Η κυβέρνηση επιλέγει τον ρόλο του Πόντιου Πιλάτου, νίπτοντας τας χείρας της μπροστά στην κάλπη για τις ασυλίες, σε μια απροκάλυπτη προσπάθεια να μετακυλήσει την ευθύνη στους βουλευτές. Η απόσυρση της κομματικής πειθαρχίας δεν είναι δείγμα δημοκρατικού ήθους, αλλά μια στρατηγική οχύρωσης πίσω από τη «συνείδηση» των 300. Αν οι ασυλίες δεν αρθούν, το Μαξίμου θα μπορεί να ισχυρίζεται με άνεση στην Ευρώπη και τον λαό ότι «η Βουλή αποφάσισε», την ίδια στιγμή που θα έχει διασφαλίσει την προστασία των δικών του παιδιών χωρίς να λερώσει τα χέρια του.
Ο τρόμος για ένα εσωκομματικό «αντάρτικο» είναι ο πραγματικός σκηνοθέτης αυτής της απόφασης. Σε μια κοινοβουλευτική ομάδα που βράζει, η επιβολή πειθαρχίας θα ισοδυναμούσε με τράβηγμα της περόνης σε χειροβομβίδα. Η ηγεσία γνωρίζει καλά ότι πολλοί βουλευτές ταυτίζονται με τους ελεγχόμενους και μια επιβεβλημένη υπερψήφιση της άρσης θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια δημόσια ανταρσία που θα γκρέμιζε το αφήγημα της ακλόνητης ενότητας. Η «ελευθερία ψήφου» είναι η πολιτική βαλβίδα ασφαλείας για να μην τιναχθεί η παράταξη στον αέρα.
Την ίδια στιγμή, το «δούλεμα» συνεχίζεται με το επιχείρημα ότι η άρση ασυλίας είναι… έκφραση εμπιστοσύνης στην αθωότητα. Πρόκειται για έναν επικοινωνιακό παραλογισμό που βαφτίζει το κρέας ψάρι, προσπαθώντας να πείσει τους πολίτες ότι η παραπομπή στη δικαιοσύνη είναι κάποιου είδους ηθική επιβράβευση. Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση τρέμει την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και επιχειρεί έναν επικίνδυνο ελιγμό: να φανεί συνεργάσιμη με τις Βρυξέλλες, ενώ ταυτόχρονα κλείνει το μάτι στους βουλευτές της ότι η μυστική ψηφοφορία είναι το «ασφαλές καταφύγιο» για τη συναδελφική αλληλεγγύη.
Το τελικό συμπέρασμα είναι οδυνηρό για τη δημόσια σφαίρα. Η επίκληση της αποφυγής «βεβιασμένων συμπερασμάτων» είναι η κλασική μέθοδος για να ροκανιστεί ο χρόνος και να ξεχαστεί η ουσία της υπόθεσης. Η κυβέρνηση φοβάται το κόστος της κάθαρσης όσο φοβάται και το κόστος της συγκάλυψης. Έτσι, επιλέγει το «θέατρο της συνείδησης», ελπίζοντας ότι η μυστικότητα της κάλπης θα θάψει τις ευθύνες κάτω από το χαλί, αφήνοντας την κοινωνία να αναρωτιέται αν η δικαιοσύνη στην Ελλάδα σταματά εκεί που αρχίζουν τα βουλευτικά προνόμια.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
