Πίσω από κάθε εκπαιδευτικό που αποφασίζει να αποχωρήσει από το σχολείο ή σκέφτεται να το κάνει, συχνά κρύβεται μια μακρά διαδρομή ψυχικής και επαγγελματικής φθοράς. Η προσωπική μαρτυρία μιας δασκάλας, η οποία ύστερα από 18 χρόνια στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση επέλεξε να απομακρυνθεί από τη σχολική τάξη, φωτίζει μια πραγματικότητα που αφορά ολοένα και περισσότερους λειτουργούς της εκπαίδευσης.
Η επαγγελματική της πορεία ξεκίνησε με όνειρα, ενθουσιασμό και δημιουργικότητα. Σε ηλικία μόλις 22 ετών ανέλαβε το πρώτο της τμήμα, έχοντας ως βασικά εφόδια την αγάπη για τα παιδιά και την ανάγκη να προσφέρει. Η διδασκαλία δεν αποτελούσε απλώς μια εργασία, αλλά έναν χώρο έκφρασης, έμπνευσης και ουσιαστικής επαφής με τους μαθητές.
Τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν γεμάτα εμπειρίες, προκλήσεις και στιγμές που άφησαν το αποτύπωμά τους. Ωστόσο, όπως παραδέχεται η ίδια, η εικόνα της εκπαίδευσης άλλαξε σημαντικά. Οι αυξημένες απαιτήσεις, η συνεχής πίεση και η συσσώρευση ευθυνών άρχισαν σταδιακά να επηρεάζουν τόσο την ψυχική όσο και τη σωματική της υγεία.
Παρά τη βαθιά αγάπη της για το λειτούργημα, η δασκάλα συνειδητοποίησε ότι η παραμονή σε ένα περιβάλλον που προκαλεί διαρκή φθορά δεν αποτελεί υποχρέωση. Μεγαλωμένη με την αντίληψη του καθήκοντος και της προσφοράς προς το δημόσιο συμφέρον, βρέθηκε αντιμέτωπη με ένα δύσκολο δίλημμα: να συνεχίσει παρά το προσωπικό κόστος ή να προστατεύσει τον εαυτό της.
Η απόφασή της να απομακρυνθεί από το σχολείο δεν συνδέεται με απώλεια ενδιαφέροντος για τη διδασκαλία. Αντίθετα, προέκυψε από την ανάγκη να διαφυλάξει την ψυχική της ισορροπία και τη δημιουργικότητα που απαιτεί το εκπαιδευτικό έργο. Όπως επισημαίνει, η διδασκαλία δεν περιορίζεται στις ώρες του μαθήματος, αλλά απαιτεί καθημερινά ψυχικά αποθέματα, αντοχές και διαρκή αφοσίωση.
Η ιστορία της αναδεικνύει ένα ζήτημα που συχνά παραμένει στο περιθώριο της δημόσιας συζήτησης: την ψυχική υγεία των εκπαιδευτικών. Σε μια περίοδο όπου η προσοχή στρέφεται δικαίως στις ανάγκες των μαθητών, υπενθυμίζει ότι και οι άνθρωποι που βρίσκονται καθημερινά μέσα στις σχολικές αίθουσες χρειάζονται στήριξη, αναγνώριση και συνθήκες που να τους επιτρέπουν να συνεχίσουν το έργο τους χωρίς να εξαντλούνται.
Παρά την αποχώρησή της, η ίδια δεν θεωρεί ότι εγκαταλείπει την εκπαιδευτική της ταυτότητα. Δηλώνει ότι θα συνεχίσει να δημιουργεί, να γράφει και να αναζητά τρόπους επικοινωνίας με τα παιδιά, ακόμη κι αν αυτό συμβεί έξω από τα στενά όρια της σχολικής τάξης.
Γιατί, όπως αποδεικνύει η δική της διαδρομή, η διδασκαλία δεν είναι απλώς ένα επάγγελμα. Είναι μια βαθιά σχέση με τη γνώση, τη δημιουργία και τον άνθρωπο. Και αυτή η σχέση δεν διακόπτεται εύκολα, ακόμη κι όταν ένας κύκλος κλείνει.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
