ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ
Ηχηρό χαστούκι στο εγχώριο πολιτικό σκηνικό και μια βαθύτατη παραδοχή εσωτερικής αποτυχίας αποτελεί η παραίτηση του Βασίλη Κοκοτσάκη από το κόμμα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία». Ο άνθρωπος που ταυτίστηκε με την τεχνική και επιστημονική διερεύνηση της τραγωδίας των Τεμπών, κερδίζοντας την εκτίμηση και την εμπιστοσύνη της κοινής γνώμης, προχώρησε σε μια κίνηση που διαλύει κάθε αυταπάτη. Ζητώντας μια ειλικρινή και δημόσια συγγνώμη από τους πολίτες που τον ακολούθησαν, αποκάλυψε χωρίς περιστροφές ότι αυτή η κίνηση, η οποία πλασαρίστηκε αρχικά με τη βιτρίνα της «Ελπίδας», οδηγήθηκε τελικά σε έναν εντελώς διαφορετικό, απρόβλεπτο και αλλοπρόσαλλο δρόμο. Ηχηρή και αμετάκλητη, η παραίτησή του δεν συνιστά μια απλή αποχώρηση, αλλά τη ληξιαρχική πράξη θανάτου μιας πρωτοβουλίας που εκφυλίστηκε προτού καν αποκτήσει πραγματική πολιτική υπόσταση.
Το αμείλικτο «γιατί» και η προσωπική ατζέντα της «κυρίας»
Το εύλογο ερώτημα που προκύπτει από αυτή την εσωτερική κατάρρευση ξεπερνά τα όρια της απλής διαφωνίας και αγγίζει τον πυρήνα της πολιτικής σκοπιμότητας. Από τη στιγμή που εντός του Κοινοβουλίου υπήρχαν ήδη συγκροτημένα πολιτικά κόμματα που στήριζαν ανοιχτά, έμπρακτα και με κάθε διαθέσιμο θεσμικό μέσο τον συγκεκριμένο αγώνα, τι ακριβώς διαφορετικό ή καινούργιο επεδίωκε να προσφέρει αυτή η κίνηση; Η απάντηση, όσο σκληρή κι αν ακούγεται, κρύβεται πίσω από τις προσωπικές στρατηγικές. Εδώ αποδεικνύεται περίτρανα η δίψα για δόξα της κυρίας, η οποία επέλεξε να μετατρέψει έναν συλλογικό και βαθύτατο πόνο σε όχημα για την προσωπική της ανάδειξη και την είσοδό της στην κεντρική πολιτική σκηνή. Αυτή η συναισθηματική εργαλειοποίηση μιας εθνικής τραγωδίας στερείται κάθε πολιτικής σοβαρότητας και νομοτελειακά οδήγησε στην αποσκίρτηση των μοναδικών σοβαρών και ανιδιοτελών συμμάχων της, οι οποίοι αρνήθηκαν να υπηρετήσουν τέτοιου είδους μικροπολιτικές επιδιώξεις.
Το φρένο στον συναισθηματισμό: Η κάλπη απαιτεί ρεαλισμό και πρόγραμμα
Αυτό το πολιτικό ναυάγιο οφείλει να λειτουργήσει ως ένα σκληρό αλλά απόλυτα αναγκαίο μάθημα για το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας. Στην οργανωμένη πολιτική ζωή δεν επιτρέπεται να πορευόμαστε με γνώμονα το συναίσθημα ή τον οίκτο. Αυτές οι προσεγγίσεις αποτελούν εξαιρετικά κακούς συμβούλους που θολώνουν την κρίση και οδηγούν σε λανθασμένες επιλογές. Η ανάδειξη προσώπων και ηγεσιών πρέπει να γίνεται αποκλειστικά με βάση το ποιος μπορεί να κάνει πραγματικό καλό στον τόπο και ποιος διαθέτει συγκεκριμένο, συγκροτημένο και εφαρμόσιμο πρόγραμμα. Πριν φτάσουμε στην κάλπη, οφείλουμε ως ώριμοι πολίτες να αναλογιζόμαστε με απόλυτο ορθολογισμό τι ακριβώς ζητάμε από αυτούς που διεκδικούν την ψήφο μας, τι μας υποσχέθηκαν ότι θα πράξουν και με ποιον τρόπο σκοπεύουν να το υλοποιήσουν.
Η παγίδα των τυφλών δοκιμών για έναν εξαπατημένο λαό
Η ζοφερή πραγματικότητα δείχνει ότι οι Έλληνες έχουμε φτάσει στο οριακό σημείο να αντιμετωπίζουμε την εκλογική διαδικασία ως ένα πεδίο για διαρκείς, τυφλές και επικίνδυνες δοκιμές και πειραματισμούς. Αυτή η τάση δεν γεννήθηκε στο κενό, αλλά πηγάζει από την απόγνωση και την οργή, καθώς βρισκόμαστε εγκλωβισμένοι σε έναν ατέρμονο εμπαιγμό, τόσο από τις παλαιότερες κυβερνήσεις όσο και από τη σημερινή που συνεχίζει να μας κοροϊδεύει απροκάλυπτα, αλλά και από κόμματα που πασχίζουν να υφαρπάξουν την εξουσία αποκλειστικά για το δικό τους, ιδιοτελές όφελος. Ωστόσο, η δικαιολογημένη αυτή κόπωση από τα παραδοσιακά ψέματα δεν πρέπει να μας μετατρέπει σε εύκολη λεία για όσους εμπορεύονται ψευδαισθήσεις προκειμένου να ικανοποιήσουν την προσωπική τους ματαιοδοξία. Η πολιτική απαιτεί καθαρό μυαλό, στιβαρό σχεδιασμό και αίσθημα ευθύνης, και όχι τη συναισθηματική χειραγώγηση της κοινωνίας για χάρη της προσωπικής προβολής και της δόξας.
