Ο καθηγητής Στίβεν ΝτιΚέρμπι, ερευνητής Φυσικής και Αστρονομίας στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, δήλωσε ότι η Σελήνη απομακρύνεται από τον πλανήτη μας κατά 3,8 εκατοστά τον χρόνο.
Ως αποτέλεσμα, η περιστροφή της Γης επιβραδύνεται, αποκάλυψε. Και αυτό σημαίνει ότι – με τον καιρό – οι ημέρες μπορεί να γίνουν μεγαλύτερες.
Η αποκάλυψη βοηθά να εξηγηθεί γιατί πριν από περίπου 70 εκατομμύρια χρόνια, προς το τέλος της εποχής των δεινοσαύρων, οι ημέρες στη Γη διαρκούσαν μόνο 23,5 ώρες.
Καθώς η Σελήνη συνεχίζει να απομακρύνεται, ο αριθμός των δευτερολέπτων, λεπτών και τελικά των ωρών σε μια ημέρα θα αυξάνεται σταδιακά – αλλά είναι πιθανό κανείς από εμάς που ζούμε σήμερα να μη βρεθεί για να το παρατηρήσει.
«Μην ανησυχείτε, αυτά τα φαινόμενα είναι τόσο μικρά», έγραψε στο The Conversation. «Τα 3,8 εκατοστά τον χρόνο σε σχέση με την απόσταση των 384.000 χιλιομέτρων είναι μόλις το 0,00000001% τον χρόνο.
Θα συνεχίσουμε να έχουμε εκλείψεις, παλίρροιες και ημέρες που διαρκούν 24 ώρες για εκατομμύρια χρόνια».
Ο δρ ΝτιΚέρμπι εξήγησε ότι η απομάκρυνση της Σελήνης οφείλεται στις παλίρροιες.
Οι παλίρροιες της Γης επηρεάζονται έντονα από τη βαρυτική έλξη της Σελήνης, η οποία προκαλεί δύο «εξογκώματα» στους ωκεανούς.
Το ένα στρέφεται προς τη Σελήνη, όπου η βαρυτική δύναμη είναι ισχυρότερη, ενώ το άλλο βρίσκεται στην αντίθετη πλευρά, όπου η δύναμη είναι ασθενέστερη.
«Αυτά τα υγρά εξογκώματα δεν ευθυγραμμίζονται ακριβώς με τη Σελήνη», είπε ο ΝτιΚέρμπι. «Την “προηγούνται” λίγο επειδή η Γη περιστρέφεται και τα σέρνει μπροστά.
Αυτή η πρόσθια έλξη από το πλησιέστερο εξόγκωμα αναγκάζει τη Σελήνη να επιταχύνει, γεγονός που αυξάνει το μέγεθος της τροχιάς της.
Αυτό σημαίνει ότι η Σελήνη απομακρύνεται ελαφρώς από τη Γη».
Ωστόσο, διαβεβαίωσε ότι το φαινόμενο είναι εξαιρετικά σταδιακό και γίνεται αντιληπτό μόνο σε βάθος ετών.
«Αν προχωρήσουμε δισεκατομμύρια χρόνια στο μέλλον, τελικά η περιστροφή της Γης θα μπορούσε να επιβραδυνθεί μέχρι να συγχρονιστεί παλιρροϊκά με τη Σελήνη», είπε.
«Σε αυτό το σημείο η Σελήνη θα σταματήσει να απομακρύνεται και θα είναι ορατή μόνο από τη μία πλευρά της Γης».
Οι μελλοντικές γενιές, ωστόσο, δεν θα φτάσουν ποτέ να το δουν.
Πρώτα, σε περίπου 1 δισεκατομμύριο χρόνια, ο Ήλιος θα γίνει πιο λαμπρός και θα εξατμίσει τους ωκεανούς, πράγμα που σημαίνει ότι δεν θα υπάρχουν πια παλίρροιες για να επηρεάζουν τη θέση της Σελήνης στον ουρανό.
Και δεύτερον, λίγα δισεκατομμύρια χρόνια αργότερα, ο Ήλιος θα διογκωθεί σε κόκκινο γίγαντα, πιθανότατα καταστρέφοντας τη Γη – και τη Σελήνη.
Η δύναμη της βαρύτητας
Η βαρύτητα είναι μία από τις θεμελιώδεις δυνάμεις του σύμπαντος.
Οι επιστήμονες γνωρίζουν ότι υπάρχουν τέσσερις θεμελιώδεις δυνάμεις που δρουν σε όλα τα πράγματα στο σύμπαν.
- Βαρύτητα – Η ασθενέστερη δύναμη αλλά με άπειρη εμβέλεια.
- Ασθενής πυρηνική δύναμη – Η επόμενη πιο αδύναμη αλλά με πολύ μικρή εμβέλεια.
- Ηλεκτρομαγνητική δύναμη – Ισχυρότερη και με άπειρη εμβέλεια.
- Ισχυρή πυρηνική δύναμη – Η ισχυρότερη από όλες αλλά με πολύ μικρή εμβέλεια.
Το φυσικό αυτό φαινόμενο είναι μια ελκτική δύναμη που δρα σε όλα τα σώματα, αλλά ασκεί ισχυρότερη επίδραση σε μεγαλύτερα αντικείμενα.
Η δύναμη είναι τόσο ασθενής που χρειάζονται τεράστια ουράνια σώματα για να έχει ουσιαστική επίδραση.
Για παράδειγμα, η έλξη στη Γη είναι αρκετή ώστε να κρατά τον άνθρωπο στο έδαφος.
Παρόλο που κατανοούμε πώς λειτουργεί, ο ακριβής μηχανισμός παραμένει μυστήριο.
Εδώ και καιρό οι επιστήμονες εικάζουν την ύπαρξη ενός θεμελιώδους σωματιδίου που ονομάζεται «βαρύτονο» (graviton), το οποίο ευθύνεται για τη δύναμη αυτή.
Παρά τη θεωρητική του λογική, το σωματίδιο δεν έχει ακόμη ανακαλυφθεί.
Στη Γη η βαρύτητα μετριέται στα 9,8 μέτρα/δευτερόλεπτο².
Για σύγκριση, στη Δία είναι 24,8 μ/δ² και στη Σελήνη 1,6 μ/δ².
Αυτό σημαίνει ότι ένας άνθρωπος 63 κιλών στη Γη θα ζύγιζε μόνο 10 κιλά στη Σελήνη αλλά 150 κιλά στη Δία.
Πηγή:Neakriti.gr
