Κατά 50% ο Παναθηναϊκός του πρώτου ημιχρόνου ήταν ο περσινός Παναθηναϊκός του Μαρίνου Ουζουνίδη. Πίσω και στη μεσαία γραμμή, πίεση, παιχνίδι από τα άκρα, ένταση. Ολα αυτά καλά. Μπροστά, όμως, υπήρχε το πρόβλημα. Αυτό το άλλο 50% που έλειπε για να μετουσιωθεί σε ευκαιρία η υπεροχή του τριφυλλιού.

Το 70% κατοχή υπέρ των γηπεδούχων θα ήταν συντριπτικό αν μεταφραζόταν σε ευκαιρίες. Βάσει του ποσοστού, οι "πράσινοι" έκαναν σαφώς λιγότερες, αλλά το θετικό είναι ότι πέτυχαν το γκολ που έδωσε ώθηση στην ομάδα και ανέβασε ψυχολογικά τον κόσμο.

Το ευχάριστο από τη γενικότερη εικόνα του Παναθηναϊκού στο πρώτο μέρος είναι ότι οι ποδοσφαιριστές δεν έδειξαν σημάδια... προετοιμασίας. Μπορεί ο Ουζουνίδης να φρόντισε να προετοιμάσει το κλίμα πριν από το παιχνίδι, σχετικά με το βαθμό ετοιμότητας και τους "πιασμένους" από τις προπονήσεις, παίκτες, ωστόσο στο χορτάρι η εικόνα θύμισε ομάδα που βρίσκεται μεσούσης της σεζόν και έχει φορτσάρει.

ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΤΟ ΚΑΘΑΡΙΣΕΙ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ

Βέβαια, τα σημάδια κόπωσης θα έκαναν την εμφάνισή τους όπως έγινε σε κάποιους μετά το εικοσάλεπτο του δευτέρου ημιχρόνου. Κι αφού πρώτα προηγήθηκε ακόμη ένα εξαιρετικό διάστημα από τους γηπεδούχους που έχασαν δύο μεγάλες ευκαιρίες για να κάνουν το 2-0. Από τη στιγμή, όμως, που δεν ήρθε το 2-0 στο καλό χρονικό σημείο, λογικό ήταν -σε συνδυασμό με την όποια κόπωση- να αρχίσουν οι δεύτερες σκέψεις που είχαν να κάνουν με τη διαχείριση του αγώνα. Πας να διαφυλάξεις το 1-0 για να είσαι σίγουρος ή κυνηγάς το 2-0; Το δεύτερο σκέλος, βέβαια, χρειάζεται τις απαραίτητες προϋποθέσεις και οι "πράσινοι" τις είχαν, αφού η Καμπάλα συνέχισε να μην παρουσιάζει κάτι το ιδιαίτερο.

Οι φιλοξενούμενοι ήταν απειλητικοί κατά διαστήματα. Συγκεκριμένα, σε δύο μικρά. Αμφότερα προήλθαν από χαζομάρες του Παναθηναϊκού και όχι λόγω διαφοροποίησης της κατάστασης. Το οξύμωρο είναι πως στο δεύτερο μέρος οι γηπεδούχοι είχαν περισσότερες τελικές και πιο καθαρές φάσεις στην αντίπαλη εστία, πετώντας στον κάλαθο των αχρήστων την κουβέντα για την αποδυνάμωση του ρόστερ στο μεσοεπιθετικό κομμάτι.

Εκτός από το οξύμωρο υπήρχε και το κρίμα. Κρίμα για τις χαμένες ευκαιρίες που παρουσιάστηκαν και οι οποίες θα μπορούσαν να τελειώσουν από το πρώτο ματς την υπόθεση-πρόκριση. Οχι, όμως, κρίμα για το γεγονός πως οι φάσεις αυτές προήλθαν από πίσω, δείχνοντας τη δυναμική του Παναθηναϊκού σε αυτό που αναφέραμε στην πρώτη παράγραφο. Το περίφημο 50%.

ΟΜΑΔΑ ΟΥΖΟΥΝΙΔΗ, ΟΜΑΔΑ ΜΕ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Η τελική σούμα για την ομάδα του Μαρίνου Ουζουνίδη είναι αρκούντως θετική. Το σύνολο έδειξε πανέτοιμο για την αναμέτρηση, έδειξε την ανωτερότητά του στο γήπεδο, έδειξε τα περσινά στοιχεία που τον έκαναν να ξεχωρίζει στο δεύτερο μισό και έδειξε πως πλέον είναι ένα συμπαγές δημιούργημα ενός προπονητή που του έχει δώσει ταυτότητα.

Ο Παναθηναϊκός της γιόμας ανήκει στο παρελθόν. Ο Παναθηναϊκός του πανικού και των βεβιασμένων κινήσεων, επίσης. Ο Παναθηναϊκός των χαζών λαθών είναι μια κακή ανάμνηση. Αυτό που πρέπει να κρατήσουν άπαντες από το 1-0 επί της Γκαμπάλα είναι η απόδοση.

ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ

Τα περί εκδίκησης και όλα τα συναφή μικραίνουν το σύλλογο. Οι "πράσινοι" δεν έχουν καμία ανάγκη να αποδείξουν πως είναι καλύτερη ομάδα από την Γκαμπάλα, πόσο μάλλον να απαντήσουν για εκείνο το προ διετίας φιάσκο. Το μόνο που ήθελαν να δείξουν στον κόσμο είναι ότι αξίζει η στήριξη και πως παρά τα προβλήματα η ελπίδα δεν έχει χαθεί. Έκαναν το αυτονόητο. Κέρδισαν μία ομάδα κατώτερή τους. Ό,τι δεν κατάφεραν να κάνουν το 2015.

Δυστυχώς για τον Παναθηναϊκό πάνω που βρήκε τον καταλληλότερο προπονητή έχει αστεία διοίκηση. Αλλά αυτά είναι μεμψιμοιρίες σε μια βραδιά που η ομάδα του τριφυλλιού έκανε το πρώτο βήμα για να συνεχίσει να ελπίζει πως μπορεί να παίξει και εφέτος στους ομίλους του Europa League.

 

ΥΓ: Ο Λουντ κορυφαίος του αγώνα. Με διαφορά. Βοήθησε στο ανασταλτικό κομμάτι πιέζοντας από ψηλά, ενώ έδειξε επιθετικές αρετές όντας ο πρωταγωνιστής των κλασικών ευκαιριών.

CONTRA

loading...
+       ...