Καταδίκη-κόλαφος: 53.650 ευρώ πληρώνει το Υπουργείο Παιδείας

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Προσθήκη του VoiceNews στην Google

Ένα ακόμη βαρύ οικονομικό και θεσμικό πλήγμα προκαλεί η χρόνια διοικητική ανευθυνότητα του Υπουργείου Παιδείας. Με τελεσίδικη δικαστική κρίση, το Ελληνικό Δημόσιο υποχρεώνεται να καταβάλει αποζημίωση-μαμούθ ύψους 53.650 ευρώ σε εκπαιδευτικό, εξαιτίας παράνομης παράλειψης διορισμού που διήρκεσε δύο ολόκληρα χρόνια.

Η σχετική δέσμευση πίστωσης, που αναρτήθηκε στη «Διαύγεια», δεν αποτελεί απλώς μια τυπική διοικητική πράξη. Αποτελεί δημόσια παραδοχή ότι το κράτος λειτούργησε αυθαίρετα, παραβίασε τη νομιμότητα και στέρησε από εκπαιδευτικό το δικαίωμα στην εργασία, οδηγώντας την σε πολυετή δικαστική ταλαιπωρία.

Δύο δικαστήρια καταδικάζουν τη Διοίκηση – το Υπουργείο σιωπά

Η υπόθεση της εκπαιδευτικού Α. Θ. εξελίχθηκε σε δικαστικό μαραθώνιο, με το Μονομελές Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών (απόφαση 6920/2021) και στη συνέχεια το Μονομελές Διοικητικό Εφετείο Αθηνών (τελεσίδικη απόφαση 1200/2024) να καταδικάζουν ρητά το Δημόσιο για παράνομη παράλειψη, βάσει του άρθρου 105 του Εισαγωγικού Νόμου του Αστικού Κώδικα.

Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η επιλογή του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους να μην ασκήσει αναίρεση. Το κράτος γνωρίζει ότι έχασε. Γνωρίζει ότι παρανόμησε. Και απλώς πληρώνει.

Πληρώνει όμως ποιος;

Το συνολικό ποσό των 53.650 ευρώ βαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό του 2025, δηλαδή τους φορολογούμενους. Το κόστος της διοικητικής αυθαιρεσίας δεν καταλογίζεται σε κανέναν υπεύθυνο, σε κανένα στέλεχος, σε καμία υπηρεσία. Αντίθετα, μετακυλίεται αθόρυβα στο δημόσιο ταμείο:

  • 33.210 ευρώ για μισθούς που το κράτος παράνομα δεν κατέβαλε,

  • 19.940 ευρώ για τόκους υπερημερίας, δηλαδή χρήματα που πληρώνονται επειδή η Διοίκηση καθυστέρησε επί χρόνια να συμμορφωθεί,

  • 500 ευρώ για ηθική βλάβη – ένα συμβολικό ποσό μπροστά στη θεσμική απαξίωση που υπέστη η εκπαιδευτικός.

Το Υπουργείο Παιδείας τιμωρεί, καθυστερεί, πληρώνει – και συνεχίζει σαν να μη συνέβη τίποτα

Η συγκεκριμένη υπόθεση δεν είναι «εξαίρεση». Είναι σύμπτωμα. Αποτυπώνει ένα διοικητικό σύστημα που λειτουργεί χωρίς λογοδοσία, χωρίς συνέπειες και χωρίς σεβασμό στους ίδιους του τους κανόνες. Ένα Υπουργείο που αφήνει τις υποθέσεις να σέρνονται επί δεκαετίες, για να πληρώνει στο τέλος αποζημιώσεις και τόκους, χωρίς κανείς να αναλαμβάνει την ευθύνη.

Την ώρα που η εκπαίδευση ασφυκτιά από ελλείψεις, το Δημόσιο σκορπά δεκάδες χιλιάδες ευρώ για να καλύψει λάθη και παραλείψεις του. Όχι για να βελτιώσει σχολεία. Όχι για να στηρίξει εκπαιδευτικούς. Αλλά για να «κλείσει» δικαστικές ήττες.

Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν έγινε λάθος. Το ερώτημα είναι γιατί κανείς δεν λογοδοτεί. Και πόσες ακόμη τέτοιες υποθέσεις κρύβονται στα συρτάρια του Υπουργείου Παιδείας, έτοιμες να κοστίσουν εκατομμύρια στο δημόσιο χρήμα.