Η Ευρώπη προσπαθεί εδώ και χρόνια να μειώσει την εξάρτησή της από το κινεζικό γάλλιο, και τώρα που επιτέλους αναπτύσσεται μια σημαντική ευρωπαϊκή πηγή εφοδιασμού, μέρος της παραγωγής έχει ήδη δεσμευτεί από αμερικανική εταιρεία.
Ο βιομηχανικός όμιλος Metlen σχεδιάζει να παράγει έως και 50 τόνους γαλλίου ετησίως από το 2027, ποσότητα επαρκής, σύμφωνα με την εταιρεία, για την κάλυψη της συνολικής τρέχουσας ζήτησης της Ευρώπης. Ωστόσο, περίπου το 25% αυτής της μελλοντικής παραγωγής έχει ήδη κατοχυρωθεί μέσω σύμβασης σε αμερικανική εταιρεία τεχνολογίας, ενώ η Metlen διαπραγματεύεται δύο ακόμη συμφωνίες με αγοραστές εκτός Ευρώπης.
Η Κίνα κάλυπτε το 77% των εισαγωγών γαλλίου της ΕΕ το 2025 και αντιπροσωπεύει περίπου το 99% της παγκόσμιας πρωτογενούς παραγωγής. Το μέταλλο χρησιμοποιείται σε προηγμένους ημιαγωγούς, ραντάρ, δορυφόρους, εξοπλισμό τηλεπικοινωνιών και ηλεκτρονικά ισχύος. Οι περιορισμοί εξαγωγών που επέβαλε το Πεκίνο έχουν ήδη αναδείξει αυτή την εξάρτηση. Οι εισαγωγές γαλλίου στην ΕΕ μειώθηκαν κατά 56% μεταξύ 2022 και 2025, ενώ οι ευρωπαϊκές τιμές σημείωσαν απότομη άνοδο.
Η Metlen προβλέπει κόστος παραγωγής χαμηλότερο των 300 δολαρίων ανά χιλιόγραμμο, σε σύγκριση με τις τιμές της ευρωπαϊκής αγοράς που υπερβαίνουν τα 3.000 δολάρια ανά χιλιόγραμμο. Δεδομένου ότι το γάλλιο θα ανακτάται από τις υφιστάμενες δραστηριότητες της εταιρείας στον τομέα του βωξίτη και της αλουμίνας, το έργο δεν απαιτεί τη δημιουργία μιας εντελώς νέας αλυσίδας εξόρυξης από το μηδέν στην Ευρώπη.
Ωστόσο, οι Ευρωπαίοι κατασκευαστές καθυστερούν να υπογράψουν τις μακροπρόθεσμες συμβάσεις που απαιτούνται για τη διασφάλιση αυτής της παραγωγής, ενώ οι αγοραστές από τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία έχουν κινηθεί ταχύτερα. Έτσι, οι Βρυξέλλες ενδέχεται να αποκτήσουν ακριβώς το είδος εγχώριας παραγωγής που ζητούσαν επί χρόνια, για να διαπιστώσουν τελικά ότι ένα σημαντικό μέρος της φεύγει από την ήπειρο προτού καν ξεκινήσει τη λειτουργία της η μονάδα παραγωγής. Η ΕΕ μπορεί να χαρακτηρίζει το γάλλιο ως «κρίσιμης σημασίας» πρώτη ύλη, να ανακοινώνει σχέδια για στρατηγική αυτονομία και να επιδοτεί νέες παραγωγικές δυνατότητες. Τίποτα από αυτά δεν εγγυάται ότι το μέταλλο θα παραμείνει στην Ευρώπη, εάν οι ευρωπαϊκές εταιρείες δεν είναι πρόθυμες να δεσμευτούν για την αγορά του.
Η Κίνα οικοδόμησε τη θέση της στα κρίσιμα ορυκτά βασιζόμενη στην κλίμακα παραγωγής, την επεξεργασία και τη διασφαλισμένη ζήτηση. Η Ευρώπη ίσως ανακαλύψει τώρα ότι η εγχώρια παραγωγή ενός στρατηγικού υλικού δεν συνεπάγεται αυτόματα και τη διατήρησή του εντός των συνόρων της.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
