Φαίνεται ότι, μετά από περισσότερα από 30 χρόνια προσπαθειών, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου θα πραγματοποιήσει τελικά την επιθυμία του για αμερικανική στρατιωτική επέμβαση στο Ιράν.
Το αποτέλεσμα θα είναι, φυσικά, ακόμη περισσότερος θάνατος και καταστροφή, ακολουθούμενα από μια μαζική αύξηση της μετανάστευσης προς την Ευρώπη. Ωστόσο, αυτό δεν έχει αποτρέψει τους αυτοανακηρυγμένους Βρετανούς πατριώτες από το να πηδήξουν στο άρμα της αλλαγής του ιρανικού καθεστώτος.
Δεν έχω καμία σχέση με το σημερινό ιρανικό κατεστημένο, όπως δεν έχω καμία σχέση με καμία από τις διάφορες μάσκες της παγκόσμιας αίρεσης.
Για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία: μόλις ανέβεις αρκετά ψηλά στην ιρανική κυβέρνηση, θα βρεις πώς συνδέονται με τον ίδιο ιστό αράχνης, όπως και όλοι οι υπόλοιποι.
Οι εξωτερικές συγκρούσεις είναι μόνο για δημόσια κατανάλωση, τη στιγμή που οι πραγματικοί μαριονετοπαίκτες κρατούν τα νήματα και των δύο πλευρών.
Οι αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στο Ιράν, αν και διογκώνονται σκόπιμα στο διαδίκτυο με πλάνα που δεν προέρχονται από τη χώρα, πράγματι λαμβάνουν χώρα στους δρόμους της Τεχεράνης, αλλά και σε πολλές μεγάλες πόλεις σε όλο τον κόσμο.
Καλή τύχη σε όλους όσοι διαμαρτύρονται ειλικρινά κατά του ισλαμικού καθεστώτος, και μακάρι να καταφέρουν να αποκτήσουν την ελευθερία που τόσο απεγνωσμένα επιθυμούν.
Ωστόσο, θα τους προέτρεπα επίσης να είναι συνετοί όσον αφορά τις διαδηλώσεις και το ποιος τελικά βρίσκεται πίσω από αυτές — ή τουλάχιστον ποιος τις καθοδηγεί.
Ναι, θα υπάρξουν γνήσιοι διαδηλωτές με πραγματικά παράπονα, αλλά η παρουσία ισραηλινών σημαιών, ακόμη και πρακτόρων της ισραηλινής Μοσάντ στο έδαφος αυτών των διαδηλώσεων, θα έπρεπε να αποτελεί κόκκινη σημαία για εκείνους τους Ιρανούς που αγωνίζονται για ελευθερία και όχι για μια ακόμη τυραννία με δυτική έγκριση.
Πρέπει άραγε οι Ιρανοί να πιστέψουν ότι τα γεράκια του πολέμου στο Τελ Αβίβ, την Ουάσιγκτον και το Λονδίνο — που κατέστρεψαν συστηματικά τη Μέση Ανατολή, δολοφονώντας εκατομμύρια Σύρους, Παλαιστίνιους, Ιρακινούς, Αφγανούς, Λίβυους και Υεμενίτες, αφήνοντας πίσω τους ένα ίχνος απόλυτου χάους — ενδιαφέρονται ξαφνικά για την ελευθερία και την ευημερία των λαών της περιοχής;
Μπα. Όχι όταν το θέτεις έτσι.
Η ιρανική κυβέρνηση «απέχει δύο εβδομάδες από την απόκτηση πυρηνικού όπλου» εδώ και πάνω από σαράντα χρόνια, και ο κόσμος έχει αρχίσει να αντιλαμβάνεται τη φύση αυτής της ρητορικής.
Τι κάνεις, λοιπόν, όταν θέλεις να πείσεις το κοινό να δεχτεί έναν ακόμη ξένο πόλεμο, αλλά δεν πείθεται πια από το διαφημιστικό αφήγημα των «δύο εβδομάδων»;
Επιστρέφεις στην παλιά, δοκιμασμένη κατηγορία: «σκοτώνει τον ίδιο του τον λαό».
