Η Ελλάδα διεκδικεί τον πατσά στην UNESCO – Τουρκικές αντιδράσεις και ιστορικές αναφορές

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Προσθήκη του VoiceNews στην Google

Η Ελλάδα ξεκίνησε διαδικασία ένταξης του πατσά στον κατάλογο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO ως ελληνικό πιάτο, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις από τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης.

Η διαδικασία ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη όπου κατατέθηκε πλήρης φάκελος 12 σελίδων στη Διεύθυνση Νεότερης Πολιτιστικής Κληρονομιάς του Υπουργείου Πολιτισμού. Ο φάκελος περιγράφει αναλυτικά την ιστορία, την τεχνογνωσία παρασκευής, τις θεραπευτικές ιδιότητες και τα πολιτιστικά οφέλη του πατσά, με στόχο την ένταξή του αρχικά στο Εθνικό Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς και, εν συνεχεία, την υποβολή πρότασης προς την UNESCO.

Στην Τουρκία, η είδηση προκάλεσε άμεσες και έντονες αντιδράσεις στα μέσα ενημέρωσης. Η Habertürk ανέφερε ότι η Ελλάδα «ετοιμάζεται να συμπεριλάβει τη σούπα από πατσά, ένα πιάτο που καταναλώνεται στην Τουρκία εδώ και αιώνες», στον κατάλογο της UNESCO, υπογραμμίζοντας τις οθωμανικές ρίζες του. Άλλα μέσα, όπως η Yeniçağ, παρουσίασαν την ελληνική υποψηφιότητα ως «απειλή» για την τουρκική πολιτιστική κληρονομιά, χαρακτηρίζοντας τον πατσά (işkembe çorbası) θεμέλιο της νυχτερινής κουλτούρας και της λαϊκής διατροφής. Το Onedio μίλησε για «διεθνή ανταγωνισμό εμπορικού σήματος», ενώ η Sözcü κάλεσε την Άγκυρα να προετοιμάσει άμεσα δική της υποψηφιότητα για να διεκδικήσει την πατρότητα του πιάτου. Η υπόθεση του πατσά μπορεί να εξελιχθεί είτε σε διπλωματική ένταση είτε σε ευκαιρία για πολιτιστική ανταλλαγή.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η ελληνική πλευρά ενισχύεται από ιστορικές αναφορές που χρονολογούνται στην αρχαιότητα. Ο Αθηναίος, στους «Δειπνοσοφιστές» του 2ου-3ου αιώνα μ.Χ., περιγράφει συνταγές με μαγειρεμένα στομάχια και πατσά, συχνά σε συνδυασμό με χυμό κύμινου, ξύδι και σίλφιο, υλικά που υποδηλώνουν μακρά παράδοση στην ελληνική κουζίνα.

Τέτοιες μαρτυρίες προσδίδουν βάθος στην ελληνική διεκδίκηση, υπενθυμίζοντας ότι παρόμοια πιάτα υπήρχαν σε διάφορες μορφές σε ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο πολύ πριν από την οθωμανική περίοδο.