Η πολιτική κωμωδία που ζούμε με έκπληξη μας ενημέρωσε την εβδομάδα που πέρασε ότι ζούμε σε πριγκιπάτο.
Το πριγκιπάτο της φτώχειας και των σκανδάλων !!!
‘Ολα κι όλα όμως, είναι πριγκιπάτο και διαθέτει Αυτού Εξοχότητα ..
Συνεπώς εμείς τα κουτά δεν πρέπει να παραπονιόμαστε, ό,τι κακό μας βρίσκει δεν είναι από χέρι θνητών αλλά από ξεκάθαρη πριγκιπική βούληση.
Από προχθές αναρωτιέμαι πώς συνδέεται το πριγκιπάτο με τους Μεροβίγγειους , η Μαρία Μαγδαληνή με την Μαρία την Πενταγιώτισσα , αν το Μέγαρο Μαξίμου είναι το Κάμελοτ, αν η Χαλέπα Χανίων είναι το Ιλ-ντε-Φρανς και η οικογένεια Μητσοτάκη ο οίκος των Καπετιδών.
Πώς όμως ξεκίνησε η ιστορία της δικής μας εγχώριας δυναστείας;
Ένας αυλικός του Μίνωα πονηρούλης και άπληστος κλέβει τα ασημικά , παίρνει ένα πλοίο και ανοίγεται στο πέλαγος. Ο αυλικός δεν ήταν θαλασσοπόρος. Γιατί να ήταν; Του άρεσαν πιο πολύ οι ίντριγκες στην Αυλή και οι μηχανορραφίες. Εξαναγκάστηκε όμως να σηκώσει πανιά και μάλιστα ολομόναχος γιατί δεν εμπιστευόταν κανένα.
Η πορεία στη θάλασσα θα ήταν δραματική εάν αυτός ήταν γεννημένος Οδυσσέας. ‘Ομως αυτός δεν ήταν γεννημένος για να εμπνεύσει έπη. Αλλά ούτε να γράψει ιστορία. Ήταν γεννημένος για κάτι πιο σύνθετο αλλά όχι και τόσο ιστορικά πρωτότυπο όπως θα δούμε παρακάτω.
Όπως καταλαβαίνετε ο θαλασσοπόρος δεν θα είχε και πολύ τύχη.
Όμως μερικές φορές η τύχη βοηθάει ακόμα και τους βλαμμένους.
Σκάει που λέτε ο θαλασσοπόρος σε μία ακτή που δεν ήξερε ποια είναι.
Του άρεσε όμως γιατί εμοιαζε με τις ακτές του νησιού του αν και έμπαζε λίγο περισσότερο. Οι κάτοικοι τον βλέπουν έτσι ταλαιπωρημένο , τους καλοπιάνει με κανά δυο κούπες κρασιά και κάτι ξερά σύκα – που ήταν τα πεσκέσια και επιδόματα της εποχής – , τους δίνει και λάδι να ρίξουν στα ψητά για να λιγδώσει το άντερό τους , αυτοί εντυπωσιάζονται και αποφασίζουν να τον ονομάσουν “Θεό της Θάλασσας” . Τόσο μυαλό κουβαλούσαν οι Ευρωπαίοι τότε , όχι ότι έχουν μυαλό σήμερα
Άλλο που δεν ήθελε. Μεγαλεία και πλούτη και χαζούς να τον λατρεύουν.
Για να μην πολυλογούμε ο “ήρωάς” μας , κάνει απογόνους οι οποίοι εξαπλώνονται και στη χώρα και στην Ευρώπη. Η κληρονομιά που τους αφήνει είναι η απληστία, το “λάδωμα” , η εκμετάλλευση και η μηχανορραφία, ενίοτε και η κλοπή.
Με αυτά τα όπλα αντιμετωπίζουν Ρωμαίους, Γότθους, Βησιγότθους , Αλαμανούς, Φράγκους και κάποιοι απόγονοί του μακρυμάλληδες , φτάνουν στα Βόρεια της χώρας.
Εκεί βρίσκουν κάποιους άλλους σαστισμένους και στήνουν την κομπίνα του ανθρώπου της θάλασσας. Γιατί ο μύθος πρέπει να είναι ισχυρός και όχι παίξε-γέλασε. ΕΞάλλου το κόλπο έπιανε πάντα
Έτσι γεννήθηε η δυναστεία των Καπετιδών που τροφοδότησε τους βασιλικούς οίκους της Ευρώπης .
Από τον κλέφτη αυλικό του Μίνωα.
Οι αιώνες πέρασαν και επειδή η παράδοση της οικογένειας πέρασε από στόμα σε στόμα και δεν ξεχάστηκε, κάποιοι είτε γιατί δεν τους “έβγαινε” στα Ευρωπαϊκά παλάτια που είχαν πάντα υπερπληθυσμό αγυρτών και συμφεροντολόγων , είτε γιατί τους χτύπησε το κλίμα στο κεφάλι, θυμήθηκαν το νησί των προγόνων τους.
Με βαριά καρδιά παίρνουν την απόφαση να επιστρέψουν.
Δεν το είχαν με τη γεωγραφία , μπερδεύτηκαν λίγο, εκεί κάπου κατά Σαρδηνία μεριά έπεσαν και κάτι κουτουλιές με τους ντόπιους γιατί αυτοί ήταν πιο ξύπνιοι και μάγκες και πιο δικτυωμένοι από τα άλλα τα χαζά πιο πάνω , έτσι σε κανά χρόνο τα μάζεψαν και με την καρδιά πέτρα ξεκίνησαν για πιο νότια.
