Ενώ οι ευρωπαϊκές κοινωνίες εξαντλούνται από ακρίβεια, φόρους και ενεργειακή ανασφάλεια, οι ηγεσίες σε Παρίσι, Βερολίνο, Βαρσοβία και Βρυξέλλες κλειδώνουν πολυετείς συμφωνίες εξοπλισμών για την Ουκρανία και στήνουν θεσμικά μια «προπολεμική κανονικότητα» στην ήπειρο. Στο όνομα της «ασφάλειας», οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι χρηματοδοτούν έναν μόνιμο μηχανισμό πολεμικής οικονομίας, σε μια αντιπαράθεση με τη Ρωσία που όλοι γνωρίζουν ότι αν γίνει άμεση, θα αγγίξει το πυρηνικό όριο.
Τον Απρίλιο του 2024, από το βήμα της Σορβόννης, ο Εμανουέλ Μακρόν προειδοποίησε ότι «υπάρχει κίνδυνος η Ευρώπη μας να πεθάνει» και ότι η ΕΕ δεν είναι εξοπλισμένη για τους νέους κινδύνους, ζητώντας μια πολύ πιο «επιθετική» και στρατιωτικά αυτόνομη Ευρώπη. Λίγους μήνες μετά, στο Παρίσι, στο πλευρό του Βολοντίμιρ Ζελένσκι, μίλησε για πρωτοφανείς «εγγυήσεις ασφαλείας» προς την Ουκρανία «ημέρα μηδέν» της ειρήνης, μέσα από μια συμμαχία 26 χωρών που δεσμεύονται σε μόνιμη στρατιωτική παρουσία και υποστήριξη μετά τον πόλεμο.
προχτες, Γαλλία και Ουκρανία υπέγραψαν επιστολή προθέσεων για προμήθεια έως 100 μαχητικών Rafale, αντιαεροπορικών συστημάτων SAMP-T και κατευθυνόμενων πυρομαχικών, με τη χρηματοδότηση να βασίζεται σε ευρωπαϊκά εργαλεία όπως το πρόγραμμα SAFE και τα έσοδα από τα παγωμένα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία. Πίσω από τη ρητορική των «εγγυήσεων ασφαλείας» ξεδιπλώνεται ένα μόνιμο πλέγμα μηχανισμών στρατιωτικής στήριξης της Ουκρανίας: το Ukraine Facility, ταμείο 50 δισ. ευρώ για την περίοδο 2024–2027, η European Peace Facility με επιπλέον 5 δισ. ευρώ μόνο για το 2024, και τώρα το SAFE, μέσω του οποίου η Κομισιόν σχεδιάζει να αντλήσει έως 150 δισ. ευρώ από τις αγορές υπέρ της αμυντικής βιομηχανίας και της παραγωγής πυρομαχικών και οπλικών συστημάτων.
Την πολιτική αυτή συνοδεύει ολοένα και πιο ωμή γλώσσα από τους κεντρικούς παίκτες. Ο υπουργός Άμυνας της Γερμανίας Μπόρις Πιστόριους προειδοποιεί ότι η Ρωσία μπορεί μέσα στα επόμενα πέντε έως οκτώ χρόνια να απειλήσει ευθέως κράτος μέλος του ΝΑΤΟ, ζητώντας να «προετοιμαστεί η Ευρώπη για το ενδεχόμενο πολέμου» και να ενισχυθεί ριζικά ο γερμανικός στρατός. Στο ίδιο πλαίσιο, η γερμανική Βουλή ενέκρινε πακέτο έως 1 τρισ. δολαρίων για άμυνα και υποδομές, χαλαρώνοντας ακόμη και το συνταγματικό «φρένο χρέους», ενώ μόνο για το 2025 προβλέπεται πρόσθετη βοήθεια 3,3 δισ. δολαρίων προς την Ουκρανία.
