Αρχική ημερομηνία έκδοσης 21/4/2023
Πηγές [1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10]
Στο προηγούμενο άρθρο είδαμε το πώς το οικονομικό μοντέλο του OnlyFans εκμεταλλεύεται τη συστημική μοναξιά που χαρακτηρίζει τις σύγχρονες αστικές κοινωνίες, πουλώντας στους συνδρομητές του τη ψευδαίσθηση πως είναι σε σχέση με τα μοντέλα της σελίδας. Ας δούμε τώρα και την άλλη πλευρά του νομίσματος, τη πλευρά των ανθρώπων που καταλήγουν ως μοντέλα του OnlyFans.
Αφραγκία + Ανομία = Εκπόρνευση
Όπως προανέφερα και στο πρώτο μέρος, χιλιάδες άνθρωποι κατά τους πρώτους μήνες της καραντίνας κατέφυγαν στο OnlyFans καθώς ήταν ανύμποροι να δουλέψουν και να βιοποριστούν. Αν και η οικονομική δυσχέρεια σίγουρα αποτέλεσε τη κινητήριο δύναμη για τη λήψη αυτής της απόφασης, δε μπορούμε να πούμε πως αποτέλεσε τον μόνο παράγοντα που ώθησε τον κόσμο να κάνει μια τόσο δραστική κίνηση με τόσο σημαντικές συνέπειες για το μέλλον του.
Κατ’ εμέ, η ζημιά είχε γίνει πολλά χρόνια πριν από την καραντίνα και τον Covid μέσω της δημιουργίας ενός περιβάλλοντος ανομίας (ο όρος «ανομία» είναι όρος της κοινωνιολογίας και αναφέρεται σε ένα περιβάλλον όπου οι κοινωνικές αξίες έχουν παρακμάσει και έχει χαθεί κάθε νόημα από τη καθημερινότητα), ειδικά από την χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 και μετά. Με την δημιουργία μιας βαθιάς και χρόνιας οικονομικής κρίσης και την συνεπαγόμενη αποδοχή από τεράστια τμήματα του παγκόσμιου πληθυσμού πως ποτέ δε θα ζήσουν αυτό που παγκοσμίως πλασάρεται ως το «αμερικανικό όνειρο» (πως θα έχεις δηλαδή δική σου δουλειά, δικό σου σπίτι, λεφτά στην άκρη, κτλ.), κατέρρευσε και η πίστη πολλών ανθρώπων σε ένα καλύτερο αύριο.
Πολλοί άνθρωποι κατάλαβαν πως ασχέτως των δυνατοτήτων, της κατάρτισης και της εργατικότητάς τους, ήταν καταδικασμένοι να μη πάνε πουθενά στη ζωή τους καθώς η περίοδος των παχιών αγελάδων τελείωσε και οι μόνες καλές δουλειές προορίζονται για τους λακέδες των διαφόρων πολιτικών και εταιρικών παικτών. Αυτό κατέστρεψε το ηθικό των ανθρώπων (ειδικά αυτών που θυσίασαν τα καλύτερα χρόνια της ζωής τους κυνηγώντας το «happy end») αποπροσανατολίζοντας την ηθική τους πυξίδα και μετατρέποντάς τους σε «ζόμπι».
Ζόμπι, που σέρνουν το κουφάρι τους σε μια δουλειά που δεν έχει μέλλον, με μόνο κίνητρο να λάβουν έναν μισθό που δεν επαρκεί για να ανταποκριθεί στις ανάγκες της οικονομίας, με τον οποίο ελπίζουν να αγοράσουν αρκετές ώρες αποβλάκωσης και μέθης ώστε να μουδιάσουν την υπαρξιακή κρίση που βιώνουν.
Και μέσα σε αυτό το χάλι σκάει και η «πανδημία»
Το τέλος της κανονικότητας
Η «πανδημία» παρουσιάστηκε εξαρχής σαν ένας Αρμαγεδδώνας, ένα εξωπραγματικό συμβάν που έρχεται για να τελειώσει τον κόσμο. Τούτων δοθέντων, οι περισσότεροι άνθρωποι δικαιολογημένα αισθάνθηκαν πως ζούσαν το σενάριο κάποιας ταινίας του Χόλυγουντ. Πως ήταν θύματα και πρωταγωνιστές συνάμα μιας ιστορίας, η αρχή της οποίας σήμανε και το τέλος του κόσμου όπως τον ξέρουμε.
