Η ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ ΚΟΙΤΑΖΕΙ ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΤΗΣ ΚΑΙ Η ΑΘΗΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟΝ «ΠΡΕΣΒΕΥΤΗ» ΤΩΝ ΞΕΝΩΝ
Η ριζική στροφή της νέας κυβέρνησης της Βουλγαρίας υπό τον Ρούμεν Ράντεφ να βάλει οριστικό «στοπ» στην αποστολή στρατιωτικής βοήθειας προς το Κίεβο, ανακατεύει βίαια την τράπουλα των ισορροπιών στα Βαλκάνια. Την ώρα που η Σόφια επιλέγει την εθνική της αποτροπή, αρνούμενη να αιμοδοτεί έναν ατέρμονο «πόλεμο φθοράς», η Αθήνα σπεύδει για ακόμα μια φορά να δηλώσει «αμετακίνητη». Η Ελλάδα επιμένει να αδειάζει τις δικές της αποθήκες και να παρέχει απλόχερα στήριξη στην Ουκρανία, εγκλωβισμένη σε μια πολιτική τυφλής υπακοής στις δυτικές συμμαχίες, την οποία βαφτίζει «σταθερότητα».
Η στρατηγική της Αθήνας: Πιστότητα μέχρι αυτοθυσίας και διπλωματία της «παλάμης»
Για την ελληνική εξωτερική πολιτική, η εμπλοκή στο Ουκρανικό παρουσιάζεται ως μια δήθεν «μάχη αρχών» για το διεθνές δίκαιο. Στην πραγματικότητα, όμως, η κυβέρνηση επιλέγει τον ρόλο του δεδομένου και πρόθυμου συμμάχου, την ώρα που άλλοι περιφερειακοί παίκτες ζυγίζουν το εθνικό τους κόστος.
Η εμμονή της Αθήνας να συνεχίζει την παροχή αμυντικής και διπλωματικής βοήθειας κινείται γύρω από τρεις προβληματικούς άξονες:
- Ο «δεδομένος» σύμμαχος: Η Αθήνα περηφανεύεται ότι δεν λειτουργεί ως «επιτήδειος ουδέτερος». Όμως, στην τρέχουσα γεωπολιτική σκακιέρα, ο «προβλέψιμος» σύμμαχος είναι συχνά εκείνος που παραμελείται, καθώς η στήριξή του θεωρείται δεδομένη και δεν εξαργυρώνεται.
- Ανύπαρκτα ανταλλάγματα: Η θεωρία ότι η συνεπής στάση ενισχύει το διπλωματικό κεφάλαιο της χώρας καταρρέει στην πράξη. Ενώ η Ελλάδα δείχνει «έμπρακτη αλληλεγγύη» για τα ευρωπαϊκά σύνορα στην Ουκρανία, οι σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ συνεχίζουν να τηρούν ίσες αποστάσεις στις καθημερινές προκλήσεις και παραβιάσεις στην Ανατολική Μεσόγειο.
- Η ψευδαίσθηση της αποτροπής: Το επιχείρημα ότι η ήττα του ρωσικού αναθεωρητισμού προστατεύει την Ελλάδα από αναθεωρητικούς γείτονες αποτελεί ευχολόγιο. Η εθνική αποτροπή χτίζεται στα δικά μας σύνορα και όχι στα πεδία της ανατολικής Ευρώπης.
Η Αλεξανδρούπολη ως «ξένο ορμητήριο» και το κενό στα Βαλκάνια
Η απόφαση της Βουλγαρίας να σταματήσει τη ροή οπλισμού αφήνει την Ελλάδα εκτεθειμένη στην πρώτη γραμμή της πίεσης. Με το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης να έχει μετατραπεί σε βασικό εφοδιαστικό κόμβο των ξένων δυνάμεων, η χώρα μας μετατρέπεται σε μαγνήτη αντιποίνων και περιφερειακών κινδύνων, την ώρα που οι γείτονες τραβούν κόκκινες γραμμές για τη δική τους ασφάλεια.
Με το βλέμμα στο μέλλον: Εξοπλισμοί για άλλους;
Ενώ η Σόφια κοιτάζει το σπίτι της και ανακοινώνει αυξήσεις-μαμούθ στις δικές της αμυντικές δαπάνες (στο 5% του ΑΕΠ έως το 2030) για να θωρακίσει τη χώρα της, η Αθήνα εξαντλεί τα αποθέματά της. Τα πανάκριβα εξοπλιστικά προγράμματα των τελευταίων ετών, πληρωμένα από τον Έλληνα φορολογούμενο, κινδυνεύουν να απομειωθούν αν η χώρα συνεχίσει να παραχωρεί κρίσιμο υλικό και πυρομαχικά στο Κίεβο.
Η ελληνική στάση είναι πλέον ξεκάθαρη, αλλά και επικίνδυνη: Η υπεράσπιση των ξένων συμφερόντων βαφτίζεται «εγγύηση για το μέλλον», την ώρα που η χώρα στερείται πολύτιμα ερείσματα για τη δική της εθνική ασφάλεια.
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ
Βουλγαρία: ΣΤΟΠ στην αποστολή όπλων στην Ουκρανία από τη νέα κυβέρνηση!
