Η Εφορία ως όπλο εκδίκησης: πρώην σύζυγοι και συνεργάτες στήνουν το νέο «σαφάρι» πλουσίων!!!

Η Εφορία ως όπλο εκδίκησης: πρώην σύζυγοι και συνεργάτες στήνουν το νέο «σαφάρι» πλουσίων

Η εφορία, που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να υπηρετεί τον πολίτη και να φροντίζει ώστε τα έσοδα να κατευθύνονται σε δρόμους, νοσοκομεία και σχολεία, έχει μετατραπεί σε μηχανισμό εκδίκησης και τρομοκράτησης. Το νέο «σαφάρι» ελέγχων δεν ξεκινά από τυχαίες ανώνυμες καταγγελίες, αλλά από τα πιο σκοτεινά μονοπάτια των προσωπικών και επαγγελματικών σχέσεων: πρώην σύζυγοι που αναζητούν εκδίκηση, αποχωρήσαντες συνεργάτες που έφυγαν με κακές εντυπώσεις, ανταγωνιστές που θέλουν να πλήξουν τους αντιπάλους τους. Όλοι αυτοί γίνονται οι καλύτεροι πληροφοριοδότες της ηλεκτρονικής πλατφόρμας «Καταγγελίες Πολιτών» της ΑΑΔΕ.

Αποτέλεσμα; Να ανοίγουν χιλιάδες φάκελοι μεγάλου πλούτου και να μπαίνουν στο στόχαστρο πολυτελείς βίλες, ακριβά αυτοκίνητα, τραπεζικοί λογαριασμοί και offshore εταιρείες. Από τον Οκτώβριο του 2023 μέχρι σήμερα, η ΑΑΔΕ έχει δεχτεί πάνω από 60.000 καταγγελίες για φορολογικές και τελωνειακές παραβάσεις. Και αυτές δεν μπαίνουν σε κάποιο συρτάρι, αλλά αξιολογούνται από ειδικές τριμελείς επιτροπές, οι οποίες με ένα «βαθμολόγιο» αποφασίζουν ποιον θα στείλουν στο απόσπασμα του ελέγχου.

Η κλίμακα ξεκινά από το 0 για άνευ σημασίας καταγγελίες και φτάνει στο 4, που οδηγεί σε άμεσες εισβολές ελεγκτών, κατασχέσεις και αιφνιδιαστικές έρευνες. Το πρώτο πεντάμηνο του 2024, περισσότερες από 6.000 υποθέσεις «πλουσίων» ελέγχονταν, με πρόστιμα που ξεπέρασαν τα 26,4 εκατομμύρια ευρώ, ενώ 21 άτομα οδηγήθηκαν σε μηνυτήριες αναφορές για σοβαρή φοροδιαφυγή.

Κυβερνητικοί παράγοντες παραδέχονται ότι οι πιο «χρήσιμες» πληροφορίες έρχονται από ανθρώπους που γνωρίζουν πολύ καλά τους υπόπτους. Οι πρώην σύζυγοι ή συνεργάτες συχνά διαθέτουν πρόσβαση σε στοιχεία που κανένας τυπικός έλεγχος δεν θα μπορούσε να ανακαλύψει: αδήλωτα ακίνητα, υπεράκτιες διαδρομές χρημάτων, κρυφά εισοδήματα.

Η διαδικασία είναι πλήρως αυτοματοποιημένη: οι καταγγελίες ταξινομούνται και περνούν από τρία επίπεδα προτεραιότητας – απλή, επείγουσα ή εξαιρετικώς επείγουσα. Όταν φτάσουν στο «άμεσο ενδιαφέρον», οι ελεγκτές ξεκινούν πραγματικό κυνηγητό με διασταυρώσεις τραπεζικών δεδομένων, έλεγχο περιουσιακών δηλώσεων και, εφόσον χρειαστεί, συνεργασία με ξένες αρχές για εντοπισμό χρημάτων στο εξωτερικό.

Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: η ΑΑΔΕ θέλει να μετατρέψει τους πολίτες σε «μάτια και αυτιά» του κράτους. Μόνο που πίσω από το αφήγημα της φορολογικής δικαιοσύνης κρύβεται ένα άλλο φαινόμενο: η εφορία ως μέσο προσωπικών αντεκδικήσεων. Ο «πόλεμος των πρώην» μπορεί να ξεκινά από πικρία και μίσος, αλλά καταλήγει να γίνεται εργαλείο στα χέρια ενός μηχανισμού που αντί να κυνηγάει τους πραγματικούς φοροφυγάδες, στήνει θεάματα εκδίκησης.

H εικόνα που διαμορφώνεται είναι παράλογη.

Από τη μία, η εφορία στήνει «σαφάρι» ελέγχων επειδή κάποιος πρώην σύντροφος, πρώην συνέταιρος ή ανταγωνιστής θέλει να εκδικηθεί, και από την άλλη, οι πραγματικοί μηχανισμοί του μαύρου χρήματος μένουν στο απυρόβλητο.

Τεράστια ποσά αλλάζουν χέρια μέσα από:

κυκλώματα διαφθοράς,
«μαύρες» μίζες σε δημόσια έργα,
εκβιαστικά μέσα ενημέρωσης,
στημένες συμβάσεις και απευθείας αναθέσεις,
χωρίς κανένας να λογοδοτεί.

Κι όμως, η πολιτεία επιλέγει τον εύκολο στόχο: τον επιχειρηματία που θα βρεθεί στο στόχαστρο μιας καταγγελίας από προσωπική κόντρα, ενώ οι πραγματικοί ένοχοι συνεχίζουν ανενόχλητοι. Αυτό όχι μόνο πλήττει την οικονομία αλλά και καταρρακώνει το αίσθημα δικαιοσύνης.