Με μεγάλο πόνο μεν γιατί δεν τους ξέρει και δεν τους θυμάται κανείς αλλά με πεδίο δόξης λαμπρόν. Διότι χαζοί και βλαμμένοι υπάρχουν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη.
Ρωτώντας και πατώντας, κάνοντας και κάτι τράμπες με τους πειρατές φτάνουν κάπου που πιστεύουν ότι είναι ο τόπος τους.
Αυτός ο νέος τόπος όμως είναι φολκλόρ και ψιλοδυσκολεύονται για καναν αιώνα. Μέχρι που το βρίσκουν.
Επανεφηύραν τους εαυτούς τους μειώνοντας τη δόση της Ευρωπαϊκής ελίτ και αυξάνοντας και αυτοί τη δοσλογία φολκλόρ. Πετούν τα Ευρωπαϊκά ρούχα, βάζουν βράκες, στιβάνια, μεϊτάνια περνούν και τα καπότα στη ζώνη και μαθαίνουν να λένε τζίγκου – τζίγκου (*)
Δημιουργούν οικογένεια που είναι ομάδα δράσης και η βάση τους , κάνουν θυρεό την “αίγα και το κουράδι” και με τρίπτυχο το σύνθημα “τσικουδια-οφτό-πεντοζάλη” ξεχύνονται στη επαρχία της Κρήτης.
Όπου βρίσκουν καλόβολους και ανοιχτούς ανθρώπους ρίχνουν από μία κουμπαριά και μετά όταν τα πράγματα εξελίσσονται διορίζουν και κόσμο στο δημόσιο.
Διότι μπορεί να λεει ένας μύθος ότι οι Μεροβίγγειοι ήταν απόγονοι της Μαρίας της Μαγδαληνής, αλλά τούτα εδώ τα παιδιά κόλλησαν πιο πολύ με την με τη Μαρία την Πενταγιώτισσα.
Τους αναγνωρίζουμε την προσαρμοστικότητα , είμαστε μεγαλόψυχοι και καλοί άνθρωποι.
Με τούτα και με εκείνα φτάνουμε στο σήμερα.
Πού ζούμε ένα παράλογο πράγμα: αντί να κάνουν το τζίγκου-τζίγκου τραγούδι και να πάμε Eurovision , να σπάσουμε τις σκηνές να μας αποθεώνει η Ευρώπη να έχουμε τους νέους Abba , το κάναμε κυβέρνηση και σπάμε ό,τι σπάζεται
Στο σήμερα όμως κάποιοι υπήκοοί του πριγκιπικού απογόνου είναι σαφέστατα πολύ μπερδεμένοι.
“Σιγά παιδιά” μην μπερδεύετε και τον πριγκιπικό απόγονο.
Διότι αγαπητοί μου άνθρωπος είναι και ο “πρίγκιπας” . Δνε μπορείς την μια να τον λες τσιταχ λες και βλέπεις ντοκυμανταίρ στο National Geographic ή περιμένεις τελικές και ροπές από μοντέλο αυτοκινητοβιομηχανίας, ούτε την άλλη να τον λες Μωϋσή λες και σε πέρασε από την Αίγυπτο στη Γη της Επαγγελίας.
Εκτός αν θέλετε με μια υπογραφή να χωρίσει στα δύο τη θάλασσα γιατί σας μπερδεύει η υφαλοκρηπίδα και τα 12 ναυτικά μίλια και ως γνωστόν η θάλασσα δεν έχει σύνορα …
Να κάτι τέτοια κουλά λένε μερικοί υπήκοοι
Δεν θέλει πολύ ό άνθρωπος να την ψωνίσει.
Να σοβαρευτούμε και λίγο … ζημιά γίνεται πρόοδο δεν βλέπω
Γράφοντας αυτό το άρθρο και ανιχνεύοντας τα στοιχεία κατέληξα σε μία πολύ γνωστή ταινία των Monty Python
Τότε σκέφτηκα ότι όσοι καλλιεργούν παρόμοιο κλίμα στο πρωθυπουργικό περιβάλλον δεν είναι οι ιππότες που έλεγαν “Νί” αλλά είναι οι δικοί μας “ιππότες” δεν λένε ούτε “Μη” και ότι κάθε προγραμματισμός που βγαίνει από εκεί μέσα είναι το δολοφονικό κουνέλι.
Δόξα τω Θεώ, από δολοφονικά κουνέλια έχουμε άπειρα σε αυτή τη χώρα
Έχουμε δολοφονία της δικαιοσύνης και των θεσμών
Δολοφονία στα Τέμπη
Δολοφονία του Ε.Σ.Υ.
Δολοφονία της ελευθερίας του Τύπου
Δολοφονία της Οικονομίας
Δολοφονία των προβάτων
και ένας Θεός ξέρει τί θα προκύψει ακόμα …
Εκτός και αν .. κάποιος αυλικός δει ότι δεν τον παίρνει , πάρει τα “ασημικά” και την κοπανήσει για αλλού .. έτσι για να συνεχιστεί η ιστορία … πράγμα που είναι πολύ πιθανό , πάρα ολύ πιθανό …
(*) τζίγκου-τζίγκου = λίγο-λίγο
ο Ανταποκριτής
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
