Ηλεκτροπληξία υπαλλήλου στα Δικαστήρια Θεσσαλονίκης: Σφοδρές αντιδράσεις για τις επικίνδυνες υποδομές

Ένα σοβαρό εργατικό ατύχημα στο Δικαστικό Μέγαρο Θεσσαλονίκης έρχεται να αναδείξει με τον πιο δραματικό τρόπο την κατάσταση εγκατάλειψης των δημόσιων κτιρίων. Μια υπάλληλος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών υπέστη ηλεκτροπληξία το μεσημέρι της Παρασκευής 8 Μαΐου 2026, την ώρα που προσπάθησε απλώς να ανάψει το φως στο γραφείο της.

Το περιστατικό προκάλεσε άμεση κινητοποίηση των συναδέλφων της, ενώ η εργαζόμενη μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο με συμπτώματα μουδιάσματος στο χέρι και στο κεφάλι. Η σοβαρότητα της κατάστασης επιβεβαιώθηκε λίγο αργότερα, όταν ηλεκτρολόγος που επιχείρησε να ελέγξει τη βλάβη προκάλεσε βραχυκύκλωμα, με αποτέλεσμα μια λάμπα οροφής να εκραγεί με κρότο και λάμψη.

«Προαναγγελθέν έγκλημα» σε ένα κτίριο-παγίδα

Ο Σύλλογος Δικαστικών Υπαλλήλων Θεσσαλονίκης (ΣΔΥΘ) ξέσπασε μετά το συμβάν, κάνοντας λόγο για ένα προαναγγελθέν ατύχημα. Οι εργαζόμενοι περιγράφουν μια τριτοκοσμική εικόνα καθημερινότητας μέσα στο Μέγαρο, η οποία περιλαμβάνει:

• Φθαρμένα καλώδια και σπασμένες ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις που παραμένουν εκτεθειμένες.

• Πτώσεις σοβάδων από τους τοίχους και προβλήματα έντονης υγρασίας.

• Καταρρεύσεις ραφιών στους χώρους των αρχείων, καθώς και παρουσία τρωκτικών.

Παρά τις συνεχείς εκκλήσεις και τα υπομνήματα που έχουν κατατεθεί στο Υπουργείο Δικαιοσύνης ήδη από το 2022, οι υπάλληλοι καταγγέλλουν ότι δεν έχει υπάρξει καμία ουσιαστική παρέμβαση.

Υποσχέσεις εκατομμυρίων στα χαρτιά και επισκευές με… εράνους

Η οργή των εργαζομένων ξεχειλίζει, καθώς το πολυδιαφημισμένο έργο ανακαίνισης μέσω ΣΔΙΤ —το οποίο ξεκίνησε από τα 55 εκατομμύρια ευρώ και «σκαρφάλωσε» στα 80 εκατομμύρια ευρώ— παραμένει παγωμένο. Η μετεγκατάσταση των υπηρεσιών αναβάλλεται διαρκώς, με αποτέλεσμα οι βασικές καθημερινές επισκευές στο κτίριο να γίνονται πλέον είτε με εράνους των ίδιων των δικαστικών λειτουργών είτε με δωρεές του Δικηγορικού Συλλόγου.

Ο ΣΔΥΘ ξεκαθαρίζει ότι τα όρια ανοχής έχουν εξαντληθεί και απαιτεί την άμεση έναρξη εργασιών συντήρησης με κρατική χρηματοδότηση, τονίζοντας ότι οι εργαζόμενοι δεν είναι διατεθειμένοι να συνεχίσουν να ρισκάρουν τη σωματική τους ακεραιότητα σε χώρους-παγίδες.