Γράφει ο Andrew Korybko
Ο κόσμος που οραματίζεται η Ρωσία είναι ένας κόσμος στον οποίο θα βρίσκεται σε ίσο στρατιωτικό και πολιτικό επίπεδο με τη Δύση, ενώ παράλληλα θα φθείρει ειρηνικά τη δυτική οικονομική ηγεμονία μέσω των BRICS, προκειμένου να οδηγήσει σταδιακά στην πολυπολικότητα.
Ο πληρεξούσιος αντιπρόσωπος του Πούτιν στη Δούμα, Γκάρι Μινχ, δήλωσε στο TASS στα τέλη Αυγούστου ότι «τα αρμόδια υπουργεία είναι αντίθετα στην καταγγελία των συμφωνιών εταιρικής σχέσης με το ΝΑΤΟ ή με παγκόσμιους οικονομικούς οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένων του ΠΟΕ, του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας». Το σκεπτικό είναι ότι αυτοί οι οργανισμοί «δεν έχουν εξαντλήσει τις δυνατότητές τους» και ότι ο Πούτιν επιθυμεί να διατηρήσει ανοιχτό τον διάλογο μαζί τους. Το TASS ανέφερε επίσης ότι ο Μινχ τόνισε πως η Ρωσία αναλαμβάνει πάντα την ευθύνη για τις υποχρεώσεις της, σε αντίθεση με τη Δύση.
Αυτή η επιβεβαίωση της πολιτικής πιθανότατα εξέπληξε πολλούς «Μη Ρώσους Φιλορώσους» (NRPRs), οι οποίοι παραπλανήθηκαν από τους κορυφαίους επηρεαστές της κοινότητάς τους, πιστεύοντας ότι η Ρωσία αποτελεί ένα επαναστατικό κράτος από το 2022, και συνεπώς ανέμεναν ότι θα είχε διακόψει αυτές τις συμφωνίες προ πολλού. Αυτή ήταν μια τεχνητή πραγματικότητα που κατασκευάστηκε προσεκτικά από κορυφαίους επηρεαστές των NRPR για να αποκτήσουν επιρροή, να προωθήσουν μια ιδεολογία ή να συγκεντρώσουν δωρεές με το κλείσιμο του ματιού των παρατηρητών «ήπιας ισχύος» της Ρωσίας, σύμφωνα με την προσέγγιση της «Ποτεμκινικής» ήπιας ισχύος.
Αυτή η έννοια αναφέρεται στη δημιουργία εναλλακτικών πραγματικοτήτων για στρατηγικούς σκοπούς, η οποία μπορεί κυνικά να περιγραφεί ως η προσπάθεια προσέλκυσης του μεγαλύτερου δυνατού αριθμού ξένων για την υποστήριξη της Ρωσίας, ακόμα και αν αυτό γίνεται πάνω σε εσφαλμένες βάσεις, όπως η διαβόητη παραδοχή ότι ο Πούτιν είναι υποτίθεται ένας κρυφός αντιζιονιστής. Παραμερίζοντας τους ηθικούς και στρατηγικούς προβληματισμούς, που είναι πολλοί και θα έπρεπε να συζητηθούν επειγόντως εντός της κοινότητας των NRPR, είναι σημαντικό να διευκρινιστεί η αντικειμενικά υπάρχουσα πολιτικο-νομική πραγματικότητα την οποία αναδείκνυε ο Μινχ.
Παρόλο που η Ρωσία όντως αμφισβητεί τη δυτική μονοπολικότητα μέσω της ειδικής της επιχείρησης, η οποία αρχικά είχε ως κύριο στόχο την εξουδετέρωση των απειλών του ΝΑΤΟ που προέρχονταν από την Ουκρανία και είχαν σχεδιαστεί για να θέσουν τη Ρωσία σε καθεστώς διαρκούς στρατηγικού εκβιασμού, όπως εξηγείται εδώ, η αμφισβήτηση αυτή δεν είναι απόλυτη. Από την πρώτη στιγμή, όπως αποδεικνύεται από τα αιτήματα του Πούτιν μέχρι και των κατώτερων αξιωματούχων για άρση όλων των κυρώσεων, η Ρωσία περίμενε πάντα να επανεκκινήσει τις εμπορικές (συμπεριλαμβανομένης της ενέργειας) και επενδυτικές της σχέσεις με τη Δύση.
Η διαφορά σε σχέση με την περίοδο πριν από την ειδική επιχείρηση και αυτό που προβλεπόταν για τη συνέχεια, ωστόσο, είναι ότι η Ρωσία θα αποτελούσε έναν ίσο στρατιωτικό και πολιτικό εταίρο μετά την επίτευξη των μέγιστων στόχων της. Η Ρωσία στη συνέχεια θα επωφελούνταν από τους δεσμούς μαζί τους (όπως η διατήρηση της μεταπολεμικής σταθερότητας στην Ευρώπη όσον αφορά το ΝΑΤΟ), ενώ ταυτόχρονα θα τους μεταρρύθμιζε εκ των έσω (όσον αφορά τους οικονομικούς οργανισμούς) παράλληλα με την ηγεσία για τη δημιουργία εναλλακτικών μη δυτικών θεσμών μέσω των BRICS και παρόμοιων σχηματισμών.
Ο μεγάλος στρατηγικός στόχος της Ρωσίας ήταν πάντα η επιτάχυνση των πολυπολικών διεργασιών. Αυτό που οι κορυφαίοι επηρεαστές των NRPR σπάνια διευκρίνιζαν, αν το έκαναν ποτέ, είναι ότι αυτό υποτίθεται ότι θα προχωρούσε σταδιακά, ώστε να ελαχιστοποιηθεί ο κίνδυνος συστημικών κλυδωνισμών που θα μπορούσαν στη συνέχεια να λειτουργήσουν ανασταλτικά για τα ρωσικά συμφέροντα. Ο κόσμος που οραματίζεται η Ρωσία είναι ένας κόσμος στον οποίο θα βρίσκεται σε ίσο στρατιωτικό και πολιτικό επίπεδο με τη Δύση, ενώ παράλληλα θα φθείρει ειρηνικά τη δυτική οικονομική ηγεμονία μέσω των BRICS, προκειμένου να οδηγήσει σταδιακά στην πολυπολικότητα.
Ανεξάρτητα από την άποψη που μπορεί να έχει κανείς για αυτόν τον μεγάλο στρατηγικό στόχο και τον σταδιακό ρυθμό του, πρόκειται πραγματικά για την πολιτική που η Ρωσία έχει διαμορφώσει και εφαρμογή της οποίας επιδιώκει ενεργά, τόσο τότε όσο και τώρα. Επιδιώκοντας αυτόν τον στόχο, η Ρωσία πρέπει συνεπώς να διατηρήσει τις συμφωνίες της με τους δυτικούς οργανισμούς, προκειμένου να προωθήσει τη μελλοντική παγκόσμια τάξη που οραματίζεται, κάτι που αποτελεί εξήγηση και όχι δικαιολογία, για να είμαστε σαφείς. Εάν η Ρωσία διακόψει τελικά αυτές τις συμφωνίες, αυτό θα σηματοδοτήσει μια ριζική αλλαγή στη μεγάλη της στρατηγική.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
