Στην τελευταία θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατατάσσεται πλέον η Ελλάδα όσον αφορά τους μέσους μισθούς σε όρους αγοραστικής δύναμης, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat για το 2024. Την ίδια στιγμή, στους μέσους ετήσιους ονομαστικούς μισθούς, η χώρα βρίσκεται προτελευταία, ξεπερνώντας μόνο τη Βουλγαρία.
Τα δεδομένα αυτά αποτυπώνουν με αριθμούς μια πραγματικότητα που βιώνουν καθημερινά εκατομμύρια εργαζόμενοι: χαμηλές αποδοχές, υψηλό κόστος ζωής και διαρκή συμπίεση του διαθέσιμου εισοδήματος.
Προτελευταία στους ονομαστικούς, τελευταία στην αγοραστική δύναμη
Σύμφωνα με το γράφημα της Eurostat, ο μέσος ετήσιος ονομαστικός μισθός στην Ελλάδα για το 2024 ανέρχεται σε περίπου 18.000 ευρώ, κατατάσσοντας τη χώρα προτελευταία στην ΕΕ. Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η εικόνα στους μισθούς σε αγοραστική αξία (PPS), όπου η Ελλάδα βρίσκεται στην τελευταία θέση, πίσω ακόμη και από χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.
Η αγοραστική δύναμη λαμβάνει υπόψη το κόστος ζωής και δείχνει τι μπορεί πραγματικά να αγοράσει ένας εργαζόμενος με τον μισθό του. Το γεγονός ότι η Ελλάδα κατατάσσεται τελευταία σε αυτόν τον δείκτη σημαίνει ότι οι μισθοί δεν επαρκούν για την κάλυψη βασικών αναγκών, παρά τις ονομαστικές αυξήσεις που έχουν ανακοινωθεί τα τελευταία χρόνια.
Η σύγκριση με τη Βουλγαρία
Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί το γεγονός ότι η Βουλγαρία ξεπερνά πλέον την Ελλάδα σε όρους αγοραστικής δύναμης μισθών. Αν και οι ονομαστικοί μισθοί στη Βουλγαρία παραμένουν χαμηλότεροι, το αισθητά χαμηλότερο κόστος ζωής επιτρέπει στους εργαζομένους μεγαλύτερη πραγματική αγοραστική δυνατότητα.
Αντίθετα, στην Ελλάδα, η ακρίβεια σε βασικά αγαθά, ενέργεια, ενοίκια και υπηρεσίες εξανεμίζει το εισόδημα, με αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι να βρίσκονται σε δυσμενέστερη θέση από πολίτες χωρών με χαμηλότερο κατά κεφαλήν ΑΕΠ.
Ανάπτυξη χωρίς αντίκρισμα για τους εργαζομένους
Η εικόνα αυτή έρχεται σε αντίθεση με το αφήγημα της οικονομικής ανάπτυξης και της «επιστροφής στην κανονικότητα». Παρά τη βελτίωση ορισμένων μακροοικονομικών δεικτών, τα στοιχεία δείχνουν ότι τα οφέλη δεν μεταφράζονται σε βελτίωση των μισθών και του βιοτικού επιπέδου.
Οικονομολόγοι επισημαίνουν ότι το αναπτυξιακό μοντέλο που ακολουθείται βασίζεται σε:
- χαμηλό μισθολογικό κόστος,
- περιορισμένη συλλογική διαπραγμάτευση,
- υψηλή έμμεση φορολογία,
- και ανεπαρκή έλεγχο της ακρίβειας σε αγορές με έντονα ολιγοπωλιακά χαρακτηριστικά.
Πολιτική ευθύνη και κοινωνικό αποτύπωμα
Η κατάταξη της Ελλάδας στον πάτο της ΕΕ στους μισθούς σε αγοραστική δύναμη αναδεικνύει ευθέως το ζήτημα της πολιτικής ευθύνης. Η οικονομική πολιτική κρίνεται όχι μόνο από τους δείκτες ανάπτυξης, αλλά κυρίως από το αν βελτιώνει την καθημερινή ζωή των πολιτών.
Η διατήρηση της Ελλάδας στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης στους μισθούς έχει ήδη απτές κοινωνικές συνέπειες: ενίσχυση της φτώχειας των εργαζομένων, διάλυση της μεσαίας τάξης, φυγή νέων στο εξωτερικό και διεύρυνση των ανισοτήτων.
Καθώς το κόστος ζωής συνεχίζει να αυξάνεται, το ερώτημα που τίθεται ολοένα και πιο επιτακτικά είναι αν η χώρα μπορεί να συνεχίσει να πορεύεται με ένα μοντέλο ανάπτυξης που αφήνει την πλειονότητα των εργαζομένων στο περιθώριο.
Γιώργος Καλτσίδης – Πτυχιούχος Λογιστικής & Χρηματοοικονομικής στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
