Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΚΡΙΤΙΚΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ: ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΜΕΤΑ ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΚΑΙ Η ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ ΤΩΝ ΝΗΣΙΩΝ

Στις 18 Σεπτεμβρίου 2021 κυκλοφόρησε ένα απλό κείμενο που ακόμη επιστρέφει. Από τη μία, στο δελτίο της ΕΡΤ προβλήθηκε ιστορία Αφγανής που πήρε υποτροφία για τη Βοστώνη, χωρίς να εξηγείται στο κοινό με σαφήνεια το πλαίσιο.

Από την άλλη στεκόταν ο Χρήστος, τότε μοναδικός μαθητής των Αρκιών, του μικρού ακριτικού νησιού ανοιχτά της Πάτμου. Μαζί με τη δασκάλα του, την Μαρία Τσιαλέρα, ύψωνε την ελληνική σημαία σε ένα σχολείο χωρίς συμμαθητές. Το ερώτημα του κειμένου έμενε ίδιο: το είδατε πουθενά;

Τα γεγονότα για τον Χρήστο είναι καταγεγραμμένα. Για χρόνια ήταν ο μόνος μαθητής του Δημοτικού των Αρκιών, από τα μικρότερα σχολεία της Ευρώπης, σε νησί με ελάχιστους κατοίκους. Στις εθνικές επετείους παρέλαυνε μόνος, κρατούσε τη σημαία, κατέθετε στεφάνι. Η δασκάλα έμεινε δίπλα του όταν δεν υπήρχε ούτε δεύτερος εκπαιδευτικός.

Όταν τέλειωσε το Δημοτικό, το Γυμνάσιο δεν υπήρχε στο νησί. Η συνέχεια σήμαινε απομάκρυνση από τον τόπο. Αυτό είναι η καθημερινότητα της ακριτικής Ελλάδας: ένα παιδί, ένα κτίριο, μία σημαία και η αγωνία αν το σχολείο θα κλείσει όταν φύγει κι αυτός.

Το μήνυμα του 2021 δεν ζητούσε να σβηστεί η ιστορία κανενός άλλου παιδιού. Ζητούσε ισορροπία στη δημόσια εικόνα. Όταν το κεντρικό δελτίο γεμίζει από ιστορίες «διεθνούς επιτυχίας» και αφήνει στη σκιά τον μαθητή που κρατά όρθιο το τελευταίο σχολείο ενός νησιού, κάτι στραβώνει στην ιεράρχηση. Κάποιοι το λένε ασήμαντο. Δεν είναι. Είναι το μέτρο του ποιος φαίνεται και ποιος μένει εκτός κάδρου.

Όσα χρόνια κι αν περάσουν, ο Χρήστος με τη σημαία στους Αρκιούς παραμένει πιο εύγλωττος από πολλές «επιτυχίες» του δελτίου. Δεν πρέπει να ξεχνιέται.