Χθες το βράδυ, το ιστορικό Παλιό Καπνεργοστάσιο στη Λένορμαν, ένα κτίριο που ανήκει στη Βουλή των Ελλήνων και υποτίθεται πως αποτελεί καταφύγιο πολιτισμού και γνώσης, μετατράπηκε σε σκηνικό όπου πρωταγωνίστησαν όχι μόνο οι ομιλητές αλλά και η… αμηχανία των θεσμών.
Μια αμιγώς ιδιωτική εκδήλωση για τα 15 χρόνια της, με θέμα την «Κρίση της Δημοκρατίας Σήμερα», έφερε αντιμέτωπους πολιτικούς από κάθε πιθανή πολιτική δεκαετία.
Από τον Κώστα Καραμανλή, μέχρι τον Ευάγγελο Βενιζέλο και πλήθος πρώην υπουργών του ΠΑΣΟΚ, εκείνων που υπήρξαν κάποτε σύμβολα ενός κόμματος το οποίο σήμερα μοιάζει να ζει και να επιβιώνει, κυρίως μέσα από αναδρομές.
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος εμφανίστηκε με τη γνωστή ρητορική αυτοπεποίθηση, επιλέγοντας να μιλήσει για μια «μη διακυβερνήσιμη χώρα».
Αν μη τι άλλο, η φράση προκαλεί έναν ιδιαίτερο συμβολισμό όταν προέρχεται από έναν άνθρωπο που σφράγισε ολόκληρες εποχές κυβερνητικών αποφάσεων.
Και το παράδοξο δεν πέρασε απαρατήρητο: Πόσο εύκολο είναι να αναλύεις «κρίσεις δημοκρατίας» όταν έχεις υπάρξει κατασκευαστής και διαχειριστής των ίδιων θεσμών που σήμερα χαρακτηρίζεις προβληματικούς;
Η παρουσία πρώην υπουργών του ΠΑΣΟΚ, όπως του Κώστα Λαλιώτη και του Νίκου Σηφουνάκη, θύμιζε περισσότερο μια άτυπη συνάντηση ενός πολιτικού παρελθόντος.
Είναι εντυπωσιακό πως, σε μια εκδήλωση που καταγγέλλει θεσμικές κρίσεις, πρωταγωνιστούν πρόσωπα που γνώρισαν, διαχειρίστηκαν ή και παρήγαγαν μέρος αυτών των κρίσεων.
Και ίσως το μεγαλύτερο ερώτημα θα μπορούσε να είναι το τι ακριβώς προσφέρει η επιστροφή αυτών των πολιτικών στις δημόσιες συζητήσεις, πέρα από βαριές αναμνήσεις μιας άλλης εποχής;
Έντονες αντιδράσεις προκάλεσε και η παρουσία του Προέδρου της Βουλής, Νικήτα Κακλαμάνη, ο οποίος έχει την ευθύνη της τελικής έγκρισης για κάθε χρήση του Καπνεργοστασίου.
Και φυσικά, η μεγάλη απορία ανακύπτει αυθόρμητα: Από πότε η Βουλή λειτουργεί ως “event venue” για ιδιωτικά media;
Ο Κακλαμάνης επέλεξε να παρευρεθεί σε μια εκδήλωση που η ίδια η θεσμική του θέση θα έπρεπε να εξετάζει με αυστηρότητα.
Κάποιοι μιλούν για “θεσμική παρουσία”. Άλλοι βλέπουν απλώς μια ακόμη περίπτωση όπου η Βουλή μπερδεύει τον ρόλο της με εκείνον ενός πολιτικού σαλονιού.
Το ερώτημα που μένει: Πώς παραχωρείται δημόσια περιουσία;
Πίσω από τις ομιλίες, τα φώτα και τα χειροκροτήματα, κρύβεται το κρίσιμο ζήτημα: Επιτρέπεται ένας ιδιωτικός εκδοτικός οργανισμός να χρησιμοποιεί έναν χώρο που ανήκει στο ελληνικό κράτος; Και με ποιους οικονομικούς όρους;
Η διαδικασία παραχώρησης προβλέπει:
1. Αίτηση και έγκριση από υπηρεσίες της Βουλής
2. Σύμβαση χρήσης, συνήθως με οικονομικό αντίτιμο
3. Τήρηση κανόνων, μεταξύ των οποίων και η απαγόρευση πολιτικής προπαγάνδας.
Ακόμη κι έτσι, η χθεσινή εκδήλωση αφήνει μια βαριά σκιά:
Πληρώθηκε η χρήση του χώρου; Έγινε κάποια έκπτωση; Υπήρξε προνομιακή μεταχείριση;
Η Βουλή δεν έχει δώσει ακόμη στοιχεία.
Το μεγαλύτερο παράδοξο;Η εκδήλωση δήθεν συζητούσε την «κρίση των θεσμών».
Κι όμως, το ίδιο το πλαίσιο διεξαγωγής της δημιούργησε εικόνα θεσμικής ασυνέπειας.
Η Βουλή-ο θεματοφύλακας της δημόσιας περιουσίας – άνοιξε τις πόρτες της σε μια ιδιωτική επιχείρηση Τύπου, ενώ πολιτικοί που όρισαν ολόκληρες δεκαετίες μιλούσαν για κρίσεις που οι ίδιοι επηρέασαν.
Συμπόνια θεσμών ή σύμπτωση συμφερόντων;
Ή μήπως απλώς μια ακόμη εικόνα του πώς λειτουργεί η ελληνική πολιτική σκηνή «πίσω από τα φώτα»;
Και τελικά… ποιος χρειάζεται φως;
Η «Δημοκρατία» γιόρτασε 15 χρόνια με προβολείς, κάμερες και βαριά ονόματα.
Το Καπνεργοστάσιο, όμως – όπως και η ελληνική δημοκρατική λειτουργία – χρειάζεται διαφάνεια.
Όχι απλώς διαλέξεις περί θεσμών, αλλά ξεκάθαρες απαντήσεις για το πώς διαχειρίζεται η Βουλή την περιουσία του ελληνικού λαού.
Ίσως η επόμενη εκδήλωση να μην αφορά την «κρίση της δημοκρατίας», αλλά την κρίση της αξιοπιστίας όσων μιλούν εξ ονόματός της.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
