Η αλματώδης αύξηση των ιδιαίτερων μαθημάτων στην Ελλάδα δεν είναι «τάση». Είναι σύμπτωμα. Ένα σύμπτωμα βαθιάς, χρόνιας παθογένειας που κανείς δεν θέλει να κοιτάξει κατάματα: το σχολείο δεν αρκεί.
Όσο κι αν προσπαθούμε να ωραιοποιήσουμε την κατάσταση, η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Εδώ και χρόνια, οι μαθητές μαθαίνουν ότι η επιτυχία δεν έρχεται μέσα από τη δημόσια εκπαίδευση αλλά έξω από αυτήν. Όχι στην τάξη, αλλά στο σαλόνι του σπιτιού, μπροστά από μια στοίβα φωτοτυπίες και με έναν καθηγητή που πληρώνεται ιδιωτικά για να διδάξει όσα υποτίθεται πως θα έπρεπε να καλύπτει το σχολικό σύστημα.
Τα στοιχεία του ΟΟΣΑ απλώς επιβεβαιώνουν αυτό που όλοι γνωρίζουμε: οι μαθησιακές επιδόσεις των Ελλήνων υπολείπονται στα βασικά γνωστικά αντικείμενα. Αυτό που δεν λένε τα στοιχεία είναι το γιατί. Οι μαθητές παλεύουν σε μια καθημερινότητα όπου η ύλη αυξάνεται σε πολυπλοκότητα, οι απαιτήσεις γίνονται πιο σύνθετες, αλλά οι ώρες στο σχολείο – και η αποτελεσματικότητά τους – παραμένουν στάσιμες.
Το αποτέλεσμα; Η Ελλάδα γίνεται μια χώρα όπου η εκπαίδευση εξαρτάται από την οικονομική δυνατότητα της οικογένειας. Ο μαθητής που έχει τα μέσα θα βρει καθηγητή «για να τον σώσει». Ο μαθητής που δεν τα έχει θα παλέψει μόνος του, συχνά γνωρίζοντας από πριν ότι ξεκινά από μειονεκτική θέση.
Αν αυτό δεν αποτελεί εκπαιδευτική ανισότητα, τότε τι είναι;
Η αγορά ιδιαίτερων μαθημάτων έχει οργανωθεί περισσότερο από το ίδιο το σχολείο: πλατφόρμες, αξιολογήσεις, «ειδικοί», διαφημίσεις. Η εκπαίδευση αντιμετωπίζεται σαν προϊόν – και ο πελάτης έχει πάντα δίκιο, αρκεί να πληρώσει. Η κατάσταση δεν θυμίζει ενισχυτική διδασκαλία· θυμίζει παράλληλο, ανεπίσημο σύστημα παιδείας που όλοι χρησιμοποιούν αλλά κανείς δεν παραδέχεται ότι έχει γίνει απαραίτητο.
Το χειρότερο; Δεν φαίνεται διάθεση να αλλάξει τίποτα. Οι γονείς συνεχίζουν να πληρώνουν, οι μαθητές συνεχίζουν να πιέζονται, και το σχολείο συνεχίζει να λειτουργεί ως προσχηματική «βάση» πάνω στην οποία οι ιδιώτες χτίζουν την πραγματική μάθηση.
Αν κάτι είναι βέβαιο, είναι ότι η άνοδος των ιδιαίτερων δεν είναι φαινόμενο που θα υποχωρήσει. Είναι ο καθρέφτης ενός συστήματος που κουράστηκε, ενός σχολείου που δεν μπορεί πια να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του σήμερα και μιας κοινωνίας που έχει αποδεχτεί, σχεδόν κυνικά, ότι η μόρφωση είναι ζήτημα ιδιωτικής πρωτοβουλίας.
Και όσο αυτό συνεχίζεται, δεν μιλάμε για «τάση».
Μιλάμε για αποτυχία.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
