Η κυβέρνηση ξεπουλάει τις ελιές στους Μπανγκλαντεσιανούς! Χέρια από αλλοδαπούς αντί για Έλληνες στα χωράφια – Χάνουμε την παραγωγή!

Η φετινή ελαιοκομική χρονιά είναι ικανοποιητική σε καρπό, αλλά κινδυνεύει να χαθεί στα δέντρα. Όχι από καιρό ή από «φυσική» έλλειψη, αλλά από πολιτική επιλογή, η κυβέρνηση προτιμά να κυνηγά εργάτες από το Μπαγκλαντές, την Αίγυπτο και την Ασία, με συμφωνίες που μπλοκάρουν στη γραφειοκρατία, αντί να κάνει την Ελληνική παραγωγή ελκυστική για Έλληνες. Τα ημερομίσθια έχουν εκτοξευτεί στα 70-80 ευρώ, η τιμή του ελαιολάδου έχει κατρακυλήσει στα 3,20-3,40 ευρώ το κιλό (από τα 8 πριν δύο χρόνια) και σύμφωνα με τη Διεπαγγελματική, περίπου το 10% του καρπού μένει αμάζευτο.

Η ΕΘΕΑΣ υπολογίζει τις ετήσιες ανάγκες της αγροτικής παραγωγής σε 70.000-80.000 εργάτες. Η συγκομιδή έχει ξεκινήσει σε Μεσσηνία, Κρήτη και αλλού, αλλά τα χέρια λείπουν. Οι παραγωγοί πληρώνουν ακριβά (συν διαμονή και φαγητό), ενώ οι καθυστερήσεις στις μετακλήσεις από τρίτες χώρες επιδεινώνουν την κατάσταση. Η συμφωνία με το Μπαγκλαντές του 2022 (έως 4.000 ετησίως) παραμένει προβληματική στην εφαρμογή, με δεκάδες χιλιάδες αιτήσεις από Ασία σε εκκρεμότητα. Νεότερες ποσοστώσεις προβλέπουν ακόμη περισσότερους από Μπαγκλαντές και Αίγυπτο για εποχική εργασία.

Αυτό είναι αποτέλεσμα πολιτικής που αντιμετωπίζει την ύπαιθρο ως χώρο εισαγωγής φθηνού ή εποχικού εργατικού δυναμικού από το εξωτερικό, αντί να στηρίξει το ελληνικό. Οι νέοι δεν πάνε στα χωράφια γιατί η δουλειά είναι σκληρή, εποχική, χαμηλής απόδοσης με τις τρέχουσες τιμές παραγωγού και χωρίς ουσιαστικά κίνητρα παραμονής ή ανανέωσης. Η κυβέρνηση, αντί να δώσει εγγυημένες τιμές που καλύπτουν το κόστος, σοβαρή στήριξη σε νέους αγρότες, μηχανοποίηση όπου γίνεται και συνθήκες που κάνουν τη συγκομιδή βιώσιμη για ντόπιους (ή εποχικούς από τον τουρισμό με κίνητρα), τρέχει διακρατικές συμφωνίες και πλατφόρμες μετακλήσεων. Το αποτέλεσμα είναι ορατό, οι μικρές εκμεταλλεύσεις πνίγονται, ο καρπός μένει στα δέντρα και η ελληνική ύπαιθρος στηρίζεται όλο και περισσότερο σε προσωρινούς εργάτες από τρίτες χώρες. Στην Κρήτη και τη Μεσσηνία οι αιτήσεις από Αίγυπτο, εποχική μετακίνηση από τουρισμό που δεν επαρκεί, και μεροκάματα καθιστούν τη συγκομιδή ασύμφορη. Παραγωγοί μιλούν για πλειοδοσία εργατικών και κίνδυνο εγκατάλειψης. Ταυτόχρονα, οι διακρατικές ρυθμίσεις προβλέπουν διαμονή μηνών (έως 9 σε κάποιες περιπτώσεις) με επιστροφή, αλλά η πρακτική και οι καθυστερήσεις δείχνουν ότι η λύση που επιλέγεται είναι η εισαγωγή, όχι η ενίσχυση του ελληνικού δυναμικού.

Ποιος λογοδοτεί για αυτή την επιλογή; Γιατί η πολιτική προτεραιότητα είναι η διευκόλυνση αφίξεων από Μπαγκλαντές και Ασία, ενώ οι Έλληνες παραγωγοί αφήνουν παραγωγή στα δέντρα και οι νέοι φεύγουν από την ύπαιθρο; Αν συνεχιστεί αυτή η λογική, όλα με εργασία μεταναστών, χωρίς ουσιαστική πολιτική που κάνει την ελληνική ελαιοπαραγωγή ελκυστική και βιώσιμη για ντόπιους, το αποτέλεσμα δεν θα είναι απλώς χαμένη σοδειά. Θα είναι ύπαιθρος που αλλάζει χαρακτήρα, παραγωγή που εξαρτάται από εξωτερικά χέρια και ελληνικές οικογένειες που δεν μπορούν να μείνουν και να δουλέψουν τη γη τους.Οι παραγωγοί ζητούν άμεσες λύσεις: καλύτερες τιμές, στήριξη κόστους, πραγματικά κίνητρα για Έλληνες εργάτες και νέα γενιά, όχι μόνο χαρτιά και ποσοστώσεις από τρίτες χώρες. Η κυβέρνηση θα απαντήσει; Θα σώσει την ελαιοπαραγωγή ως ελληνική υπόθεση ή θα την παραδώσει οριστικά στη λογική της εισαγόμενης εργασίας;