Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, απαντώντας στην ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΚΚΕ Κώστα Παπαδάκη, επαναλαμβάνει για ακόμη μία φορά το γνωστό αφήγημα: ναι, υπάρχουν τεράστιες ελλείψεις εκπαιδευτικών· ναι, το επάγγελμα έχει χάσει την ελκυστικότητά του.
Όμως αποφεύγει επιμελώς να θίξει τον ελέφαντα στο δωμάτιο: τους εξευτελιστικά χαμηλούς μισθούς των Ελλήνων εκπαιδευτικών, που βρίσκονται σε ιστορικό χαμηλό στον ΟΟΣΑ.
Με γενικόλογες αναφορές σε «θεματολόγια», «ενισχύσεις» και «καλές πρακτικές», η Επιτροπή μιλά για όλα… εκτός από το πιο αυτονόητο: ότι κανείς δεν μπορεί να ζήσει αξιοπρεπώς, πόσο μάλλον να διδάξει με αφοσίωση, όταν ο ετήσιος μισθός του βρίσκεται κάτω ακόμη και από χώρες με το μισό κόστος ζωής.
Το δε 1 δισ. ευρώ του ΕΚΤ+, που παρουσιάζεται σαν πανάκεια, είναι μια σταγόνα σε έναν ωκεανό υποχρηματοδότησης. Την ίδια ώρα, οι μόνιμοι διορισμοί χρησιμοποιούνται ως επιχείρημα «βελτίωσης της κατάστασης», παρότι δεν συνοδεύονται από καμία αύξηση μισθού και καμία ουσιαστική αλλαγή στις συνθήκες εργασίας. Οι αναπληρωτές, από την πλευρά τους, συνεχίζουν να μετακινούνται κάθε χρόνο σαν περιφερόμενοι θίασοι.
Οι απαντήσεις της Κομισιόν: Πολλά λόγια, καμία δέσμευση
Η Επιτροπή δηλώνει ότι:
οι ελλείψεις είναι γενικό πρόβλημα στην ΕΕ,
η Ελλάδα έκανε προσλήψεις μετά από δέκα χρόνια,
απαιτούνται καλύτερα στοιχεία για να διαπιστωθεί «αν καλύπτονται οι ανάγκες».
Με άλλα λόγια: ναι, ξέρουμε ότι υπάρχει πρόβλημα — αλλά δεν είναι δική μας δουλειά να το λύσουμε.
Μια κομψή διατύπωση για να αποφύγει κάθε αναφορά στις πολιτικές λιτότητας που η ίδια προώθησε για χρόνια, οδηγώντας την ελληνική εκπαίδευση στο σημερινό αδιέξοδο.
Στον πάτο του ΟΟΣΑ οι Έλληνες εκπαιδευτικοί — και κανείς δεν φαίνεται να σοκάρεται
Τα στοιχεία του ΟΟΣΑ για το 2025 το επιβεβαιώνουν με αδιαμφισβήτητο τρόπο: η Ελλάδα είναι τελευταία. Καθαρά τελευταία.
Οι μισθοί των εκπαιδευτικών μας βρίσκονται όχι απλώς χαμηλά, αλλά εκτός συναγωνισμού — πίσω από χώρες με δραματικά χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο.
Όπως σωστά επισημαίνει ο Ανδρέας Παπαδαντωνάκης, πρώην μέλος του ΔΣ της ΟΛΜΕ, κάθε συζήτηση περί «μεταρρυθμίσεων», «ψηφιακού μετασχηματισμού» και «εκπαιδευτικής καινοτομίας» είναι κενό γράμμα όταν το βασικό κύτταρο του σχολείου —ο εκπαιδευτικός— αντιμετωπίζεται ως αναλώσιμος.
Δεν μπορεί να υπάρξει ποιοτικό σχολείο με μισθούς φτώχειας.
Δεν μπορεί να υπάρξει ζωντανή τάξη με εξαντλημένους δασκάλους.
Δεν μπορεί να υπάρξει εκπαιδευτική μεταρρύθμιση όταν το ίδιο το επάγγελμα βρίσκεται υπό ηθική και οικονομική απαξίωση.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
