Γράφει το Μαύρο Τσακάλι
Έξι χρόνια μετά, ο Έβρος του 2020 επιστρέφει στο πολιτικό προσκήνιο. Και αυτή τη φορά η συζήτηση δεν αφορά μόνο όσα ειπώθηκαν τότε, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούνται σήμερα εκείνα τα γεγονότα ως πολιτικό επιχείρημα.
Ο υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης επικαλέστηκε την κρίση του Έβρου για να στηρίξει τη θέση ότι η χώρα χρειάζεται ισχυρή κυβέρνηση ώστε να μπορεί να αντιμετωπίζει αποτελεσματικά κρίσεις και απειλές. Μόνο που εδώ υπάρχει ένα κρίσιμο ζήτημα: ο Έβρος δεν είναι πολιτικό σύνθημα. Είναι μια πραγματική κρίση που έζησαν από κοντά αστυνομικοί, συνοριοφύλακες, στρατιωτικοί και κάτοικοι της περιοχής.
Και τώρα επανέρχεται μια μαρτυρία που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Πρόκειται για καταγραφή του Παναγιώτη Χαρέλα, τότε προέδρου των συνοριοφυλάκων Έβρου, την οποία επαναφέρει το HappenedNow. Ο Χαρέλας περιέγραφε τις πρώτες ώρες της κρίσης στις Καστανιές από τη σκοπιά ενός ανθρώπου που βρισκόταν στην πρώτη γραμμή.
Η εικόνα που προκύπτει από τη μαρτυρία του είναι σαφώς πιο σύνθετη από την εικόνα ενός πλήρως οργανωμένου κρατικού μηχανισμού που είχε αναπτύξει από την πρώτη στιγμή τεράστιες δυνάμεις στην περιοχή. Οι άνθρωποι της πρώτης γραμμής κλήθηκαν να κρατήσουν τη θέση τους μέχρι να φτάσουν οι απαραίτητες ενισχύσεις.
Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο ερώτημα προς τον κ. Φλωρίδη. Όταν χρησιμοποιεί τον Έβρο του 2020 ως παράδειγμα «ισχυρής κυβέρνησης», αναφέρεται στην τελική έκβαση της κρίσης ή στην πραγματική κατάσταση που επικρατούσε τις πρώτες κρίσιμες ώρες;
Γιατί άλλο είναι να λες ότι η Ελλάδα τελικά αντιμετώπισε την κρίση και προστάτευσε τα σύνορά της και άλλο να υποστηρίζεις ότι από το πρώτο λεπτό υπήρχε πλήρης επιχειρησιακή ετοιμότητα και απόλυτος σχεδιασμός. Το δεύτερο χρειάζεται στοιχεία, όχι πολιτικές διακηρύξεις.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είχε τότε παρουσιάσει την αντιμετώπιση της κρίσης ως μεγάλη επιτυχία των ελληνικών δυνάμεων. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός είχε συγχαρεί την Ελληνική Αστυνομία και τις Ένοπλες Δυνάμεις για τη συμβολή τους στην προστασία των συνόρων. Και ασφαλώς ο ρόλος των ανθρώπων που βρέθηκαν στον Έβρο εκείνες τις ημέρες δεν μπορεί να αμφισβητηθεί.
Όμως ακριβώς επειδή οι άνθρωποι αυτοί ήταν εκεί, οι μαρτυρίες τους έχουν ιδιαίτερη σημασία. Γιατί στην πρώτη γραμμή δεν υπάρχουν επικοινωνιακά επιτελεία. Υπάρχουν άνθρωποι, επιχειρησιακά μέσα, εντολές, χρόνοι αντίδρασης και πραγματικές συνθήκες.
Ο Χαρέλας περιέγραφε μια πραγματικότητα στην οποία οι λίγοι άνθρωποι που βρίσκονταν αρχικά στην περιοχή κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν μια πρωτοφανή πίεση μέχρι να φτάσουν ενισχύσεις. Αυτό δεν ακυρώνει την τελική αντιμετώπιση της κρίσης. Ακυρώνει όμως την ευκολία με την οποία μπορεί κάποιος να παρουσιάζει εκ των υστέρων κάθε λεπτό εκείνης της κρίσης ως αποτέλεσμα ενός τέλειου σχεδιασμού.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία της σημερινής πολιτικής αντιπαράθεσης. Ο Έβρος δεν μπορεί να χρησιμοποιείται επιλεκτικά, μόνο όταν εξυπηρετεί ένα πολιτικό επιχείρημα. Αν αποτελεί παράδειγμα για το πώς πρέπει να λειτουργεί μια κυβέρνηση σε περίοδο κρίσης, τότε πρέπει να εξεταστούν όλα τα στοιχεία: ποιοι ήταν εκεί, πόσοι ήταν, τι μέσα διέθεταν, πότε έφτασαν οι ενισχύσεις και πώς εξελίχθηκε η επιχειρησιακή αντίδραση.
Γιατί η ιστορία δεν γράφεται μόνο από τους υπουργούς και τις κυβερνητικές ανακοινώσεις. Γράφεται και από αυτούς που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή και καταγράφουν τι πραγματικά συνέβη.
Και εδώ υπάρχει ένα ερώτημα που ο κ. Φλωρίδης οφείλει να απαντήσει πολιτικά: όταν επικαλείται τον Έβρο του 2020 για να μιλήσει για την ανάγκη «ισχυρής κυβέρνησης», θα επικαλεστεί και τις μαρτυρίες εκείνων που έζησαν την κρίση από μέσα;
Γιατί ο Έβρος δεν ανήκει σε κανένα κόμμα. Δεν ανήκει σε κανέναν υπουργό. Ανήκει πρώτα απ’ όλα στους ανθρώπους που στάθηκαν εκεί όταν η κατάσταση ήταν πραγματικά δύσκολη.
Και αν θέλουμε πραγματικά να μιλάμε για τον Έβρο του 2020, τότε ας μιλήσουμε για όλα. Όχι μόνο για τις πολιτικές δηλώσεις που βολεύουν σήμερα. Ας μιλήσουμε για τις πρώτες ώρες, τις ελλείψεις, τις ενισχύσεις, τους ανθρώπους της πρώτης γραμμής και τις πραγματικές συνθήκες κάτω από τις οποίες δόθηκε εκείνη η μάχη.
Γιατί έξι χρόνια μετά, ένα πράγμα παραμένει ξεκάθαρο: ο Έβρος δεν χωράει σε ένα σύνθημα. Και οι μαρτυρίες όσων ήταν εκεί δεν μπορούν να διαγραφούν επειδή σήμερα κάποιοι χρειάζονται ένα βολικό πολιτικό αφήγημα.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
