Παρασκευή , 6 Δεκέμβριος 2019
Τελευταία Νέα

Φύση, προέλευση και αποστολή των αυταρχικών καθεστώτων υπό το πρίσμα του Εθνικισμού…

του πολίτη Π. Λ. ΠΑΠΑΓΑΡΥΦΑΛΛΟΥ,
Ο καθηγητής της Πολιτειολογίας Δ. Βεζανής, εκ των θεμελιωτών του Ελληνικού Εθνικισμού, ερεύνησε επισταμένως το πολιτικό φαινόμενο τόσο του φασισμού όσο και του ναζισμού, της δεκαετίας του ’30.

Ήταν τότε που ο Ιταλικός φασισμός του Μ. Μουσολίνι και ο εθνικοσοσιαλισμός του Α. Χίτλερ στην Γερμανία κάλπαζαν προς την εξουσία με την ένθερμη συμπαράσταση, των λαϊκών μαζών.

Αυστηρώς κριτής του πλαδαρού και αναποτελεσματικού Κοινοβουλευτισμού, τον οποίο θεωρούσε ότι «ασθενούσε βαρέως», επεδόθη στην κριτική ανάλυση των δύο αυτών θεωριών και εν συνεχεία πολιτευμάτων, τα οποία βεβαίως δεν έπεσαν από τον ουρανό αλλά υπήρξαν προϊόν των κοινωνικών και πολιτικών συνθηκών και των αδυναμιών του αστικού κοινοβουλευτισμού.
Την αναποτελεσματικότητα και τις δυσκολίες του κοινοβουλευτισμού, στο πεδίο της εφαρμοσμένης πολιτικής, την υπογράμμισε σαφέστατα ήδη από το 1945, γράφοντας: «Το μέγα πρόβλημα της πολιτικής, δεν είναι τόσον η εξαγγελία ιδεών και προγραμμάτων, όσον η εφαρμογή των και η δύναμις της πραγματοποιήσεώς των» (βλ. Δ. Βεζανή: «Εθνικισμός» Εκδόσεις «Ν. Σακκουλά» 1945, σελ. 22.

Προσγειωμένος στα γήϊνα της Ελλάδας και ωμά ρεαλιστής έβαζε το νυστέρι στον σάπιο κοινοβουλευτισμό αναδεικνύοντας να κάνει πράξη αυτά που διεκήρυσσαν τα προγράμματα των πολιτικών κομμάτων.

Πρόκειται για ένα πολιτικό γεγονός το οποίο βιώνει η Ελλάδα, έως σήμερα, οπότε ευημερούν τα προγράμματα και οι διακηρύξεις των κομμάτων αλλά δυστυχούν οι Έλληνες.

Πολλά μπλα, μπλα, πολλές υποσχέσεις και κούφιες διακηρύξεις χωρίς καμία ουσία. Είναι αυτοί ακριβώς οι λόγοι, οι οποίοι θα αποτελέσουν την μήτρα των αυταρχικών καθεστώτων, προς τα οποία οι απεγνωσμένες λαϊκές μάζες τείνουν χείρα βοηθείας.
Αυτό το κοινωνικό και πολιτικό φαινόμενο θα το αναδείξει πολύ εύγλωττα το 1951, γράφοντας: «Αυτές οι αδυναμίες, συνιστούν τον μυστικόν μαγνήτην ο οποίος αποκαιρού εις καιρόν εμφανίζεται εις το κοινωνικόν στερέωμα και οδηγεί τας απογοητευμένας από την δημοκρατικήν αποχαύνωσιν και αποχαλίνωσιν μάζας υπνωτισμένας και δεσμίας προς τας αυταρχικάς μορφάς» (βλ. «Γενική Πολιτειολογία», Μέρος Α’, Εκδόσεις Β’, Αθήναι 1951, σελ. 66).

Όταν η πολιτική μετατρέπεται σε «τέχνη της εξαπάτησης και καθιστά δυνατά και όσα φαίνονται αδύνατα», κατά πώς δίδασκε ο Γκέμπελς, τότε έρχεται η ώρα των αυταρχικών καθεστώτων.

Αυτό τον αφορισμό του αρχιπροπαγανδιστή του Γ’ Ράϊχ, ο καθηγητής της φιλοσοφίας Κ. Δεσποτόπουλος θα χαρακτηρίσει ως «αυθάδεια της ιδεολογίας του», (βλ. το έργο του: «Μελετήματα Πολιτικής φιλοσοφίας», Εκδόσεις Γ’, «Παπαζήσης», 1978, σελ. 18 και σημ. 16).

Όταν η σήψη και η διαφθορά του πολιτικού κόσμου ξεπερνά τα όρια κάθε ατομικής και συλλογικής ηθικής και παραβιάζουν κυνικά τους κανόνες της «ιδιωτικής ηθικής», τότε οι καμπάνες της Ιστορίας προμηνύουν την έλευση του αυταρχισμού και του ολοκληρωτισμού.

Όταν ο λαϊκισμός τον οποίο οι πάντες κατηγορούν αλλά στην πράξη τον εφαρμόζουν με περισσή φροντίδα, τότε έρχεται η ώρα του αυταρχισμού (βλ. το άρθρο μου: «Ο θρίαμβος του λαϊκισμού και η καλλιέργεια του φασισμού», στα «Πολιτικά Θέματα», της 22-4-1994 και αναδημοσίευσή του στο συλλογικό μου έργο: «Στον αστερισμό της παρακμής» Εκδόσεις «Ρήσος» – Γιαννάκενας – Αθήνα 2017, σελ. 254-261).