Αν τώρα συνδυάσουμε αυτό το αίσθημα συμμετοχής σε κάτι εξωπραγματικό με την οικονομική δυσπραγία και τη χρόνια ανομία, μπορούμε να καταλάβουμε τη ψυχοσύνθεση του ανθρώπου που μέσα σε αυτό το χάος είδε το OnlyFans και είπε: «Να σου πω, δεν έχω και τίποτα να χάσω. Τι καλύτερο έχω να περιμένω άλλωστε;». Σε ένα κόσμο όπου κάθε αφήγημα έχει καταρρεύσει και τώρα σβήνουν και τα τελευταία αποκαΐδια μιας υποτιθέμενα άτρωτης δυτικής οικονομίας και κοινωνίας, το να γίνεις αφεντικό του εαυτού σου και να πληρώνεσαι από τους θαυμαστές σου δεν ακούγεται και τόσο άσχημη ιδέα, σωστά;
Η σκληρή πραγματικότητα του OnlyFans
Τρία άρθρα τώρα ακούτε τα στατιστικά του OnlyFans και τα ποσά που κερδίζουν τα πιο επιτυχημένα μοντέλα του. Τι από όλα αυτά όμως ισχύει για τον μέσο άνθρωπο που καταλήγει να ξεπουλήσει την αξιοπρέπεια του και να εκθέσει τον εαυτό του στο διαδίκτυο παράγοντας υλικό για το OnlyFans;
Τα διάφορα δημοσιεύματα, σάιτ και ινφλουένσερς μπορεί να πλασάρουν το OnlyFans σαν μια μέθοδο απόλυτης οικονομικής απελευθέρωσης λέγοντάς μας τις ιστορίες διάφορων καθημερινών ανθρώπων που έβγαλαν εκατομμύρια μέσα σε μερικές ώρες, αλλά αγνοούν σκοπίμως τη πραγματικότητα που βιώνουν όλοι οι υπόλοιποι δημιουργοί της σελίδας. Κατά μέσο όρο, ένας δημιουργός αναμένεται να έχει 21 ακολούθους και να κερδίζει περί τα 180 δολάρια τον μήνα και αυτό αφού ενδεχομένως περάσει μήνες ή και χρόνια παράγοντας υλικό χωρίς να βλέπει απολαβές.
Εν τέλει αυτό είναι η καρδιά του OnlyFans. Μόνοι και απελπισμένοι άνθρωποι οι οποίοι, ηθελημένα και μη, πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης εξίσου απεγνωσμένων ανθρώπων, οι οποίοι βλέπουν στο OnlyFans την ελπίδα να ξεφύγουν από ένα αδιεξοδικό περιβάλλον εργασίας και μια κατεστραμμένη οικονομία. Οι μεν καταδικάζουν τους εαυτούς τους σε ένα τοξικό τρόπο ζωής και σε μια συναισθηματικά ανώριμη στάση εθισμού και διαρκούς φυγής από τα προβλήματα της πραγματικότητας. Οι δε, εκπαιδεύονται στην συναισθηματική εκμετάλλευση των συνανθρώπων τους, διαφθείροντας τους εαυτούς τους. Παράλληλα, εκθέτουν τους εαυτούς τους σε όλους τους κοινωνικούς κινδύνους που συνοδεύουν την αποκάλυψη πως κάποιος/α παράγει πορνογραφικό υλικό.
Το τελικό αποτέλεσμα;
Οι χρήστες ανταλλάσουν την απομόνωση με τον εθισμό, και οι δημιουργοί ανταλλάσουν τη συμμετοχή στο αδιεξοδικό περιβάλλον εργασίας με τη συμμετοχή στον αδιεξοδικό χώρο της πορνογραφίας. Οι κοινωνικές συνέπειες αυτού; Οι μεν παραμένουν νωθροί δεσμώτες ενός κόσμου εθελούσιων ψευδαισθήσεων και οι δε σπαταλούν όλη την ενέργεια, την ευφυΐα και την δημιουργικότητά τους για να κρατούν αυτούς τους δεσμώτες χαρούμενους στο Σπήλαιο.
Τι πιο ταιριαστό για τον ονειρικό κόσμο του 2030;
Μπορείτε να ακούσετε όλη την ανάλυση στον Focus FM εδώ και εδώ. Θυμηθείτε να μοιραστείτε το άρθρο με έναν φίλο και να κερδίσετε…τη χαρά του να του δείξετε πως με διαβάζετε (μη περιμένετε κληρώσεις και i-Phone, είπαμε είμαι το α-πλήρωτο τρολλ).
Κωνσταντίνος Ελευθερίου
Πολιτικός Επιστήμονας, Διαπραγματευτής, Ερευνητής
Πλήρης Αρθρογραφία και Συνεντεύξεις μπορούν να βρεθούν στο:
https://giveit.link/KonstantinosEleftheriou
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
