ΕΞΩΦΡΕΝΙΚΟΙ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ ΑΠΟ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ! ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΠΟΥ ΨΑΧΝΟΥΝ ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ ΕΙΝΑΙ… ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ;

Ξεπέρασε κάθε όριο πολιτικού κυνισμού και επικοινωνιακής πρόκλησης ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης, παρουσιάζοντας από τηλεοπτικού άμβωνος μια μαγική, εικονική πραγματικότητα όπου το ελληνικό κράτος λειτουργεί ως αλάνθαστος ευεργέτης που καλύπτει τα πάντα. Οι ισχυρισμοί του ότι το κράτος πληρώνει «το 100% των δαπανών οποιουδήποτε Έλληνα στο εξωτερικό» και ότι οι εκκλήσεις βοήθειας για άρρωστα παιδιά αποτελούν «σίγουρα απάτη» δεν είναι απλώς εκτός τόπου και χρόνου· είναι επικίνδυνες αστειότητες που προσβάλλουν τη νοημοσύνη χιλιάδων οικογενειών οι οποίες ανεβαίνουν καθημερινά τον δικό τους Γολγοθά.

Όταν ένας υπουργός Υγείας ισχυρίζεται ότι «δεν χρειάζεται να πληρώσεις από την τσέπη σου» και ότι αρκεί «ένα χαρτί από γιατρό δημόσιου νοσοκομείου» για να ανοίξουν αυτόματα οι κάνουλες της κρατικής χρηματοδότησης, είτε αγνοεί επιδεικτικά το πώς λειτουργεί το σύστημα που ο ίδιος διοικεί είτε επιλέγει να σερβίρει αστειότητες για να καλύψει τη γύμνια του κρατικού μηχανισμού.

Η γραφειοκρατική παγίδα του ΕΟΠΥΥ και της ΑΥΣ

Στον πραγματικό κόσμο, έξω από τα τηλεοπτικά στούντιο, η περιβόητη διαδικασία έγκρισης μέσω του ΕΟΠΥΥ και της Ανώτατης Υγειονομικής Επιτροπής αποτελεί έναν εξοντωτικό λαβύρινθο. Για να εγκριθεί μια μετάβαση στο εξωτερικό, ο ασθενής πρέπει να αποδείξει ότι η πάθησή του δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί στην Ελλάδα. Εδώ ακριβώς κρύβεται η πρώτη μεγάλη παγίδα: οι επιτροπές απορρίπτουν σωρηδόν αιτήματα με τη δικαιολογία ότι η επέμβαση ή η θεραπεία «παρέχεται εντός της χώρας», ακόμη κι αν στα ελληνικά δημόσια νοσοκομεία οι λίστες αναμονής μεταφράζονται σε μήνες, τα εξειδικευμένα μηχανήματα είναι εκτός λειτουργίας ή οι διαθέσιμες κλίνες ΜΕΘ ανύπαρκτες.

Ακόμη όμως και στις περιπτώσεις που η ιατρική αναγκαιότητα είναι αδιαμφισβήτητη, ο χρόνος μετράει αντίστροφα. Ένας καρκινοπαθής ή ένα παιδί με επιθετική, σπάνια νόσο δεν έχει την πολυτέλεια να περιμένει πότε θα συνεδριάσουν οι επιτροπές, πότε θα μεταφραστούν επίσημα οι ιατρικοί φάκελοι και πότε θα ξεμπλοκάρουν τα γρανάζια της γραφειοκρατίας. Το να βαφτίζεις «πλήρη κάλυψη» μια διαδικασία που συχνά ολοκληρώνεται όταν είναι πλέον πολύ αργά για τον ασθενή ανήκει στη σφαίρα της απόλυτης αστειότητας.

Το ψέμα του «100%» με τα κρυφά κόστη

Εξίσου προκλητικός είναι ο ισχυρισμός περί «κάλυψης 100% των δαπανών». Ακόμη και όταν εγκριθεί ένα αίτημα νοσηλείας στο εξωτερικό, το κράτος καλύπτει αποκλειστικά το τιμολόγιο του ξένου νοσοκομείου βάσει συγκεκριμένων κρατικών τιμολογίων και προϋπολογισμών. Ποιος πληρώνει τις καινοτόμες ή πειραματικές γονιδιακές θεραπείες που αποτελούν τη μόνη ελπίδα επιβίωσης αλλά δεν έχουν ακόμη ενταχθεί στις λίστες αποζημίωσης; Ποιος καλύπτει τα υπέρογκα έξοδα αεροπορικών μετακινήσεων, τη πολύμηνη διαμονή των γονέων δίπλα στο άρρωστο παιδί τους σε πανάκριβες μητροπόλεις του εξωτερικού, τις μεταφράσεις, την εξωνοσοκομειακή αποκατάσταση και τις προκαταβολές που απαιτούν τα διεθνή ιατρικά κέντρα πριν καν δεχθούν τον ασθενή;

Οι οικογένειες που ξεπουλάνε σπίτια και περιουσίες ή αναγκάζονται να εκτεθούν δημόσια ζητώντας τον οβολό του απλού πολίτη δεν το κάνουν από χόμπι, ούτε επειδή «δεν ξέρουν ότι το κράτος τα πληρώνει όλα», όπως με απύθμενο θράσος υποστήριξε ο υπουργός. Το κάνουν επειδή το κράτος τους αφήνει μετέωρους μπροστά σε αδιέξοδα ζωής και θανάτου.

Εργαλειοποίηση της απάτης για το ξέπλυμα του ΕΣΥ

Είναι τουλάχιστον εξοργιστικό να χρησιμοποιείται μια υπαρκτή υπόθεση απάτης μιας ΜΚΟ ως επικοινωνιακό πλυντήριο για να ποινικοποιηθεί συλλήβδην η κοινωνική αλληλεγγύη. Το να απειλεί ο υπουργός Υγείας ότι στέλνει στον εισαγγελέα κάθε ανάρτηση απελπισμένου γονιού και να αποφαίνεται κυνικά πως οι έρανοι για παιδιά είναι «σίγουρα απάτη», αποτελεί μνημείο πολιτικής αναλγησίας. Αντί το υπουργείο να θωρακίσει το ΕΣΥ ώστε κανένας πολίτης να μην αναγκάζεται να επαιτεί στο διαδίκτυο για το αυτονόητο δικαίωμα στη ζωή, επιλέγει να στοχοποιήσει τα θύματα της κρατικής ανεπάρκειας και να ρίξει την ευθύνη στην «κριτική που πλήττει την εμπιστοσύνη του κόσμου».