«Επιτέλους, μάθημα πότε θα γίνει;» – Η κραυγή των εκπαιδευτικών

Στα σχολεία ακούγεται ολοένα και πιο συχνά μια φράση που πριν από λίγα χρόνια θα έμοιαζε αδιανόητη: «Μάθημα πότε θα γίνει;». Και όμως, πίσω από αυτή την ατάκα κρύβεται ένας βαθύς προβληματισμός για την κατεύθυνση που έχει πάρει η σύγχρονη εκπαίδευση.

Το σχολείο μοιάζει να βρίσκεται σε μια αδιάκοπη κίνηση δράσεων, προγραμμάτων, εκδηλώσεων, ημερίδων, projects, διαγωνισμών και εκπαιδευτικών καμπανιών. Κάθε εβδομάδα και κάτι νέο. Άλλη δράση για τον σχολικό εκφοβισμό, άλλη για το περιβάλλον, άλλη για την οδική ασφάλεια, άλλη για κάποια παγκόσμια ημέρα. Παράλληλα, εκπαιδευτικοί καλούνται να ανεβάζουν υλικό σε πλατφόρμες, να συμπληρώνουν αναφορές, να οργανώνουν παρουσιάσεις και να αποδεικνύουν διαρκώς ότι το σχολείο είναι «ενεργό» και «καινοτόμο».

Μέσα σε αυτή τη συνεχή υπερδραστηριότητα, το ίδιο το μάθημα αρχίζει να χάνει τον χώρο και τον χρόνο που χρειάζεται. Γιατί η πραγματική διδασκαλία δεν γίνεται βιαστικά και αποσπασματικά. Χρειάζεται συνέχεια, ηρεμία, συγκέντρωση και σχέση ανάμεσα στον εκπαιδευτικό και τον μαθητή.

Πολλοί εκπαιδευτικοί αισθάνονται πλέον ότι μετατρέπονται σταδιακά από παιδαγωγοί σε διαχειριστές δράσεων και συντονιστές εγγράφων. Αντί να αφιερώνουν χρόνο στη μαθησιακή διαδικασία, αναλώνονται σε οργανωτικά καθήκοντα, παρουσιάσεις και διαρκή παραγωγή «εκπαιδευτικού περιεχομένου».

Το παράδοξο είναι ότι όλα αυτά συμβαίνουν σε μια εποχή όπου τα παιδιά δυσκολεύονται περισσότερο από ποτέ να συγκεντρωθούν, λόγω της συνεχούς έκθεσης σε γρήγορα ερεθίσματα και ψηφιακή υπερφόρτωση. Κι ενώ το σχολείο θα έπρεπε να λειτουργεί ως χώρος σταθερότητας και ουσιαστικής σκέψης, πολλές φορές αναπαράγει ακριβώς την ίδια αποσπασματικότητα.

Το αποτέλεσμα είναι ένα σχολείο που φαίνεται συνεχώς απασχολημένο, αλλά όχι πάντα ουσιαστικά αποτελεσματικό. Ένα σχολείο γεμάτο δράσεις, αλλά συχνά με μαθητές που αναζητούν την πραγματική εμπέδωση εκτός τάξης.

Η εκπαίδευση χρειάζεται άνοιγμα στην κοινωνία και δημιουργικές πρωτοβουλίες. Όμως όταν το μάθημα αρχίζει να αντιμετωπίζεται σαν ένα ενοχλητικό διάλειμμα ανάμεσα στις δράσεις, τότε ίσως το σχολείο έχει αρχίσει να ξεχνά τον βασικό λόγο ύπαρξής του: τη μόρφωση.
:::

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ

Στη σύλληψη δύο ανηλίκων για διακίνηση ναρκωτικών προχώρησε η Αστυνομία στην Άρτα

ΕΠΟΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ

Ένταση στη Μύκονο: Αιχμές για εμπλοκή μαθητών σε σύγκρουση εκπαιδευτικών