ΙΔΟΥ Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΟΣ!

Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή και η γεωπολιτική αβεβαιότητα αποτελούν πλέον την μόνιμη, βολική δικαιολογία για τη ραγδαία φτωχοποίηση των Ελλήνων πολιτών. Με την τιμή της αμόλυβδης βενζίνης να φτάνει ή και να ξεπερνά τα 2 ευρώ ανά λίτρο σε πολλές περιοχές της χώρας, η κυβέρνηση Μητσοτάκη κρύβεται πίσω από τις διεθνείς συγκυρίες, αποσιωπώντας επιμελώς τις δικές της βαρύτατες ευθύνες. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι η ενεργειακή κρίση στην Ελλάδα είναι πρωτίστως κρίση υπερφορολόγησης.Όπως αναδεικνύει σταθερά το Voicenews, η αφαίμαξη του εισοδήματος δεν γίνεται από τους πρατηριούχους, αλλά από το ίδιο το κράτος.

Μια απλή ματιά στην ανάλυση της τιμής ανά λίτρο αποκαλύπτει ποιος πραγματικά βάζει το χέρι στην τσέπη του καταναλωτή. Σε μια ενδεικτική τιμή αντλίας 1,919€ το λίτρο (με βάση την τιμή διυλιστηρίου στις 12/03/2026), η πραγματική αξία του καυσίμου είναι μόλις 0,706€. Πού πηγαίνουν τα υπόλοιπα; 1) Φόροι Κράτους, Το ιλιγγιώδες ποσό των 1,076€ (ΕΦΚ, ΦΠΑ και λοιπά τέλη). 2) Κέρδος Πρατηρίου, Μόλις 0,097€. και 3) Κέρδος Εταιρειών: Μόλις 0,040€. Το κράτος, δηλαδή, αρπάζει το 56,1% σε κάθε λίτρο βενζίνης. Η Ελλάδα κατέχει σταθερά την τρίτη θέση στην ΕΕ με την ακριβότερη βενζίνη (πίσω μόνο από Ολλανδία και Δανία), ενώ χώρες όπως η Βουλγαρία διατηρούν την τιμή στο 1,28 ευρώ. Οι βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας, ωστόσο, σιωπούν μπροστά σε αυτή τη φορολογική αδικία, ψηφίζοντας μέτρα που απλώς διαιωνίζουν το πρόβλημα.

Η Επίφαση του Πολέμου και ο Πόλεμος στους Μικρομεσαίους

Είναι αδιαμφισβήτητο ότι το διεθνές περιβάλλον είναι ασταθές. Το αργό πετρέλαιο Brent ξεπέρασε τα 113 δολάρια το βαρέλι και οι διαταραχές στα Στενά του Ορμούζ, από όπου περνά το 20-25% του παγκόσμιου πετρελαίου, πιέζουν τις τιμές, ειδικά στο diesel κίνησης, όπου αναμένονται αυξήσεις έως και 15 λεπτά ανά λίτρο. Ποια ήταν η απάντηση της κυβέρνησης Μητσοτάκη απέναντι σε αυτό; Αντί να μειώσει τη φορολογία, επέβαλε προσωρινό πλαφόν στο περιθώριο κέρδους (έως 30 Ιουνίου 2026) αποκλειστικά στον τελευταίο τροχό της άμαξας: τα πρατήρια (12 λεπτά/λίτρο) και τις εταιρείες εμπορίας (5 λεπτά). Ουσιαστικά, το πλαφόν των 12 λεπτών, αφαιρουμένου του ΦΠΑ, ρίχνει το πραγματικό κέρδος του πρατηριούχου στα 9,5 λεπτά, απειλώντας τη βιωσιμότητά του. Το αποτέλεσμα; Ένα κύμα απεργιακών κινητοποιήσεων και «λουκέτων» σαρώνει τη χώρα

Λέσβος και Λήμνος: Επ’ αόριστον «λουκέτο» από τις 19 Μαρτίου.
Ρέθυμνο: Απεργία από 23 έως 26 Μαρτίου.
Αττική & Θεσσαλονίκη: Εκτάκτως στις επάλξεις για «δυνατές κινητοποιήσεις».
Πανελλαδικά: Η ΠΟΠΕΚ εξετάζει οριζόντια αναστολή λειτουργίας.