Στα 1936, ο Βεζανής διέκρινε το φασισμό από την δικτατορία την στρατιωτική γράφοντας πως αυτή «ούτε σημαίνει, ούτε είναι αρχή φασισμού» γράφοντας πως αυτός «είναι κυρίως μια πνευματική κίνησις, μια επανάστασις ψυχών κατά της υφισταμένης τάξεως των πραγμάτων και μια υπαγωγή των ατομικών δυνάμεων εις μια γενικήν κοσμοθεωρίαν. Όμως, δεν παρέλειψε να επισημάνει τις μεγάλες δυσκολίες του εγχειρήματος, λέγοντας: «Δεν πρέπει να λησμονείται ότι το βαρύτερον έργον μιας τοιαύτης μεσσιανικής επαναστάσεως δεν ευρίσκεται προ της καταλήψεως της αρχής, αλλά αρχίζει ακριβώς μετά την κατάληψίν της» (βλ. «Η κρίσις του δημοκρατισμού», Αθήναι 1936, σελ. 15).

Είναι προφανές ότι αυτές οι δυσκολίες ισχύουν για όλα τα πολιτεύματα και όλες τις εξουσίες του κόσμου, που όταν χτυπούν την πόρτα τους λένε πολλά και υπόσχονται πολλά, αλλά όταν μπαίνουν στο πεδίο της εφαρμογής τα βρίσκουν μπαστούνια.
Πρόκειται για μια ιστορική και κοινωνιολογική αλήθεια την οποία ανέδειξε ο Γερμανός διανοητής Γκαίτε λέγοντας: «Ήρθαμε στην γη όχι για να λύσουμε προβλήματα αλλά να θέσουμε νέα» (Αναφέρεται από τον αείμνηστο Πρόεδρο της Ακαδημίας Αθηνών Γεώργιο Βλάχο στο έργο του: «Θεσμοί και προβλήματα της σύγχρονης δημοκρατίας», Εκδόσεις «Ν. Σακκουλά», 1988, σελ. 208).

Απόλυτα διαλεκτικός ο Γερμανός διανοητής Γκαίτε (1749-1832), αντέκρουσε τους πολιτικούς πολιτικαντισμούς που υποσχόταν την λύση όλων των κοινωνικών και πολιτικών προβλημάτων.

Πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος αν οι πολιτικοί υποσχόταν το ένα πέμπτο απ’ όσα διακηρύσσουν, κάνοντάς το κοινωνική πράξη.

Ο πολιτειολόγος, γράφοντας για τους κινδύνους που εγκυμονούν τα αυταρχικά καθεστώτα για την ειρήνη, έγραφε και τούτα στα 1951: «Πρώτο ελάττωμα των αυταρχικών καθεστώτων (είναι) ότι δυνάμει απαραβάτου νόμου η συγκεντρωμένη εκ των εσωτερικών δύναμις τείνει να εκδηλωθεί και προς τα έξω εις αλλεπαλλήλους και διαδοχικάς συγκρούσεις με τας έξω δυνάμεις μέχρι της πλήρους καταστροφής της εν περιπτώσει ήττης ή μέχρι της αυτοδιαλύσεώς της μετά την οριστικήν επικράτησιν επί όλων των εχθρών» (βλ. «Γενική Πολιτειολογία» (1951), σελ. 66).

Ήταν το πολιτικό απαύγασμα του πολέμου που είχαν εξαπολύσει στον κόσμο τόσο ο ιταλικός φασισμός όσο και ο γερμανικός ναζισμός με την ένθερμη στήριξη της μεγάλης πλειοψηφίας των λαϊκών μαζών.

Δύο κοσμοθεωρίες, δύο αυταρχικά πολιτικά συστήματα που πολέμησαν εναντίον της ανθρωπότητας καταλαμβάνοντας ολόκληρη την Ευρώπη και ασφαλώς άλλη θα ήταν η ιστορική εξέλιξη αν ο Χίτλερ προλάβαινε να φτιάξει την ατομική βόμβα. Ίσως η προτομή του θα δέσποζε σ’ όλες τις πρωτεύουσες του κόσμου.

Φυσικά, αυτά για έναν ιστορικά και πολιτικά αδαή ισοδυναμούν με εθνικισμό, φασισμό, ναζισμό, ρατσισμό και πάει λέγοντας.
Πετούν κατάρες εναντίον τους κάνοντας άσφαιρο πόλεμο, χωρίς όμως να μπορούν να οικοδομήσουν την ευημερούσα ανθρωπότητα, η οποία να είναι πραγματικό ανάχωμα στην επιστροφή τους.

Με φληναφήματα δημοκρατικά και με κατάρες δεν καταπολεμούνται ούτε ο αυταρχισμός, ούτε οι εκφάνσεις του που βίωσε η Ευρώπη του μεσοπολέμου.

Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα!

Όχι μπουρδολογίες, όχι κατάρες, όχι τόσο πρόστυχο φαγοπότι από τους «δημοκράτες» ηγέτες της Ευρώπης που ολημερίς εξορκίζουν τον… Εθνικισμό!

Θα το μπορέσουν; Θα το θελήσουν; Για να δούμε τι θα πει και η Ιστορία. Τα κακά πνεύματα δεν φεύγουν με τα μάγια αλλά με τα καλά έργα. Κάντε τα λοιπόν!

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου...
Shares