σχέδιο Μακρόν για την κατοχύρωση του «δικαιώματος στην άμβλωση» στο Σύνταγμα. Παρά τις αντιδράσεις, οι παγκοσμιοποιητές τον έβαλαν πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για το «ξένο πολιτικό χρήμα», με αποστολή να κυνηγά «πράκτορες του Κρεμλίνου».
  • Σεμπαστιέν Σενού: ανοιχτός υπέρμαχος της ΛΟΑΤΚΙ ατζέντας, επικεφαλής του κινήματος Gaylib. Το RN τον πρότεινε για αντιπρόεδρο της Εθνοσυνέλευσης και, ω του θαύματος, όλες οι υπόλοιπες παρατάξεις συμφώνησαν. Αν ήταν καθολικός συντηρητικός στη θέση του, θα είχαν ξεσηκωθεί με κραυγές περί «φασισμού».

Και η λίστα συνεχίζεται: Στιβ Μπριό, Μπρούνο Μπιλντ, Κέβιν Πφέφερ, Εμανουέλ Τασέ, Μπρούνο Κλαβέ, Ζυλιέν Σανσές, Ιωάν Ζιγιέ. Μια ολόκληρη «στρατιά» που χαράσσει νέα γραμμή, πολύ μακριά από την παραδοσιακή Γαλλική Δεξιά.

Οι συνέπειες

Με μια τέτοια ομάδα να έχει αποκτήσει βαρύτητα μέσα στο κόμμα, δεν είναι να απορεί κανείς που η Μόσχα και οι αμερικανοί τραμπιστές κοιτούν πλέον με καχυποψία τη Λε Πεν. Οι «νέοι δεξιοί» της Γαλλίας εμφανίζονται να στηρίζουν τις ουτοπικές ειρηνευτικές προτάσεις του Ζελένσκι, να αποστασιοποιούνται από τις παραδοσιακές αξίες και να ευθυγραμμίζονται με τις προτεραιότητες της προοδευτικής ατζέντας.

Αν το RN συνεχίσει σε αυτή τη γραμμή, θα πάψει να είναι η φωνή της «σκληρής δεξιάς» και θα μετατραπεί σε έναν περίεργο συμβιβασμό: πατριωτική ρητορική για τα μάτια του κόσμου, αλλά με πυρήνα ιδεολογικό που φλερτάρει ανοιχτά με την πολιτική ορθότητα.

Τελικά, η Λε Πεν έκανε τη στροφή για να κερδίσει τις εκλογές του 2027 ή μήπως το RN έχει ήδη αλλάξει ταυτότητα εκ των έσω; Αν το δεύτερο ισχύει, τότε η υποτιθέμενη «εναλλακτική» δύναμη της Γαλλίας κινδυνεύει να καταλήξει ένα ακόμη εργαλείο στα χέρια της παγκοσμιοποίησης, απλώς με πιο πατριωτικό περιτύλιγμα.