Στις 30 Ιανουαρίου, ο Ούβε Μπέκερ – ο λεγόμενος επίτροπος για την εβραϊκή ζωή και την καταπολέμηση του αντισημιτισμού στο γερμανικό κρατίδιο της Έσσης – απαίτησε την απαγόρευση της οργάνωσης Jewish Voice for a Just Peace in the Middle East (Εβραϊκή Φωνή για μια Δίκαιη Ειρήνη στη Μέση Ανατολή). Επισημαίνοντας ότι έχει ήδη χαρακτηριστεί ως «πιστοποιημένη εξτρεμιστική οργάνωση από την Verfassungsschutz» (την υπηρεσία εσωτερικών πληροφοριών της Γερμανίας, αντίστοιχη με το FBI), την αποκάλεσε «όχι φωνή ειρήνης, αλλά φωνή μίσους», επειδή «διασύρει [το Ισραήλ] ως τρομοκρατικό κράτος».
Η χρονική συγκυρία του παραληρήματος του Μπέκερ είναι πικάντικη ενόψει της σχεδόν ταυτόχρονης έκδοσης σε χαρτόδετη μορφή του βιβλίου «Το εβραϊκό πρόβλημα της Γερμανίας» του Βίλαντ Χόμπαν, Αγγλογερμανού προέδρου της «Εβραϊκής Φωνής», ένα βιβλίο στο οποίο αυτοί οι (κυρίως μη εβραίοι) επίτροποι εμφανίζονται σε περίοπτη θέση και με μη κολακευτικό τρόπο.
Ο Χόμπαν είναι παραγωγικός μεταφραστής κειμένων, μεταξύ άλλων, του Θίοντορ Αντόρνο, του Πέτερ Σλότερντικ και του Γιούργκεν Χάμπερμας – κατά ειρωνεία της τύχης, Γερμανοί φιλόσοφοι που δεν είναι γνωστοί για τις προοδευτικές απόψεις τους για την Παλαιστίνη.
Είναι επίσης συνθέτης, με την ιδιότητα αυτή έγινε μάρτυρας της ακυρωτικής κουλτούρας της Γερμανίας από πρώτο χέρι το 2018, όταν η πρότασή του για μια σύνθεση με κριτική στο Ισραήλ προκάλεσε τον Μπγιορν Γκότσταϊν, τον τότε διευθυντή του Μουσικού Φεστιβάλ του Ντόναουεσινγκεν, να εξηγήσει ότι «αν και [ο ίδιος] έδινε στους συνθέτες ελεύθερα χέρια στη χρήση πολιτικού περιεχομένου, δεν θα ανεχόταν καμία κριτική στο Ισραήλ». Ως συνάδελφος συνθέτης και ακτιβιστής, έγραψα γι’ αυτό στο The Electronic Intifada εκείνη την εποχή.
Το Germany’s Jewish Problem αποτελείται από άρθρα που έγραψε ο Hoban για την προοδευτική ειδησεογραφική startup The Battleground με έδρα τις Βρυξέλλες μεταξύ Οκτωβρίου 2020 και Σεπτεμβρίου 2024, με πρόλογο από την ισραηλινής καταγωγής ψυχαναλύτρια Ίρις Χέφετς με έδρα το Βερολίνο, επίλογο από τον αμερικανό συγγραφέα Μίτσελ Πλίτνικ, ιδρυτή και πρόεδρο του ReThinking Foreign Policy, και νέα εισαγωγή (Αύγουστος 2025) από τον Χόμπαν. Η αρχική έκδοση εκδόθηκε τον Ιανουάριο του 2024 ως ηλεκτρονικό βιβλίο με τίτλο German Apartheid Politics: Memory, Democracy and Genocide (Μνήμη, δημοκρατία και γενοκτονία) από την Battleground Books.
Σε συνέντευξή του στον Φιλ Μπάτλαντ του The Left Berlin, ο Χόμπαν περιγράφει τον νέο τίτλο ως «αρκετά προκλητικό … μια διατύπωση που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από κάποιον με αντισημιτικές προθέσεις».
