Η αμερικανική ισχύς σε κρίση: Η αλαζονεία Τραμπ, οι κλονισμένες συμμαχίες και η παγκόσμια αστάθεια

Σε τροχιά επικίνδυνης αποσταθεροποίησης βρίσκεται η διεθνής σκηνή, την ώρα που η αμερικανική ηγεσία επιμένει να προβάλλει μια εικόνα παγκόσμιας υπεροχής που απέχει παρασάγγας από την πραγματικότητα.

Παρά τους ισχυρισμούς του Ντόναλντ Τραμπ περί πρωτοφανούς σεβασμού προς το πρόσωπό του και επιτυχούς διαχείρισης των διεθνών κρίσεων, οι διεθνείς δημοσκοπήσεις αποτυπώνουν κατακόρυφη πτώση της δημοτικότητάς του και αυξανόμενη περιφρόνηση.

Η ρητορική περί «χρυσής εποχής» καταρρέει μπροστά στους δύο μεγάλους πολέμους σε Ιράν και Ουκρανία, την έξαρση της κλιματικής κρίσης, την οικονομική αβεβαιότητα από την εκτόξευση των τιμών της ενέργειας, αλλά και την αποδυνάμωση των διεθνών οργανισμών όπως ο ΟΗΕ, των οποίων οι βασικές αρχές καταπατώνται συστηματικά.

Η «ρήξη» με τους συμμάχους, το αδιέξοδο στη Μέση Ανατολή και η νέα γεωπολιτική τάξη

Η εξωτερική πολιτική της Ουάσινγκτον έχει μετατραπεί σε εργαλείο εκβιασμών και επίδειξης ισχύος, προκαλώντας βαθιά δυσπιστία ακόμα και στους παραδοσιακούς της εταίρους. Σύμμαχοι όπως ο Καναδάς και τα ευρωπαϊκά κράτη συσπειρώνονται για να προστατευθούν από τις απρόβλεπτες κινήσεις των ΗΠΑ, προετοιμαζόμενοι για μια μετα-αμερικανική εποχή όπου η εμπιστοσύνη προς την Ουάσινγκτον έχει χαθεί.

Παράλληλα, οι επιθετικές ενέργειες και η αναβίωση μιας ιμπεριαλιστικής τακτικής, από τον έλεγχο των πετρελαίων της Βενεζουέλας μέχρι τις απειλές για εισβολή στη Γροιλανδία, έχουν απομονώσει την αμερικανική πλευρά και έχουν κλονίσει τα θεμέλια της Ατλαντικής Συμμαχίας.

Την ίδια στιγμή, τα όρια της αμερικανικής δύναμης αποκαλύπτονται στην πράξη. Ο πόλεμος στο Ιράν, ο οποίος επρόκειτο να διαρκέσει λίγες εβδομάδες, συμπληρώνει ήδη οκτώ μήνες εμπλοκής χωρίς προοπτική νίκης, αποδυναμώνοντας τα αμερικανικά στρατιωτικά αποθέματα και εκθέτοντας τα τρωτά σημεία της υπερδύναμης απέναντι στις σύγχρονες πολεμικές τακτικές.

Παράλληλα, ο εμπορικός πόλεμος με την Κίνα ανέδειξε τις κρίσιμες εξαρτήσεις των ΗΠΑ σε σπάνιες γαίες και τεχνολογία, επιβεβαιώνοντας ότι η μονομερής άσκηση εξουσίας όχι μόνο δεν εγγυάται την παγκόσμια σταθερότητα, αλλά επιταχύνει τη διάσπαση του διεθνούς συστήματος.