Το κοινοβούλιο του Λιβάνου έθεσε τελικά τέλος στην πολυετή κατάσταση κατά την οποία η χώρα δεν είχε πρόεδρο, εκλέγοντας στη θέση αυτή τον αρχηγό του στρατού Τζόζεφ Αούν. Είναι ο πρώτος πρόεδρος από τον Οκτώβριο του 2022, όταν έληξε η θητεία του πρώην προέδρου Μισέλ Αούν (ο οποίος δεν σχετίζεται με τον Τζόζεφ Αούν).
Η κυβέρνηση του Λιβάνου είναι πολύ διχασμένη, γεγονός που καθιστά δύσκολη την επιτυχή εκλογή ενός υποψηφίου. Η εκλογή του Αούν έγινε μόνο αφού ο πρώην υπουργός Εσωτερικών Σουλεϊμάν Φρανγκιέ, ο κύριος εναλλακτικός υποψήφιος, αποσύρθηκε και υποστήριξε τον Αούν.
Η εκλογή προέδρου απαιτεί πλειοψηφία δύο τρίτων του κοινοβουλίου, η οποία επιτεύχθηκε μετά την υποστήριξη του Φραντζιέ που έδωσε στον Αούν την υποστήριξη των κινημάτων Χεζμπολάχ και Αμάλ. Πολλές αναφορές στα μέσα ενημέρωσης θεωρούν την εκλογή του Αούν ως ένδειξη αδυναμίας της Χεζμπολάχ, παρά το γεγονός ότι οι περισσότεροι βουλευτές της Χεζμπολάχ τον υποστηρίζουν.
Ο Αούν ήταν ο υποψήφιος της επιλογής πολλών στη διεθνή κοινότητα. Ειδικότερα, οι ΗΠΑ είπαν στον Λίβανο ότι η Σαουδική Αραβία ήταν έτοιμη να δώσει στον Λίβανο εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια για τη μεταπολεμική ανοικοδόμηση, εάν εκλεγόταν ο Αούν.
Η αμερικανική πρεσβεία έσπευσε να εκδώσει ανακοίνωση με την οποία εξήρε την εκλογή του Αούν, ενώ ο υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ Γκίντεον Σαάρ χαιρέτισε επίσης την κίνηση αυτή ως ένα βήμα προς τη σταθερότητα στο Λίβανο. Το Ισραήλ εξακολουθεί να κατέχει μεγάλο μέρος του νότιου Λιβάνου και δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι θα αποσυρθεί εντός της προθεσμίας των 60 ημερών που προβλέπει η εκεχειρία. Η Γαλλία συνεχάρη επίσης τον Αούν για τη νίκη του.
Οι πραγματικές πολιτικές θέσεις του Αούν δεν είναι πραγματικά γνωστές, αλλά μετά τις εκλογές υποσχέθηκε ότι θα υποστηρίξει μια ανεξάρτητη δικαιοσύνη. Στην πράξη, ωστόσο, ο Λίβανος είναι ένα κοινοβουλευτικό σύστημα, οπότε η εξουσία του προέδρου είναι αρκετά περιορισμένη, πέρα από τον διορισμό πρωθυπουργών. Ο πρωθυπουργός Νατζίμπ Μικάτι ήταν «υπηρεσιακός πρωθυπουργός» τα τελευταία χρόνια επειδή δεν υπήρχε πρόεδρος να τον διορίσει.
Ο πρόεδρος του Λιβάνου έχει εξαετή θητεία. Ο πρόεδρος μπορεί να έχει μόνο μη διαδοχικές θητείες, αφού κάποιος άλλος υποψήφιος κατέχει τη θέση για έξι χρόνια. Κατά σύμβαση, ο Λίβανος διορίζει έναν Μαρωνίτη χριστιανό στην προεδρία, αν και αυτό δεν αποτελεί αυστηρή συνταγματική απαίτηση. Η θρησκευτική σύμβαση για τον καταμερισμό της εξουσίας δίνει στους Μαρωνίτες την προεδρία, στους σουνίτες την πρωθυπουργία και στους σιίτες τον πρόεδρο του κοινοβουλίου.
Το σύνταγμα του Λιβάνου τροποποιήθηκε το 1998 για να επιτραπεί στους στρατιωτικούς διοικητές να εκτελούν χρέη προέδρου. Μετά την τροποποίηση αυτή, και οι τέσσερις πρόεδροι του Λιβάνου ήταν στρατιωτικοί διοικητές.
Ενώ η προεδρία είναι σε μεγάλο βαθμό μια τελετουργική θέση, η ελπίδα είναι ότι η εκλογή του Αούν θα ανοίξει τη ροή της διεθνούς βοήθειας για την ανοικοδόμηση μετά την εισβολή του Ισραήλ. Ωστόσο, αυτό μπορεί να μην συμβεί άμεσα, καθώς το Ισραήλ δεν έχει ακόμη αποχωρήσει από τον Λίβανο και υπάρχουν ουσιαστικές ανησυχίες ότι ο πόλεμος θα ξαναρχίσει.
Πηγή antiwar.com
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
