Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ Η ΑΛΛΙΩΣ ΟΤΑΝ Η ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΜΕΤΑΤΡΑΠΗΚΕ ΣΕ ΕΝΑ ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ

Πώς καταντήσαμε ξένοι και δουλοπάροικοι στον ίδιο μας τον τόπο.

Καλώς ήρθατε στο μεγαλύτερο, υπαίθριο θεματικό πάρκο της Μεσογείου. Το όνομα αυτού, «Ελλάδα». Είσοδος ελεύθερη (για τα ξένα funds), έξοδος αδύνατη (για τους ιθαγενείς). Αν κάποτε το ελληνικό καλοκαίρι μύριζε ιώδιο, γιασεμί και αρμύρα, σήμερα μυρίζει απληστία, καμένα δάση, αντηλιακό των 50 ευρώ και βόθρο που υπερχειλίζει.

Ζούμε την απόλυτη, θεσμοθετημένη παράνοια. Μια εμπορική δυστοπία όπου το αυτονόητο δικαίωμα στη δροσιά της θάλασσας, στον ίσκιο ενός πεύκου, στην ίδια μας τη γη, έχει μετατραπεί σε “luxury experience” για λίγους και εκλεκτούς.

Η Βιτρίνα και ο Οχετός

Την ώρα που τα κυβερνητικά φερέφωνα και τα δελτία ειδήσεων πανηγυρίζουν για τις «αφίξεις ρεκόρ» και το «τουριστικό θαύμα», η πραγματικότητα για τον μέσο Έλληνα πολίτη είναι ένα κακογυρισμένο θρίλερ επιβίωσης. Τι ακριβώς περιμένετε να γιορτάσουμε;

Τις ξαπλώστρες με minimum spend 150 και 200 ευρώ; Σε παραλίες που κάποτε παίζαμε με τα κουβαδάκια μας, τώρα σε υποδέχονται «πορτιέρηδες» της άμμου. Ο αιγιαλός, το κατεξοχήν δημόσιο αγαθό, καταπατήθηκε, περιφράχτηκε με κακόγουστα μακραμέ και σου πουλιέται πίσω με το σταγονόμετρο.

Την υποδομή που καταρρέει; Πανέμορφα νησιά και τουριστικά θέρετρα (από τις Κυκλάδες μέχρι τη Χαλκιδική) μένουν χωρίς σταγόνα νερό εν μέσω καύσωνα. Οι βρύσες των ντόπιων στερεύουν, το δίκτυο βραχυκυκλώνει σε κάθε black out, αλλά οι υπερχειλίσεις στις infinity πισίνες των νεόδμητων βιλών δουλεύουν ρολόι.

Το real estate της απελπισίας; Σπίτια και οικόπεδα που συγκέντρωναν τον ιδρώτα μιας ολόκληρης γενιάς, πωλούνται μαζικά σε ξένους επενδυτές, golden boys και εταιρείες εκμετάλλευσης. Το Airbnb έδιωξε τους φοιτητές, τους δασκάλους, τους γιατρούς. Η χώρα έγινε ένα απέραντο, απρόσωπο ξενοδοχείο, κι εμείς το αναλώσιμο υπηρετικό προσωπικό του.

Οι Ζωές μας στο Ζύγι της Σεζόν

Είναι να γελάει κανείς (με μαύρη απόγνωση) βλέποντας την αντίθεση. Από τη μία, υπερπολυτελή τζιπ με φιμέ τζάμια και ξένες πινακίδες κλείνουν τους διαλυμένους επαρχιακούς δρόμους, παρκάροντας πάνω στα πεζοδρόμια. Από την άλλη, ο ντόπιος, δουλεύοντας 12ωρα “σεζόν” κάτω από απάνθρωπες συνθήκες, μετράει τα κέρματα για να βγάλει τον μήνα που τελειώνει στις 12 του μηνός.

Πόσο κοστολογούν τη ζωή μας τελικά; Όσο μια χωριάτικη στα 14 ευρώ. Όσο μια μπάλα παγωτό στα 4 ευρώ. Μας ζητούν να επικροτήσουμε μια «ανάπτυξη» που μας πετάει έξω από την ίδια μας τη χώρα. Μας ζητούν να ανεχτούμε να κυκλοφορούμε σε πόλεις-καμίνια από τσιμέντο, κουρασμένοι και εξουθενωμένοι, την ώρα που οι παραλίες σε απόσταση αναπνοής είναι απλησίαστες οικονομικά και πρακτικά.

Αυτή δεν είναι ανάπτυξη. Αυτό είναι το απόλυτο, κυνικό ξεπούλημα. Πουλήσατε τη θέα, τον αέρα, την ιστορία, τον πολιτισμό, τη φιλοξενία. Τα κάνατε όλα ένα κακόγουστο, πλαστικό προϊόν, πασπαλισμένο με ψεύτικο γκλίτερ για τους τουρίστες του Instagram, την ώρα που από πίσω ο τόπος στάζει μιζέρια, ακρίβεια και στάχτες.

Και τελικά, τι μένει;

Κανείς δεν είπε ότι δεν θέλουμε τον τουρισμό. Μισούμε τον εξευτελισμό. Μισούμε την αίσθηση ότι είμαστε λαθρεπιβάτες στο ίδιο μας το σπίτι. Ότι κάθε καλοκαίρι, αντί για ανάσα, αποτελεί μια χυδαία υπενθύμιση της ταξικής ανισότητας και της απόλυτης κρατικής αδιαφορίας. Ότι ο τόπος μας φλέγεται, κυριολεκτικά τα καλοκαίρια και μεταφορικά τον χειμώνα, και το μόνο που νοιάζει το σύστημα είναι να κοπούν οι αποδείξεις στις ξαπλώστρες.

Η οργή, όμως, μαζεύεται. Σιωπηλά, κάτω από τις φτηνές ομπρέλες αυτών που καταφέρνουν, πεισματικά, να βρουν δύο μέτρα ελεύθερης άμμου ανάμεσα στα μεγαθήρια. Και όταν αυτή η οργή συσσωρευτεί αρκετά και ξεχειλίσει, δεν θα υπάρχει ούτε ένα δήθεν «VIP» ρεζερβέ για να σας κρύψει.

Υ.Γ. 1: Την επόμενη φορά που θα πουλήσετε αφήγημα για το “Ελληνικό Καλοκαίρι”, κοιταχτείτε στον καθρέφτη. Το καλοκαίρι αυτό, το αυθεντικό, το δολοφονήσατε. Στη θέση του αφήσατε ένα POS που περιμένει το PIN των τουριστών.

Υ.Γ. 2: Για όσους αντέχουν ακόμα να βλέπουν την αλήθεια κατάματα, ίσως τα λόγια του ΛΕΞ να περιγράφουν καλύτερα τη σύγχρονη δυστοπία από κάθε πολιτική ανάλυση:

«Εδώ τα καλοκαίρια μοιάζουν με χειμώνες βλέπω τους φίλους μου να λιώνουν στις σεζόν για δυο φράγκα να σερβίρουν τους μαλάκες που ήρθαν να αγοράσουν τον ήλιο μας φθηνά. Μας κλέψανε τη θάλασσα, μας κλέψανε τον αέρα κι εμείς κοιτάμε απ’ την οθόνη την πατρίδα να πεθαίνει…»

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ

Γιατί η υπερπροστασία βλάπτει τον εγκέφαλο των παιδιών – Το λάθος που κάνουν οι γονείς

ΕΠΟΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ

Αύγουστος στην Αθήνα με γεμάτους δρόμους: Οι διακοπές γίνονται άπιαστη πολυτέλεια