Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΨΗΛΑ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΥΣΙΜΑ! ΜΗΔΕΝ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΣΥΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΕΠΙΤΕΛΕΙΟΥ

Η χθεσινή βραδινή σύσκεψη στο Μέγαρο Μαξίμου υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη για την αντιμετώπιση της νέας ενεργειακής κρίσης επιβεβαίωσε αυτό που όλοι οι πολίτες βιώνουν με τον χειρότερο τρόπο στο πορτοφόλι τους… η κυβέρνηση στερείται δραματικά τόσο της διορατικότητας να προβλέψει τις κρίσεις, όσο και της πολιτικής βούλησης να χτυπήσει το πρόβλημα στην ρίζα του.

Το οικονομικό και ενεργειακό επιτελείο συσκέφθηκε απλώς για να… διαπιστώσει το πρόβλημα. Με τον πρωθυπουργό να ετοιμάζει βαλίτσες για το Παρίσι και τη 2η Σύνοδο για την Πυρηνική Ενέργεια, οι όποιες αποφάσεις για την ακρίβεια μετατέθηκαν για το αόριστο μέλλον. Διαρρέουν ημίμετρα, όπως η καθυστερημένη συζήτηση για επαναφορά του πλαφόν (το οποίο η ίδια η κυβέρνηση κατάργησε άρον-άρον τον Ιούνιο), ενώ η χώρα ζει ξανά ημέρες του 2022, βλέποντας τις τιμές των καυσίμων να τραβούν την ανηφόρα.

Η κυβερνητική αυτή αμηχανία δεν είναι τυχαία, ούτε οφείλεται αποκλειστικά στις διεθνείς συγκυρίες. Είναι το άμεσο αποτέλεσμα τριών στρατηγικών επιλογών που έχουν υποθηκεύσει την ενεργειακή ασφάλεια της χώρας.

1. Το Βατερλώ της Βίαιης Απολιγνιτοποίησης

Το αφήγημα της κυβέρνησης κατέρρευσε πρώτα και κύρια στην ίδια την ενεργειακή της πολιτική. Η απόφαση του 2019 για την βίαιη, εμπροσθοβαρή και χωρίς εθνικό σχέδιο απολιγνιτοποίηση, μετέτρεψε την Ελλάδα σε όμηρο του εισαγόμενου και πανάκριβου φυσικού αερίου.

Αντί η μετάβαση στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ) να γίνει ομαλά, έχοντας τον λιγνίτη ως δίχτυ ασφαλείας, τα εργοστάσια έκλεισαν βιαστικά.

Όταν οι διεθνείς τιμές του αερίου εκτοξεύτηκαν, η κυβέρνηση αναγκάστηκε να ξαναβάλει μπρος τις λιγνιτικές μονάδες πανικόβλητη, αποδεικνύοντας την απόλυτη έλλειψη σχεδιασμού και διορατικότητας. Το κόστος αυτού του πειράματος μετακυλίστηκε απευθείας στους λογαριασμούς ρεύματος των νοικοκυριών.

2. Οι Υδρογονάνθρακες και η Εθνική «Κωλοτούμπα»

Η ατολμία του Μεγάρου Μαξίμου αποτυπώνεται ανάγλυφα στο ζήτημα της αξιοποίησης του εθνικού μας πλούτου. Παρότι η Ελλάδα διέθετε το νομοθετικό πλαίσιο για έρευνες υδρογονανθράκων ήδη από το 2012, η κυβέρνηση Μητσοτάκη επέλεξε αρχικά την αδράνεια και την άρνηση, αφήνοντας κρίσιμα συμβόλαια (όπως νοτιοδυτικά της Κρήτης και στο Ιόνιο) να λιμνάζουν.

Η αναγκαστική στροφή ήρθε όταν χρειάστηκε να αλλάξουν τα γεωπολιτικά δεδομένα, να αυξηθεί η πίεση για ενεργειακή απεξάρτηση της Ευρώπης και να προηγηθούν ισχυρές πιέσεις (ακόμα και από αμερικανικής πλευράς, ειδικά μετά τις παρακαταθήκες της ενεργειακής πολιτικής Τραμπ που ευνόησαν την περιοχή), για να πραγματοποιήσει η κυβέρνηση μια επικοινωνιακή «κωλοτούμπα». Ξαφνικά, θυμήθηκαν το αφήγημα της Ελλάδας ως ενεργειακού «κόμβου». Όμως, ο πολύτιμος χρόνος είχε ήδη χαθεί, και η χώρα ως απλός κόμβος δεν κερδίζει απολύτως τίποτα… Αγοράζουμε το εισαγόμενο αέριο στις εξωφρενικές τιμές των διεθνών χρηματιστηρίων, ακριβώς όπως και οι υπόλοιποι. Το γεγονός ότι ο αγωγός περνάει από την αυλή μας δεν μειώνει ούτε ένα σεντ τον λογαριασμό του ρεύματος του Έλληνα πολίτη. Ο κόμβος εξυπηρετεί την ενεργειακή ασφάλεια της Βουλγαρίας και της Ευρώπης, όχι την τσέπη μας.

3. Το Πάρτι της Αισχροκέρδειας και τα Κέρδη των Ολίγων

Η μεγαλύτερη απόδειξη πως η κυβέρνηση δεν θέλει να λύσει το πρόβλημα είναι η προκλητική ανοχή στην αισχροκέρδεια που συντελείται καθημερινά στην αγορά καυσίμων.

Την ώρα που οι πολίτες αδυνατούν να γεμίσουν τα ρεζερβουάρ τους και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις στραγγαλίζονται από το μεταφορικό και ενεργειακό κόστος, τα εγχώρια διυλιστήρια καταγράφουν ιστορικά υψηλά, δισεκατομμυρίων ευρώ σε υπερκέρδη. Το περίφημο «πλαφόν στο περιθώριο κέρδους», που τώρα δειλά-δειλά ξανασυζητούν στο τραπέζι, εφαρμόστηκε στο παρελθόν με τρόπο που δεν άγγιξε την «καρδιά» της διύλισης, αλλά περιόρισε κυρίως τον τελευταίο κρίκο της αλυσίδας (τα πρατήρια). Η κυβέρνηση νομοθετεί μέτρα-ασπιρίνες (pass και επιδόματα που τροφοδοτούνται από τους φόρους των ίδιων των πολιτών), επιτρέποντας στα καρτέλ να λειτουργούν ανενόχλητα.