Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που οι λέξεις χάνουν το βάρος τους, και στιγμές που το βάρος τους γίνεται ασήκωτο, αποκαλύπτοντας μια επικίνδυνη, σχεδόν τρομακτική ελαφρότητα. Η πρόσφατη δήλωση του Έλληνα Πρωθυπουργού σχετικά με τα εξοπλιστικά προγράμματα των ΗΠΑ προς την Τουρκία ανήκει, δυστυχώς, στη δεύτερη κατηγορία. Το να δηλώνει δημόσια πως «δεν είναι δική μου δουλειά να υποδείξω στις Ηνωμένες Πολιτείες τι θα πουλήσουν και πού», δεν είναι απλώς μια άστοχη ατάκα, είναι μια πρωτοφανής δήλωση παραίτησης από το βασικότερο καθήκον της θέσης του, μετατρέποντας την Αθήνα από ενεργό παίκτη σε έναν απλό, αμήχανο τροχονόμο των εξοπλισμών της Άγκυρας.
Αλήθεια, αν δεν είναι δουλειά του Έλληνα Πρωθυπουργού να παλεύει με νύχια και με δόντια, σε κάθε διεθνές φόρουμ και προς κάθε σύμμαχο, για να αποτρέψει την ενίσχυση μιας αναθεωρητικής δύναμης που απειλεί ευθέως την πατρίδα του, τότε ποιου είναι; Αν ο ανώτατος άρχοντας της εκτελεστικής εξουσίας σηκώνει τα χέρια ψηλά μπροστά στις αμερικανοτουρκικές αγοραπωλησίες, συμπεριφερόμενος σαν ουδέτερος παρατηρητής, τότε το μήνυμα που εκπέμπεται διεθνώς είναι ολέθριο: η Αθήνα δίνει «πράσινο φως» για τον εξοπλισμό του διώκτη της, αρκεί να μην της χαλάνε το δικό της αφήγημα περί «ήρεμων νερών».
Η εγχώρια προσπάθεια να βαφτιστεί αυτός ο πολιτικός επαρχιωτισμός ως «ώριμος ρεαλισμός» ή ως μια δήθεν περήφανη ισορροπία, το περιβόητο «δεν μας λένε τι θα πάρουμε, δεν τους λέμε τι θα δώσουν», αποτελεί μνημείο πολιτικής ανοησίας. Η Ελλάδα δεν απειλεί κανέναν, δεν εκδίδει casus belli και δεν παραβιάζει καθημερινά το Διεθνές Δίκαιο για να μπαίνει στην ίδια ζυγαριά με την Άγκυρα. Το να συμψηφίζεις την αμυντική θωράκιση της χώρας σου με την επιθετική αναβάθμιση εκείνου που σε απειλεί ωμά, δεν είναι διπλωματία επιπέδου, είναι εθνικά επιζήμια συνθηκολόγηση πριν καν ξεκινήσει η οποιαδήποτε διαπραγμάτευση.
Αν ο Μητσοτάκης δεν συνειδητοποιεί το μέγεθος και τις προεκτάσεις των όσων ξεστομίζει, τότε το πρόβλημα στο Μαξίμου είναι δομικό και το επιτελείο του οφείλει επειγόντως να τον προστατεύσει από τον ίδιο του τον εαυτό. Αν είναι απλώς αδαής, η κατάσταση είναι άκρως επικίνδυνη για τα εθνικά συμφέροντα. Αν, όμως, η δήλωση αυτή κρύβει μια βαθύτερη, κυνική ιδεολογική αγκύλωση που θεωρεί τις συμμαχίες «δεδομένες» και τις απειλές «δευτερεύουσες» μπροστά στις δημόσιες σχέσεις, τότε το πράγμα γίνεται διπλά επικίνδυνο.
Η εξωτερική πολιτική μιας χώρας που βρίσκεται υπό διαρκή και υπαρξιακή απειλή δεν ασκείται με όρους ελεύθερης αγοράς και real estate. Οι ΗΠΑ κοιτούν αποκλειστικά τα δικά τους γεωστρατηγικά συμφέροντα, αυτό είναι το μόνο δεδομένο. Το ζήτημα είναι αν η Αθήνα έχει ακόμα την ικανότητα και τα κότσια να κοιτάξει τα δικά της. Ας βρεθεί, επιτέλους, κάποιος να του θυμίσει ποιας χώρας τη σημαία εκπροσωπεί και ποιανού τα σύνορα έχει ορκιστεί να υπερασπίζεται, γιατί η γραμμή ανάμεσα στον «ρεαλισμό» και την εθνική αυταπάτη έχει ήδη ξεπεραστεί προκλητικά.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