Ακολουθεί η δήλωση αποχώρησης και η δημόσια συγγνώμη του Βασίλη Κοκοτσάκη:
«ΜΙΑ ΚΑΘΑΡΗ ΚΟΥΒΕΝΤΑ & ΜΙΑ ΣΥΓΝΩΜΗ ΠΟΥ ΟΦΕΙΛΩ, ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΠΟΥ ΜΕ ΕΜΠΙΣΤΕΥΘΗΚΑΝ
Αισθάνομαι την ανάγκη, μετά τη δημόσια ανακοίνωση της αποχώρησής μου, να απευθυνθώ προσωπικά σε όλους εκείνους τους φίλους, συναγωνιστές και πολίτες που επηρεάστηκαν από τη δική μου στάση και επιλογή να στηρίξω το συγκεκριμένο πολιτικό εγχείρημα.
Πολλοί από εσάς δεν γνωρίσατε το εγχείρημα αυτό μέσα από κομματικούς μηχανισμούς ή δημόσιες καμπάνιες. Το γνωρίσατε μέσα από εμένα, μέσα από τις δημόσιες τοποθετήσεις μου.
Μέσα από την προσωπική σχέση εμπιστοσύνης που χτίσαμε όλα αυτά τα χρόνια στον κοινό αγώνα για την αλήθεια στην υπόθεση των Τεμπών. Γι’ αυτό θεωρώ ότι σας οφείλω μια καθαρή κουβέντα.
Όταν στήριξα τη δημιουργία αυτού του φορέα, το έκανα πιστεύοντας ειλικρινά ότι επιχειρούσαμε να οικοδομήσουμε κάτι διαφορετικό: Ένα πραγματικό Κίνημα Πολιτών. Έναν χώρο συμμετοχής, συλλογικότητας, δημοκρατίας και διαφάνειας.
Αυτό πίστεψα. Αυτό υποστήριξα. Αυτό σας μετέφερα.
Σήμερα, μετά από μήνες προσπαθειών, προτάσεων, παρεμβάσεων και αναμονής, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι το εγχείρημα ακολούθησε διαφορετικό δρόμο από εκείνον που οραματίστηκα και για τον οποίο ζήτησα τη δική σας εμπιστοσύνη.
Για τον λόγο αυτό αισθάνομαι ότι οφείλω να σας ζητήσω συγγνώμη.
Όχι γιατί ενήργησα με σκοπιμότητα ή γιατί σας παραπλάνησα συνειδητά. Αλλά γιατί σας κάλεσα να πιστέψετε σε μια προοπτική που τελικά δεν εξελίχθηκε όπως όλοι ελπίζαμε.
Η συγγνώμη αυτή είναι για μένα πράξη ευθύνης. Στη ζωή μας δεν κρινόμαστε μόνο από τις επιτυχίες μας, κρινόμαστε και από την ειλικρίνεια με την οποία αναγνωρίζουμε τις λανθασμένες εκτιμήσεις μας.
Θέλω όμως να γνωρίζετε και κάτι ακόμη: Δεν μετανιώνω για τον αγώνα, δεν μετανιώνω για την προσπάθεια, δεν μετανιώνω για την πίστη ότι οι πολίτες μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα. Αυτό που αλλάζει σήμερα δεν είναι οι αξίες μου, αλλά η πολιτική μου επιλογή.
Παραμένω εκεί όπου βρισκόμουν από την πρώτη ημέρα.
Δίπλα στην αλήθεια, δίπλα στη Δικαιοσύνη, δίπλα στις οικογένειες των θυμάτων των Τεμπών με την τεχνική μας ομάδα, όποτε και αν μας χρειαστούν. Δίπλα, όμως, και στους ανθρώπους που πιστεύουν ότι η Δημοκρατία δεν είναι υπόθεση αρχηγών αλλά ενεργών πολιτών.
Σας ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη που μου δείξατε όλα αυτά τα χρόνια.
Και σας υπόσχομαι ότι θα συνεχίσω να λέω την αλήθεια όπως τη βλέπω, ακόμη κι όταν αυτή η αλήθεια είναι δύσκολη ή έχει προσωπικό κόστος. Γιατί, τελικά, η εμπιστοσύνη των ανθρώπων αξίζει περισσότερο από οποιαδήποτε θέση, τίτλο ή πολιτική σκοπιμότητα.»
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