Δούλεψε στη Συρία, δούλεψε και στη Λιβύη· γιατί όχι και ξανά;
Αυτό δεν σημαίνει ότι το Ιράν δεν έχει σκοτώσει διαδηλωτές. Όμως, όπως είχα επισημάνει τότε, τη στιγμή που ο Ντόναλντ Τραμπ δήλωνε ότι οι ΗΠΑ θα επέμβουν αν το Ιράν σκοτώσει διαδηλωτές, ενώ ταυτόχρονα ο πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ και στενός σύμμαχος του Ισραήλ, Μάικ Πομπέο, έστελνε δημοσίως τους χαιρετισμούς του σε πράκτορες της Μοσάντ που «περπατούσαν ανάμεσά τους», έγινε σαφές ότι ο θάνατος διαδηλωτών θα εξυπηρετούσε τον μακροπρόθεσμο στόχο του Ισραήλ να σύρει τις ΗΠΑ σε πόλεμο με το Ιράν.
Όπως συμβαίνει σε κάθε πόλεμο αλλαγής καθεστώτος, η μαριονέτα που η Δύση επιδιώκει να εγκαταστήσει περιμένει ήδη στα παρασκήνια.
Σε αυτή την περίπτωση, ακούει στο όνομα Ρεζά Παχλαβί και είναι ο εξόριστος γιος του πρώην Σάχη του Ιράν, Μοχάμεντ Παχλαβί.
Του ίδιου Μοχάμεντ Παχλαβί που επέβλεπε ένα βίαιο και τυραννικό Ιράν, πριν ανατραπεί από την Ισλαμική Επανάσταση του 1979.
Νόμιζα ότι ήταν κακή ιδέα να επιστρέφεις σε έναν πρώην — ειδικά σε κάποιον που διοικούσε μια μυστική αστυνομία εκπαιδευμένη από τη CIA για την καταστολή των αντιπάλων του. Όμως μετά είδα μια φωτογραφία του Παχλαβί να γλείφει το ρωμαϊκό τείχος στην Ιερουσαλήμ και τότε όλα άρχισαν να βγάζουν νόημα.
Πέρυσι, το Ισραήλ και το Ιράν αντάλλασσαν ρουκέτες επί δώδεκα ημέρες, και τη στιγμή που κηρύχθηκε κατάπαυση του πυρός, οι ισραηλινές πόλεις Τελ Αβίβ και Μπερσέμπα είχαν υποστεί σοβαρά πλήγματα.
Το Ισραήλ χρειαζόταν μια διέξοδο, και ο Τραμπ του την έδωσε με έναν περιορισμένο βομβαρδισμό στρατιωτικών υποδομών του Ιράν.
Μόλις τελείωσε ο πόλεμος, το Ισραήλ αύξησε αμέσως τις εισαγωγές όπλων από τις ΗΠΑ — με έξοδα, φυσικά, των Αμερικανών φορολογουμένων — γεγονός που δείχνει ότι η κατάπαυση του πυρός ήταν εξαρχής κάτι προσωρινό.
Αλλά γιατί να επιστρέψεις σε μια άμεση σύγκρουση με το Ιράν, όταν μπορείς να κατασκευάσεις — ή τουλάχιστον να εκμεταλλευτείς — ένα τμήμα του ιρανικού πληθυσμού ώστε να στραφεί εναντίον της κυβέρνησής του, επιτρέποντάς σου να εγκαταστήσεις έναν υποτακτικό που «γλείφει τον τοίχο»;
Αν και συντάσσομαι με οποιονδήποτε αντιστέκεται στην καταπίεση, ορισμένες φορές η προσφερόμενη θεραπεία μπορεί να είναι χειρότερη — ή τουλάχιστον εξίσου καταστροφική — με την ασθένεια.
Αυτό που εύχομαι στους Ιρανούς είναι το ίδιο που εύχομαι σε κάθε άνθρωπο στον κόσμο:
Να μπορούν να ζήσουν τη ζωή τους ελεύθερα και ειρηνικά, μακριά από τις μπότες που θέλουν να πατήσουν τον λαιμό τους.
Αν όμως η «ειρήνη» και η «ελευθερία» έρχονται με την ευγενική χορηγία σιωνιστών νεοσυντηρητικών πίσω από το Project for the New American Century και αυταρχικών ηγετών όπως ο Ντόναλντ Τραμπ, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου και ο Κιρ Στάρμερ, τότε ίσως — μόνο ίσως — αυτή η ειρήνη και η ελευθερία να μην είναι τίποτα περισσότερο από ένα διαφορετικό είδος γρύλου, με το βλέμμα σταθερά στραμμένο στον λαιμό σας, την κεντρική σας τράπεζα και τα αποθέματα πετρελαίου σας.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