Από την πλευρά της Πολωνίας, ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Βίσλαβ Κούκουλα μιλά πλέον ανοιχτά για «προπολεμική εποχή» στην Ευρώπη, επισημαίνοντας ότι για πρώτη φορά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η ήπειρος βρίσκεται μπροστά σε πραγματικό κίνδυνο γενικευμένης σύρραξης. Η Βαρσοβία επενδύει ήδη τεράστια ποσά σε εξοπλισμούς, φιλοξενεί χιλιάδες στρατιώτες του ΝΑΤΟ και πρωταγωνιστεί στην ενίσχυση της ανατολικής πτέρυγας της Συμμαχίας, καθώς από τη Φινλανδία μέχρι τη Βουλγαρία στήνεται μια συνεχής γραμμή αποτροπής στα σύνορα με τη Ρωσία.
Την ίδια στιγμή, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσιάζει τη δημιουργία ενός «στρατιωτικού χώρου Σένγκεν» μέχρι το 2027, ώστε να επιταχύνεται η μεταφορά στρατευμάτων, οπλισμού και στρατιωτικού εξοπλισμού εντός της ΕΕ. Το νέο Ευρωπαϊκό Σύστημα Ενισχυμένης Αντίδρασης Στρατιωτικής Κινητικότητας (EMERS) προβλέπει δυνατότητα ενεργοποίησης εντός 72 ωρών με απόφαση του Συμβουλίου της ΕΕ, παρέκκλιση από τους συνήθεις κανόνες για τη διέλευση στρατιωτικού υλικού για έναν χρόνο, ανώτατο χρόνο τριών ημερών για τις άδειες διασυνοριακών μετακινήσεων, απλουστευμένες τελωνειακές διαδικασίες και αναβάθμιση βασικών οδικών, σιδηροδρομικών και λιμενικών διαδρόμων σε «διπλής χρήσης» υποδομές, πολιτικές και στρατιωτικές. Σε κάθε κράτος μέλος θα ορίζεται εθνικός συντονιστής στρατιωτικών μεταφορών, ως ενιαίο σημείο επαφής για άδειες, ειδοποιήσεις και διαχείριση κρίσεων, ενώ συγκροτούνται νέες ομάδες διακυβέρνησης και συντονισμού εντός του δικτύου TEN-T.
Παράλληλα, η Κομισιόν επιδιώκει να ενώσει τεχνολογικές και αμυντικές κοινότητες, να επιταχύνει τη χρήση προηγμένων τεχνολογιών στις στρατιωτικές δυνατότητες και να ενισχύσει την παραγωγική ικανότητα της Ευρώπης μέσω ειδικών επενδυτικών εργαλείων. Η πρόταση εστιάζει στην υποστήριξη επενδύσεων σε αμυντικές εταιρείες, στην ταχύτερη ανάπτυξη νέων τεχνολογιών, στην επέκταση της πρόσβασης σε αμυντικές δυνατότητες και στην ενίσχυση των δεξιοτήτων για τη διατήρηση ευρωπαϊκού «τεχνολογικού πλεονεκτήματος» στον στρατιωτικό τομέα.
Έτσι, η κεντρική γραμμή των Βρυξελλών και των μεγάλων ευρωπαϊκών πρωτευουσών αποκρυσταλλώνεται σε ένα συνεκτικό αλλά εξαιρετικά βαρύ για τις κοινωνίες σχέδιο: μακροχρόνια στρατιωτική στήριξη στην Ουκρανία «για όσο χρειαστεί», ταμεία και δάνεια εκατοντάδων δισεκατομμυρίων για όπλα και υποδομές, θεσμοθέτηση «στρατιωτικού Σένγκεν» και δημόσια ρητορική προετοιμασίας για πιθανό μελλοντικό πόλεμο στο ευρωπαϊκό έδαφος, παρότι μια άμεση σύγκρουση ΝΑΤΟ–Ρωσίας είναι αυτονόητο ότι θα έθετε σε κίνδυνο ακόμη και την ίδια την επιβίωση της ηπείρου σε πυρηνικό επίπεδο.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
