Η ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΤΟΥ VOICE NEWS!

«Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή».

Προχθές μου έλεγε ένας γνωστός για την κόρη του, που τόλμησε να ακολουθήσει αυτό που ήθελε και όχι αυτό που «έπρεπε». Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα πως ίσως να είχε δίκιο ο πατέρας της. Κι όμως, λίγο αργότερα συνέβη κάτι που μου άλλαξε εντελώς γνώμη: την παραδέχτηκα τη μικρή, γιατί έβαλε το θέλω της πάνω από το πρέπει. Και κατέληξα στο πιο απλό και αληθινό συμπέρασμα: πολύ καλά έκανε. Γιατί η ζωή είναι μία, και όταν αφήνουμε τα «πρέπει» των άλλων να σταθούν πάνω από τα δικά μας «θέλω», τότε το παιχνίδι το έχουμε ήδη χάσει.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο καταστροφικό για τον άνθρωπο από τα «πρέπει» που δεν είναι δικά του. Αυτά τα «πρέπει» που γεννιούνται από τις απαιτήσεις των άλλων, από τους κοινωνικούς κανόνες, από την ανάγκη να φαινόμαστε «σωστοί» και «υπεύθυνοι». Είναι αλυσίδες που μας δένουν χειροπόδαρα και μας μετατρέπουν σε υπηρέτες μιας ζωής που δεν διαλέξαμε.

Η θλιβερή σκλαβιά των «πρέπει»

Το πιο ύπουλο είναι πως τα «πρέπει» δεν έρχονται με φωνές και μαστίγια. Έρχονται σιγά-σιγά, ντυμένα με μανδύα καθήκοντος, με τη μάσκα της ηθικής και της λογικής. Και χωρίς να το καταλάβουμε, τα υιοθετούμε. Τα βάζουμε πάνω από τα δικά μας «θέλω». Κι εκεί αρχίζει η φθορά.

Γιατί τι είναι η ζωή χωρίς θέλω; Είναι ένας μηχανισμός που απλώς εκτελεί εντολές. Είναι μια ύπαρξη άδεια, που μετράει μέρες και χρόνια χωρίς να τα ζει. Ο άνθρωπος που ζει μόνο με «πρέπει» γίνεται σκιά του εαυτού του. Δεν δημιουργεί, δεν ονειρεύεται, δεν παλεύει για το δικό του φως. Απλώς υποτάσσεται.

Τα «πρέπει» που μας σκοτώνουν

Και το τίμημα είναι βαρύ. Τα χρόνια φεύγουν, και όταν γυρίσουμε να κοιτάξουμε πίσω, δεν βλέπουμε ζωή, βλέπουμε μια αλυσίδα από συμβιβασμούς. Όλα όσα θέλαμε να ζήσουμε μένουν ανεκπλήρωτα. Όλα όσα μπορούσαμε να γίνουμε, χάθηκαν. Όλα όσα χτίσαμε, ήταν για τους άλλους, όχι για εμάς.

Η συμμόρφωση στα «πρέπει» είναι θάνατος με δόσεις. Σου κλέβει λίγο λίγο τον αέρα, σου σβήνει τη φλόγα, σε αφήνει ένα κέλυφος που περπατά, εργάζεται, γελά μηχανικά, αλλά δεν ζει.

Μα πόσο κοστίζει αυτή η συμμόρφωση; Το τίμημα είναι η ίδια μας η ζωή. Γιατί τα «θέλω» είναι η ψυχή μας, είναι η αλήθεια μας. Όταν τα θυσιάζουμε στον βωμό των «πρέπει», τότε παύουμε να ζούμε και αρχίζουμε απλώς να υπάρχουμε.

Η θλίψη δεν είναι ότι φεύγει κάποιος βιαστικά, η θλίψη είναι ότι φεύγει από τον ίδιο του τον εαυτό, από τα όνειρά του, από τη δική του αλήθεια. Και όσο οι άνθρωποι σκύβουν το κεφάλι μπροστά στα «πρέπει», τόσο οι ζωές τους αδειάζουν.

Αυτό είναι το μεγαλύτερο έγκλημα: να χαρίζουμε τη μοναδική μας ζωή στις προσταγές των άλλων. Να υποδουλώνουμε την ψυχή μας σε μια φυλακή από κανόνες και ξένες προσδοκίες.

Η αλήθεια είναι σκληρή: όποιος ζει μόνο με «πρέπει», είναι ήδη μισός νεκρός.

«Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή!»

Τα χρόνια περνούν γρήγορα, κι αν δεν τα γεμίσουμε με τα δικά μας θέλω, θα χαθούν μέσα στις υποχρεώσεις που μας φόρτωσαν οι άλλοι. Και τότε θα είναι αργά να γυρίσουμε πίσω.

Η ζωή είναι μία. Και δεν χαρίζεται στα «πρέπει»!! κατακτιέται με τα «θέλω».

Τέλος λοιπόν, ας ειπωθεί χωρίς περιστροφές: όσοι αφήσαμε τα δικά μας όνειρα για να κάνουμε πραγματικότητα τα θέλω των άλλων, πληρώσαμε το τίμημα της πιο ύπουλης σκλαβιάς. Γιατί εκείνοι που μας φόρτωσαν τα δικά τους «πρέπει» δεν θα είναι ποτέ ικανοποιημένοι∙ θα μας ρουφούν όσο βρίσκουν αντοχές μέσα μας, κι ύστερα θα μας πετούν σαν στυμμένη λεμονόκουπα. Κι αν υπάρχει ένα έγκλημα μεγαλύτερο από το να ζεις σκλάβος των άλλων, είναι να τους χαρίζεις πρόθυμα τα χρόνια που δεν ξαναγυρίζουν.

Η μόνη λύση είναι η ρήξη. Να πετάξεις τα «πρέπει» που σε βαραίνουν και να διεκδικήσεις τα «θέλω» που σε κρατούν ζωντανό. Γιατί η ζωή δεν συγχωρεί αναβολές, και όποιος χάνει τα θέλω του, χάνει την ίδια του την ύπαρξη.