Το Παράδοξο των ΑΠΕ

Η κυβερνητική υποκρισία κορυφώνεται στο ζήτημα των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ). Ενώ σήμερα οι ΑΠΕ καλύπτουν πάνω από το 50% της ηλεκτροπαραγωγής της χώρας, ο Έλληνας καταναλωτής δεν βλέπει καμία ελάφρυνση. Το φυσικό πλεονέκτημα του ήλιου και του ανέμου δεν μεταφράζεται σε φθηνότερη ενέργεια για τα νοικοκυριά, αλλά χάνεται μέσα στον κυκεώνα της αγοράς ενέργειας και των φόρων. Τα ελληνικά στρατηγικά αποθέματα επαρκούν για 90 ημέρες, αλλά οι αυξήσεις περνούν ακαριαία στην αντλία, πλήττοντας βάναυσα τον αγροτικό τομέα σε περίοδο σποράς και πυροδοτώντας αλυσιδωτές ανατιμήσεις στα ράφια των σούπερ μάρκετ.

Εφικτές Λύσεις

Η κυβέρνηση επιχειρηματολογεί ότι «δεν υπάρχουν λεφτόδεντρα», αρνούμενη πεισματικά να παρέμβει στον πυρήνα του προβλήματος. Ωστόσο, οι λύσεις είναι άμεσες και εφαρμόσιμες, αρκεί να υπάρχει πολιτική βούληση:

Κατάργηση του «Φόρου στον Φόρο»: Η επιβολή ΦΠΑ 24% πάνω στον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης (ΕΦΚ) αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία παραλογισμού. Η άρση αυτού του μέτρου θα έριχνε άμεσα την τιμή από το 1,90€ στο 1,73€.
Μείωση του ΕΦΚ: Μείωση από τα 70 λεπτά/λίτρο στο κατώτατο ευρωπαϊκό όριο των 35 λεπτών, ειδικά σε περιόδους ραγδαίας αύξησης του Brent.
Πραγματικό Πλαφόν Κέρδους: Επιβολή πλαφόν σε όλη την αλυσίδα, ξεκινώντας από τα διυλιστήρια, όπου συγκεντρώνεται ο τεράστιος όγκος υπερκέρδους, και όχι μόνο στα συνοικιακά πρατήρια.
Αξιοποίηση Εγχώριων Πόρων: Άμεση ένταξη της λιγνιτικής μονάδας Πτολεμαΐδα 5 στο σύστημα όταν το φυσικό αέριο ξεπερνά τα 60€/MWh.

Μεσοπρόθεσμα, η εμμονή στο ευρωπαϊκό σύστημα τιμολόγησης (target model), όπου η τελική τιμή ρεύματος καθορίζεται από το ακριβότερο εισαγόμενο LNG, κρατά την Ελλάδα όμηρο. Η κυβέρνηση όφειλε να διεκδικήσει εξαίρεση (όπως η Ιβηρική το 2022) ή προσωρινή αναστολή στο χρηματιστήριο ρύπων (CO₂). Μακροπρόθεσμα, η ενεργειακή αυτονομία αγνοείται επιδεικτικά. Ενώ ο μέσος ευρωπαϊκός όρος χρήσης βιομάζας είναι στο 18,5%, η Ελλάδα βολοδέρνει στο 3%. Τα γεωθερμικά πεδία σε Κυκλάδες και Βόρεια Ελλάδα μένουν αναξιοποίητα, και η εκμετάλλευση των εγχώριων υδρογονανθράκων προχωρά με ρυθμούς χελώνας.