Φυσικά, οι Ναζί ήταν ένας τέτοιος «κάποιος». Το εβραϊκό τους πρόβλημα ήταν η ίδια η ύπαρξη των Εβραίων και η τελική τους λύση ήταν η μαζική δολοφονία.
Ο Χόμπαν δεν ισχυρίζεται μηχανικά ότι το «εβραϊκό πρόβλημα» έχει μετατραπεί σε «παλαιστινιακό πρόβλημα». Αντίθετα, βλέπει ότι και τα δύο είναι αλληλένδετα με πολύπλοκους τρόπους, και η αποκάλυψη αυτών των περιπλοκών είναι καθηλωτική και ανησυχητική.
Στη Γερμανία, μας λέει, «μια χώρα με 80 εκατομμύρια κατοίκους, οι περισσότεροι Γερμανοί δεν έχουν συναντήσει ποτέ Εβραίο».
«Οι Εβραίοι είναι κάτι αφηρημένο, κάτι εξωτικό για τους περισσότερους ανθρώπους … και πολλοί Γερμανοί δεν κατανοούν ότι οι Εβραίοι και το λεγόμενο εβραϊκό κράτος δεν είναι το ίδιο πράγμα».
«Ανησυχητική συμπεριφορά»
Ο πρώτος μεταπολεμικός καγκελάριος της Γερμανίας Κόνραντ Αντενάουερ «είχε αναγνωρίσει ότι ο δρόμος για τη διεθνή αποκατάσταση έπρεπε να περάσει από το Ισραήλ – γιατί, όπως εξήγησε εκ των υστέρων σε μια συνέντευξή του το 1965, «δεν πρέπει να υποτιμά κανείς τη δύναμη των Εβραίων, ακόμη και σήμερα», ένα όχι άγνωστο αντισημιτικό τροπάριο.
Κατά συνέπεια, «οι Γερμανοί αξιωματούχοι επιμένουν να ενισχύουν με κάθε ευκαιρία την εννοιολογική σύνδεση μεταξύ των Εβραίων και του Ισραήλ, ακόμη και όταν διακηρύσσουν ότι το να θεωρούν τους Εβραίους υπεύθυνους για τα εγκλήματα του Ισραήλ είναι αντισημιτικό». Αυτό μπορεί να εξηγήσει «την ανησυχητική συμπεριφορά απέναντι στους Εβραίους – σε πολλές περιπτώσεις Ισραηλινούς – που αντιτίθενται στις πολιτικές πρακτικές και τα ιδεολογικά θεμέλια του Ισραήλ».
Αυτή η συμπεριφορά χαρακτηρίζεται από εκείνους τους διαβόητους επιτρόπους αντισημιτισμού – που περιγράφονται από τον Χόμπαν ως «διορισμένοι από το κράτος αξιωματούχοι των οποίων το υποτιθέμενο έργο κατά των διακρίσεων περιλαμβάνει αναπόφευκτα λόμπι υπέρ του Ισραήλ».
Ο Ούβε Μπέκερ, ο επίτροπος της Έσσης τον οποίο έχουμε ήδη γνωρίσει, είπε «στον Ισραηλινό ακαδημαϊκό Μοσέ Ζούκερμαν,… γιο Πολωνών επιζώντων στρατοπέδων συγκέντρωσης, ότι δεν ήταν ευπρόσδεκτος στην πόλη [Φρανκφούρτη] λόγω της αντίθεσής του στην κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών από το Ισραήλ». Για τον Χόμπαν αυτό αποδεικνύει «ότι κανένας βαθμός εβραϊκότητας δεν είναι αρκετός για να ξεφύγει κανείς από την καταδίκη των Γερμανών που τάσσονται υπέρ του Ισραήλ».
Ο επίτροπος της Βάδης-Βυρτεμβέργης Μίχαελ Μπλούμε χαρακτήρισε την Εβραϊκή Φωνή «δήθεν εβραϊκή» και «αυτοδιοριζόμενη». Ο Χόμπαν διευκρινίζει ότι «επειδή δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει μη σιωνιστικές απόψεις που εκφράζονταν από Εβραίους, υιοθέτησε την τακτική της αμφισβήτησης της εβραϊκότητάς τους».
Αξίζει να επισημανθεί ότι η ταξινόμηση του Verfassungsschutz για τον υποτιθέμενο «εξτρεμισμό» της Εβραϊκής Φωνής εντείνει τον χαρακτηρισμό αυτό με το επίθετο “auslandsbezogen” («σχετιζόμενο με το εξωτερικό»), υπονοώντας ότι η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων συνιστά υποστήριξη προς τη Χαμάς, την οποία η ΕΕ καταγράφει ως τρομοκρατική οργάνωση.
Έτσι, ο «φιλοσημιτικός Μακαρθισμός» (όρος που επινόησε η φιλόσοφος Σούζαν Νάιμαν) που στοχεύει τους αντισιωνιστές Εβραίους επικαλύπτεται με τις διακρίσεις κατά της παλαιστινιακής διασποράς της Γερμανίας – ειρωνικά (οι ειρωνείες πληθαίνουν) η μεγαλύτερη στην Ευρώπη – και άλλων κοινοτήτων μεταναστών που μπορούν εύκολα να κατηγορηθούν για «τρομοκρατικές» συμπάθειες.
Ο Χόμπαν επισημαίνει ότι «τα σχέδια για την άρνηση της γερμανικής υπηκοότητας σε μετανάστες και πρόσφυγες … αν εκφράζουν ανεπιθύμητες απόψεις για το Ισραήλ … διακηρύσσονται πλέον ανοιχτά ακόμη και από mainstream πολιτικούς». Η Γερμανία «πλαισιώνει την ίδρυση [του Ισραήλ] καθαρά ως διόρθωση του Ολοκαυτώματος και χλευάζει τους Παλαιστίνιους επειδή μπαίνουν στη μέση», δεδομένου ότι ο ρόλος που τους αναλογεί είναι «να κάνουν το έργο της γερμανικής εξιλέωσης».
Η δημοφιλής φράση «εισαγόμενος αντισημιτισμός» υπονοεί, παράλογα, «ότι η Γερμανία στερείται εγχώριου αντισημιτισμού και επομένως πρέπει να τον εισάγει, το μήνυμα είναι ότι αυτό που έχει εισαχθεί μπορεί να εξαχθεί ξανά – δηλαδή να απελαθεί».
«Επεκτείνοντας την καταστολή του με αυτόν τον τρόπο, το γερμανικό κράτος [έχει] κηρύξει επίσημα τον πόλεμο στην παλαιστινιακή ταυτότητα».
Αντισημιτισμός, φιλοσημιτισμός, Μακαρθισμός, ακυρωτική κουλτούρα, γενοκτονία, πόλεμος κατά της ταυτότητας ενός καταπιεσμένου λαού… Διαβάζοντας την εναλλάξ συγκλονιστική και καυστική περιγραφή του Χόμπαν – και πρέπει να διαβαστεί – μπορεί να συγχωρεθεί κανείς για το συμπέρασμα ότι το εβραϊκό πρόβλημα της Γερμανίας είναι ανυπέρβλητο.
Η εκτίμηση του Χόμπαν είναι δυσοίωνη: «Γίνεται ολοένα και πιο σαφές ότι, παρ’ όλο το αγωνιώδες χτύπημα του στήθους και τις επιδείξεις μεταμέλειας, η χώρα αυτή δεν αποναζιστικοποιήθηκε ποτέ πλήρως».
Παρ’ όλα αυτά, δεν έχουν χαθεί όλα. «Ακόμα και στη Γερμανία, έχουν δημιουργηθεί πολλές νέες ομάδες ακτιβιστών, ειδικά αυτές που καθοδηγούνται από φοιτητές, μεταξύ των οποίων και πολλοί Παλαιστίνιοι δεύτερης ή τρίτης γενιάς», γράφει ο Χόμπαν«.
«Πολλοί νέοι ακτιβιστές έχουν μάθει πολλά, τόσο για την πρακτική οργάνωση όσο και για την αποικιακή ιστορία, μέσα σε εξαιρετικά σύντομο χρονικό διάστημα. Αν και δεν μπορεί να διατηρηθεί όλη αυτή η δραστηριότητα, έχει τεθεί σε κίνηση κάτι που δεν μπορεί να ανατραπεί».
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
